Είναι ασφαλής η μαστοπεξία στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Μετά τον θηλασμό δύο παιδιών το στήθος μου έπεσε: πώς χειρουργήθηκα στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Μαρία. Ζω στην Πάτρα και είμαι μητέρα δύο παιδιών. Όταν σταμάτησα τον θηλασμό του δεύτερου, κάθε φορά που κοιτούσα τον καθρέφτη έβλεπα τις θηλές να κοιτούν κάτω, το πάνω μέρος άδειο και, με μπλουζάκι, ένα προφίλ που με έκανε να νιώθω λάθος πριν βγω από το σπίτι. Δεν ήθελα μεγαλύτερο στήθος. Δεν ήθελα σιλικόνη. Ήθελα τον δικό μου ιστό επάνω και μαζεμένο. Να πάρω αυτή την απόφαση κράτησε μήνες. Τη νύχτα γύριζαν οι ίδιες ερωτήσεις. Αν φορούσα μπικίνι το καλοκαίρι, θα φαίνονταν οι ουλές; Αν η θηλή μούδιαζε, πώς θα ένιωθα; Αν το σήκωναν, θα έμενα μικρότερη από πριν; Και μετά τα λεφτά. Στην Ελλάδα, μόνο για την πρώτη επίσκεψη ζητούσαν ήδη σοβαρό ποσό, και οι ημερομηνίες χειρουργείου έτρεχαν μήνες μπροστά. Άρχισα να ψάχνω και κατέληξα στην Τουρκία. Οι τιμές μιας ανόρθωσης στήθους στην Τουρκία, σε σύγκριση με εδώ, ήταν τόσο διαφορετικές που η πρώτη αντίδραση δεν ήταν ανακούφιση. Ήταν καχυποψία. Αν βγαίνει τόσο φθηνά, κόβουν το νοσοκομείο, τον γιατρό, την ασφάλεια;

Εβδομάδες διάβαζα φόρουμ, έβλεπα ειδήσεις και άκουγα γυναίκες που είχαν ήδη χειρουργηθεί. Ένα καλό σχόλιο με έπειθε: ναι, πάω στην Κωνσταντινούπολη. Την άλλη μέρα εμφανιζόταν κάποια που, πίσω στη χώρα της, δεν έπιανε κανέναν, και το σχέδιο διαλυόταν ξανά. Όταν δεν μπορούσα να κοιμηθώ έγραφα είναι ασφαλής η ανόρθωση στήθους στην Τουρκία;. Μέσα σε αυτό το χάος άρχισα να ακούω τη Just Clinic Istanbul σε διαφορετικά σημεία, όχι σε μια χαλαρή διαφήμιση. Δεν έγραψα την πρώτη μέρα. Πρώτα διάβασα ό,τι μπορούσα. Περισσότερο από τις ώρες στην αίθουσα, με ένοιαζε σε ποιον δίνω το στήθος. Ο πραγματικός φόβος δεν ήταν η επέμβαση. Ήταν να αφήσω τον εαυτό μου στα χέρια ανθρώπων που δεν είχα κοιτάξει.

Το πρώτο μήνυμα δεν ήταν «θέλω επέμβαση, πόσο κάνει;». Τους είπα τι με τρόμαζε: η ουλή σε Τ, η θηλή να χάσει την αίσθηση, να μην μπορώ να θηλάσω αργότερα, να ξαναπέσει σε δύο χρόνια. Είπα επίσης ότι δεν εμπιστευόμουν τα φθηνά πακέτα και ότι να προσγειωθώ μόνη στην Κωνσταντινούπολη, ως γυναίκα και μητέρα, με είχε λιώσει το άγχος. Όταν έψαχνα Just Clinic Istanbul ανόρθωση στήθους, δεν μου έστειλαν φυλλάδιο. Απάντησαν καθαρά και πρόσφεραν κάτι που δεν περίμενα: αν ήθελα, μπορούσαν να με βάλουν με μια γυναίκα που είχε ήδη χειρουργηθεί μαζί τους. Μίλησα μαζί της αρκετή ώρα. Δεν γλύκανε τίποτα. Μου είπε τον τρόμο της πρώτης εβδομάδας μπροστά στον καθρέφτη και, μετά, πώς λύθηκε ο κόμπος όταν το στήθος άρχισε να μοιάζει με στήθος και όχι με επίδεσμο. Αυτή η φωνή έλυσε περισσότερες αμφιβολίες από είκοσι νήματα φόρουμ.

Θα σας πω τι έζησα: η νύχτα στο νοσοκομείο, οι μέρες στην Κωνσταντινούπολη, η πτήση για το σπίτι και όλα όσα θα ήθελα να έχω διαβάσει στην Πάτρα με το κινητό αναμμένο. Στα χαρτιά το λένε μαστοπηξία· εγώ έλεγα ανόρθωση. Όποια γράφει μαστοπηξία Just Clinic Istanbul ψάχνει το ίδιο: πώς πήγε η ανόρθωση με τη Just Clinic Istanbul. Ξέρω ότι πολλές από εσάς είστε τώρα όπως ήμουν πριν έξι μήνες: μπροστά στον καθρέφτη, ερευνάτε, το θέλετε και φοβάστε. Το λέω εξαρχής. Κανένα από εκείνα τα φρικτά σενάρια δεν μου συνέβη. Δεν έγινε με μαγικό ραβδί. Δεν ήταν θαύμα σε μία νύχτα. Υπήρχε μια ομάδα που άκουσε και ένα σχέδιο για το δικό μου σώμα, όχι για μια φωτογραφία.

Κρατάει ώρες ατελείωτες στο χειρουργείο;

Είχα διαβάσει γυναίκες που τις έβαζαν στην αίθουσα μεσημέρι και δεν έβγαιναν μέχρι το βράδυ. Τέσσερις ή πέντε ώρες κοιμισμένη μου φαινόταν αιωνιότητα. Αυτό που με τρόμαζε δεν ήταν το ρολόι. Ήταν η ιδέα να μην ξυπνήσω. Έβλεπα τα παιδιά μου στην Πάτρα να με περιμένουν, και αυτή η εικόνα με άφηνε κρύα.

Σε σελίδες που ενέπνεαν λίγη εμπιστοσύνη διάβασα ότι αυτή η επέμβαση, όταν δεν κουβαλάει εμφύτευμα, συνήθως κρατάει δύο έως τρεις ώρες. Η δική μου έμεινε σε αυτό το εύρος. Στην πόρτα, με κρύα χέρια, ρώτησα ξανά πόση ώρα θα κάνουν, πού θα κόψουν και τι θα γίνει με τη θηλή. Στην ανόρθωση στήθους Just Clinic Istanbul το εξήγησαν στα ελληνικά, χωρίς να με πιέζουν. Όταν κάθε απάντηση σταμάτησε να είναι «θα δεις» και έγινε συγκεκριμένη πρόταση, ξάπλωσα στο τραπέζι πιο ήρεμη απ’ όσο θα στοιχημάτιζα εκείνο το πρωί. Ο χρόνος, στο τέλος, ήταν το λιγότερο. Αυτό που με έτρωγε ήταν το να μην ξέρω.

Μένεις τη νύχτα στο νοσοκομείο ή σε στέλνουν στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα;

Είχα διαβάσει για φθηνά πακέτα όπου σε χειρουργούν και την ίδια μέρα σε στέλνουν πίσω στο ξενοδοχείο, και λίγο μετά σε σπρώχνουν στο αεροπλάνο. Αεροδρόμιο στην αίθουσα και από εκεί σπίτι. Ακουγόταν σαν εργοστάσιο, όχι σαν επέμβαση. Τρομοκρατήθηκα μήπως με αντιμετωπίσουν έτσι. Με τη Just Clinic Istanbul δεν έγινε.

Μετά την επέμβαση έμεινα μία νύχτα εσωτερική σε καθαρό, πλήρες νοσοκομείο. Οι νοσηλεύτριες έρχονταν όλη τη νύχτα, περίπου κάθε δύο ώρες. Έπαιρναν πίεση. Κοίταζαν τον επίδεσμο και το τραύμα. Έβαζαν τα παυσίπονα και τον ορό χωρίς να χρειαστεί να τις καλέσω. Δεν ένιωσα μόνη ούτε εγκαταλειμμένη. Το πρωί ήρθε στο δωμάτιο ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει. Ρώτησε πώς είμαι, έλεγξε τα ράμματα και έκανε τους ελέγχους που χρειάζονταν, ήρεμα, κοιτώντας εμένα και όχι το ρολόι στην πόρτα.

Πόσες μέρες έμεινα στην Κωνσταντινούπολη;

Δεν με έδιωξαν την τρίτη μέρα. Έμεινα στην Κωνσταντινούπολη πάνω από μία εβδομάδα. Η άδεια να μπω στο αεροπλάνο δεν ήρθε πριν ο γιατρός πειστεί ότι όλα ήταν εντάξει: το τραύμα, η πίεση, πώς ένιωθα. Δεν έφεραν την πτήση μπροστά για να χωρέσει ένα πακέτο. Πρώτα η ανάρρωσή μου και μετά το ημερολόγιο. Μετά από όσα είχα διαβάσει για τον ιατρικό τουρισμό, αυτό μου έδωσε περισσότερη ηρεμία από οποιαδήποτε γραμμή σε μέιλ.

Είναι ο πόνος αφόρητος;

Πριν την επέμβαση, ο πόνος ήταν αυτό που με τρόμαζε περισσότερο. Φανταζόμουν να εισπνέω και το στήθος να σκίζεται, νύχτες χωρίς ύπνο. Είχα δει βίντεο γυναικών που έκλαιγαν. Συλλογιζόμουν έτσι: αν υπάρχουν τόσες τομές, ο πόνος πρέπει να είναι τεράστιος.

Τις πρώτες τρεις ή πέντε μέρες ένιωσα ένα βάρος και μια πίεση μέσα, σαν το δέρμα να ήταν σφιχτό. Ήταν δυσάρεστο. Δεν ήταν εκείνος ο πόνος που είχα δει στα βίντεο. Στο νοσοκομείο και μετά στο ξενοδοχείο μου έδιναν τα φάρμακα στην ώρα τους, και τα έπαιρνα. Δεν υπήρξε ούτε μία νύχτα που να πω ότι δεν αντέχω. Τις πρώτες μέρες δυσκολευόμουν να σηκώσω τα χέρια πάνω από τους ώμους. Για να βάλω πουκάμισο ζήτησα βοήθεια, και δεν ντράπηκα. Εκείνη η αδεξιότητα κράτησε λιγότερο απ’ όσο φοβόμουν. Μπαίνοντας στη δεύτερη εβδομάδα, το δυνατό τσίμπημα είχε φύγει. Έμεινε ένας μουντός πόνος και μια παράξενη ευαισθησία όταν με άγγιζε ο στηθόδεσμος.

Πόσο πέρασε πριν γυρίσω στη δουλειά και στο σπίτι;

Όταν ακόμα αποφάσιζα, υπέθετα ότι θα περάσω τρεις εβδομάδες στο κρεβάτι, ότι δεν θα μπορούσα ούτε να βάλω πρωινό στα παιδιά. Δουλεύω σε γραφείο, μπροστά σε υπολογιστή, και η ιδέα να εξαφανιστώ τόσο πολύ με στρεςάριζε. Εκείνο το κλείσιμο που είχα επινοήσει δεν ήρθε.

Ο χειρουργός είχε πει ότι όσοι έχουμε δουλειά γραφείου συνήθως μπορούμε να γυρίσουμε στις επτά ή δέκα μέρες, και ότι το σώμα, στην αρχή της δεύτερης εβδομάδας, αρχίζει να βρίσκει τον εαυτό του. Κάθισα μπροστά στον υπολογιστή και ξανάπιασα τη δουλειά. Το σήκωμα βαρών ήταν άλλο θέμα. Το άφησαν πολύ καθαρό: χωρίς βάρη, χωρίς παράξενες προσπάθειες, χωρίς άθλημα για τέσσερις έως έξι εβδομάδες. Στο σπίτι άφησα κάποιον να κουβαλάει τα παιδιά και κάποιον άλλο τις τσάντες. Ακολούθησα τους κανόνες. Δεν επρόκειτο να χαλάσω στην Πάτρα αυτό που είχα πάει στην Κωνσταντινούπολη να βρω.

Τις πρώτες εβδομάδες το στήθος φαίνεται πολύ σφιχτό;

Τις πρώτες μέρες, κοιτώντας στον καθρέφτη, μου γύρισε το στομάχι. Το στήθος ήταν πολύ ψηλά, πρησμένο, και το κάτω μέρος έμοιαζε, για μια στιγμή, σχεδόν τετράγωνο. Γύρισαν εκείνες οι άκαμπτες φωτογραφίες από φόρουμ. Σκέφτηκα, αν και δεν το είπα σε κανέναν, μήπως είχαν διαλέξει λάθος τεχνική.

Ο χειρουργός και η συντονίστρια με είχαν προειδοποιήσει όσο ήμουν ακόμα στην Ελλάδα. Είπαν ότι το οίδημα θα πέσει και ο ιστός θα χρειαστεί τρεις έως έξι μήνες για να μαλακώσει και να πάρει φυσικό σχήμα. Με παρακάλεσαν να μην συγκρίνω ό,τι έβλεπα τη δέκατη μέρα με τον έκτο μήνα. Είχαν δίκιο. Από την εβδομάδα δύο ως την τέσσερα εκείνη η σύσφιξη λύθηκε και το κάτω μέρος άρχισε να στρογγυλεύει. Ο καθρέφτης της πρώτης εβδομάδας δεν ήταν καταδίκη. Τώρα, στον δρόμο, περπατάω πιο ίσια. Κανείς δεν μαντεύει ότι έχω χειρουργηθεί.

Φαίνεται η ουλή σε Τ με μπικίνι ή μπροστά στον σύντροφό μου;

Αν υπάρχει φόβος που γύριζε μήνες, είναι αυτός. Ήμουν πεπεισμένη ότι το καλοκαίρι δεν θα μπορούσα να φορέσω μπικίνι χωρίς να σκεπάζομαι. Οι φωτογραφίες ουλών που είχα σώσει ήταν σκούρες και πλατιές. Και μετά ήταν αυτός. Τρομοκρατήθηκα ότι, βλέποντάς με γυμνή, το πρόσωπό του θα πάγωνε. Ντρεπόμουν να του τις δείξω. Δεν το είπα στις φίλες, αλλά τη νύχτα έψαχνα στα κρυφά.

Στην επέμβασή μου έκαναν τομή σε Τ: γύρω από τη θηλαία άλω, μια κάθετη γραμμή κάτω και άλλη στην υπομάστιο πτυχή, κάτω από το στήθος. Τις πρώτες εβδομάδες εκείνη η ζώνη ήταν κόκκινη και, από κοντά, φαινόταν. Ο γιατρός δεν μου πούλησε αόρατη ουλή. Μου το είπε κατάματα. Προειδοποίησε ότι ο ήλιος, το τρίψιμο πολύ νωρίς και το σκληρό άθλημα χαλάνε το τραύμα. Έβαζα τις κρέμες κάθε μέρα. Φρόντισα τον επίδεσμο. Με τον χρόνο εκείνες οι κόκκινες γραμμές ξεθώριασαν μέχρι να ανακατευτούν με το δέρμα μου. Η κάτω γραμμή μένει χωμένη στην πτυχή. Με μπικίνι, εξαφανίζεται. Όταν επιτέλους τις έδειξα στον σύντροφό μου, δεν έκανε τίποτα από όσα είχα προβάρει στο κεφάλι. Εγώ ήμουν η τεντωμένη. Είπε ότι εκείνα τα σημάδια είναι μέρος μου και ότι η υγεία μου μετράει περισσότερο από μια τέλεια φωτογραφία.

Θα μπορούσαν να κόψουν μόνο γύρω από τη θηλή;

Καθώς ερευνούσα έπεσα σε κείμενα που υπόσχονταν λιγότερη ουλή αν χειρουργούσαν μόνο γύρω από τη θηλαία άλω. Γι’ αυτό, στο πρώτο μήνυμα, ρώτησα, αν μπορούσαν, να το κάνουν έτσι.

Ο χειρουργός κοίταξε τις φωτογραφίες που είχα στείλει και εξήγησε ότι το στήθος είχε πέσει αρκετά ώστε το μάζεμα δέρματος μόνο γύρω από τη θηλή να μην φτάνει. Αν επιμέναμε σε εκείνη την τεχνική, μετά από λίγους μήνες μπορούσε να ξαναπέσει και η άλως να φαρδύνει. Να διαλέξεις λάθος τομή για να αποφύγεις το Τ μπορούσε να με ξαναβάλει σε άλλο τραπέζι. Εκείνη η εξήγηση, τόσο άκομψη και τόσο τίμια, με έκανε να δεχτώ την ουλή που φοβόμουν τόσο πολύ. Το στήθος δεν έμεινε επίπεδο ούτε σαν χαρτόνι. Στη Just Clinic Istanbul δεν με πίεσαν να καταπιώ μια απόφαση. Μου είπαν το γιατί κάθε βήματος μέχρι να ξεφουσκώσει ο φόβος.

Χάνεις την αίσθηση; Μπορεί να πάθει ζημιά η θηλή;

Τρομοκρατήθηκα στην ιδέα να κάνω ντους, να κλείσω στηθόδεσμο ή κάποιος να με αγγίξει και να μην νιώθω τίποτα. Σε φόρουμ υπήρχαν γυναίκες που έγραφαν ότι το στήθος είχε μείνει σαν κρέας που δεν ήταν δικό τους. Ο άλλος φόβος, αυτός που σχεδόν δεν τολμούσα να πω, ήταν ότι η θηλή πραγματικά θα πάθαινε ζημιά, ότι ο ιστός δεν θα έπαιρνε αίμα. Έχει ιατρικό όνομα. Εγώ το έλεγα ένα κομμάτι μου που πεθαίνει.

Ο χειρουργός εξήγησε ότι θα φρόντιζαν την κυκλοφορία της θηλής, ότι δεν την αφαιρούν εντελώς, και ότι ο κίνδυνος να χαθεί ιστός είναι χαμηλός. Τις πρώτες εβδομάδες το αριστερό στήθος μούδιασε λίγο. Όταν το άγγιζα είχα την παράξενη αίσθηση ότι άγγιζα κάποιον άλλο. Μετά άρχισαν τα μυρμήγκια. Μετά γύρισε η ζέστη. Σιγά σιγά ένιωσα ξανά πίεση, το νερό του ντους, ένα χέρι. Ο γιατρός είχε πει ότι αυτά ήταν τα νεύρα που ξυπνούσαν και ότι οι περισσότερες από εκείνες τις μουδιάλες φεύγουν. Δεν έμεινα με νεκρή ζώνη. Η θηλή δεν πήγε μωβ ούτε μαύρη. Μου είχαν πει, αν έβλεπα παράξενο μελάνιασμα, αν το δέρμα πάγωνε ή αν μύριζε άσχημα, να γράψω αμέσως. Δεν χρειάστηκε.

Αν μείνω ξανά έγκυος, θα μπορώ να θηλάσω;

Θήλασα και τα δύο μου παιδιά. Δεν αποκλείω, μια μέρα, να γίνω ξανά μητέρα. Ήμουν πεπεισμένη ότι σε μια ανόρθωση στήθους κόβουν όλους τους πόρους και ότι, από εκεί, τέλος. Αυτή η ιδέα με στενοχωρούσε ήσυχα.

Ο χειρουργός δεν με απέρριψε με ένα άδειο «χαλάρωσε». Είπε ότι η τεχνική προσπαθεί να σέβεται πόρους και νεύρα, ότι πολλές γυναίκες θηλάζουν μετά χωρίς πρόβλημα, και ότι στην ιατρική κανείς δεν υπογράφει εκατό τοις εκατό. Προτίμησε να μην μου πουλήσει ένα «δεν θα σου συμβεί». Εκείνη η ειλικρίνεια μου έδωσε περισσότερη εμπιστοσύνη από οποιαδήποτε καθαρή υπόσχεση.

Σε δύο χρόνια θα ξαναπέσει;

Μου καθόταν άσχημα να διαβάζω γυναίκες που έλεγαν: τους πρώτους μήνες σαν φωτογραφία περιοδικού· στον έναν χρόνο, πάλι πεσμένο. Είχα καταλήξει να πιστεύω ότι το αποτέλεσμα κρατάει έναν ή δύο χρόνια και μετά εξαφανίζεται.

Ο γιατρός της Just Clinic Istanbul δεν έκρυψε ούτε αυτό. Εξήγησε ότι μαζεύουν το δέρμα και σηκώνουν τον ιστό, αλλά η βαρύτητα δεν συνταξιοδοτείται και τα χρόνια συνεχίζουν. Αν δεν έκανα τεράστιες διακυμάνσεις βάρους και αν φορούσα στηθόδεσμο που πραγματικά κρατάει, το αποτέλεσμα μπορούσε να κρατήσει πολλά χρόνια. Δεν υποσχέθηκαν στήθος κούκλας για ζωή. Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος και το στήθος κάθεται ακόμα εκεί που πρέπει. Αυτό, για μένα, είναι ήδη απάντηση.

Θα κρεμάσει το κάτω μέρος σε δύο στρώσεις;

Είχα δει φωτογραφίες, ειδικά από επεμβάσεις με εμφύτευμα, όπου το στήθος μοιάζει σχισμένο: η θηλή πάνω και ο ιστός κάτω. Δεν έβαλα σιλικόνη, αλλά φοβόμουν ακόμα ότι η δική μου σάρκα, με τον χρόνο, θα γλιστρούσε.

Ο χειρουργός μου είπε ότι η τομή σε Τ υπάρχει ακριβώς για να μαζέψει εκείνο το κάτω μέρος και να μην σχηματιστεί σακούλι. Αν για να αποφύγεις μια ουλή χρησιμοποιήσεις τεχνική που δεν είναι δική σου, τότε μπορείς να καταλήξεις με το στήθος σε δύο επίπεδα. Τους πρώτους μήνες, με το οίδημα, εκείνη η ζώνη έμοιαζε πιο γεμάτη. Όταν κάθισε το σώμα, όλα ταίριαξαν. Δεν έμεινα με στήθος σε δύο στρώσεις. Ρώτησα και τη γυναίκα που είχαν χειρουργήσει πριν από μένα. Όταν τελείωσε το πρήξιμο, είπε, το σχήμα κάθισε καλά. Εγώ, μήνες μετά, μπορούσα να υπογράψω εκείνη την πρόταση με ό,τι έβλεπα στον καθρέφτη.

Αν ανοίξουν τα ράμματα, θα μείνω με τεράστια τραύματα;

Είχα διαβάσει ότι, ακριβώς εκεί που συναντιούνται οι τρεις γραμμές του Τ, τα ράμματα μπορούν να υποχωρήσουν και να σε αφήσουν με τραύμα που δεν κλείνει. Εκείνες οι φωτογραφίες έμειναν μαζί μου.

Ο χειρουργός εξήγησε ότι εκείνη η γωνία είναι το δέρμα που τραβάει περισσότερο, και ότι μερικές φορές μπορεί να υπάρχει λίγο υγρό ή ένα άνοιγμα χιλιοστών. Αυτό δεν είναι τραύμα από βίντεο. Σχεδόν πάντα τακτοποιείται με απλούς επιδέσμους. Το κάπνισμα, να αρχίσεις άθλημα πολύ νωρίς ή να συνθλίψεις το στήθος ανεβάζει αυτόν τον κίνδυνο. Για μένα, τις πρώτες μέρες, ήρθε μια μικροσκοπική διαρροή σε εκείνη τη συμβολή. Έστειλα φωτογραφία στην κλινική. Μου εξήγησαν πώς να το ντύσω στο ξενοδοχείο. Δεν πανικοβλήθηκα. Το τραύμα έκλεισε γρήγορα. Το να κάνω ό,τι μου ζήτησαν με έσωσε από τις υπόλοιπες επιπλοκές που είχα μαζέψει στο κεφάλι.

Θα φοράω ιατρικό στηθόδεσμο μια ζωή;

Είχα φτάσει να βλέπω τον εαυτό μου ακόμα σε εκείνον τον χοντρό, χωρίς μπανέλα, σφιχτό στηθόδεσμο, σαν καταδίκη. Σε φόρουμ υπήρχαν γραμμές του τύπου «αν τον βγάλεις, παραμορφώνεται αμέσως».

Φόρεσα τον χειρουργικό στηθόδεσμο μόνο για τον χρόνο που σημείωσε ο γιατρός: μεταξύ τεσσάρων και οκτώ εβδομάδων, κάθε μέρα, και τον έβγαζα μόνο για το ντους. Από την όγδοη εβδομάδα, όταν έδωσε το πράσινο, πέρασα σε συνηθισμένους στηθόδεσμους. Με μπανέλα, μόνο όταν το επέτρεψε. Δεν είμαι καταδικασμένη μια ζωή στον ιατρικό στηθόδεσμο. Στο σπίτι, τώρα, μπορώ να είμαι χωρίς αυτόν. Επειδή το στήθος είναι πιο μαζεμένο και ψηλότερο, δεν έχω πια εκείνο το βαρύ αίσθημα από πριν.

Μετά από ανόρθωση στήθους το στήθος φαίνεται μικρότερο;

Μετά από δύο θηλασμούς το στήθος δεν είχε πια τον ίδιο όγκο. Φοβόμουν ότι, μαζεύοντας το δέρμα, θα έμενε ακόμα μικρότερο, επίπεδο από πάνω. Αν πάνω στην πτώση μίκραινε, σκεφτόμουν, θα σταματούσα να κοιτάζομαι.

Ο γιατρός το είπε από την πρώτη μέρα: μια ανόρθωση στήθους δεν προσθέτει γέμισμα. Είχα καταστήσει σαφές ότι δεν ήθελα σιλικόνη. Βγάζοντας το επιπλέον δέρμα και σηκώνοντας τον ιστό, μέσα στον στηθόδεσμο έμοιαζε πιο συμπαγές, πιο στη θέση του. Δεν έχω μείνει με ξεφουσκωμένο μπαλόνι. Το κενό από πάνω έχει φύγει. Εξήγησαν επίσης ότι αν σχεδόν δεν υπάρχει δικός σου ιστός μια ανόρθωση μόνη της δεν φτάνει και τότε πρέπει να μιλήσεις για εμφύτευμα. Στη δική μου περίπτωση υπήρχε αρκετός. Δεν χρειάστηκε. Όσο μιλούσα με την ομάδα της Just Clinic Istanbul κανείς δεν έριξε ένα «όσο είσαι εδώ, βάζουμε σιλικόνη και θα φαίνεται πιο γεμάτο». Ήξεραν ότι δεν το ήθελα και σεβάστηκαν αυτή τη γραμμή.

Είναι επικίνδυνη η επέμβαση στην Τουρκία μόνο επειδή κοστίζει λιγότερο;

Ότι στην Ελλάδα ζητούσαν τόσα και εκεί τόσο διαφορετικά, στην αρχή, μύριζε παγίδα. Στις ειδήσεις υπάρχουν κλινικές τρίτης κατηγορίας και γυναίκες με επιπλοκές. Στις συμβουλές του Υπουργείου Εξωτερικών διαβάζεις ότι δεν είναι όλα τα κέντρα ίδια και ότι πρέπει να κοιτάξεις νοσοκομείο και γιατρό με μεγεθυντικό φακό.

Εκείνες οι ιστορίες δεν είναι παραμύθι. Η καχυποψία μου δεν ήταν ούτε μανία. Δεν διάλεξα αυτόν που έριξε την τιμή περισσότερο. Ρώτησα ποιος θα χειρουργήσει, αν γίνεται σε πραγματικό νοσοκομείο ή σε διαμέρισμα, και ποιον μπορώ να καλέσω αν πίσω στην Πάτρα κάτι πάει στραβά. Η Just Clinic Istanbul συνέχιζε να απαντά, με χαρτιά, χωρίς να βαριέται εμένα. Όταν πραγματικά ερευνάς μια ανόρθωση στήθους Τουρκία, το καλό μέρος δεν είναι αυτό που ρίχνει την τιμή περισσότερο: είναι αυτό που έχεις κοιτάξει ήρεμα. Δεν έφυγα με τη χαμηλότερη προσφορά. Έφυγα με την ομάδα που μου έδωσε περισσότερη εμπιστοσύνη. Αν μια φίλη γράψει είναι ασφαλής η ανόρθωση στήθους στην Τουρκία;, δεν ρίχνω ένα αυτόματο ναι. Της λέω πώς το έκανα εγώ.

Αν εμφανιστεί πρόβλημα όταν γυρίσω στην Ελλάδα, με ποιον μιλάω;

Μία από τις ιστορίες που με τάραξαν περισσότερο ήταν μια γυναίκα που, πίσω στη χώρα της, έπαθε λοίμωξη και δεν έπιανε ούτε τον χειρουργό ούτε την κλινική. Κατέληξε μόνη στα επείγοντα. Δεν είχα εμφύτευμα, αλλά τρομοκρατήθηκα ακόμα μήπως μείνω στην Πάτρα με ένα κακό ράμμα και κανέναν στην άλλη άκρη.

Όταν γύρισα σπίτι, κάθε φορά που καλούσα ή έγραφα στο WhatsApp απαντούσε η συντονίστρια που ήδη με ήξερε από την Κωνσταντινούπολη. Όχι ένας γενικός αριθμός. Ένας άνθρωπος με όνομα. Μια μέρα ένιωσα ένα τσίμπημα και έστειλα μήνυμα. Με ξανακάλεσαν, εξήγησαν ότι σε εκείνη τη φάση είναι συνηθισμένο και ηρέμησα. Είπαν επίσης: αν ο πόνος ανέβει ή πιάσεις πυρετό, μας το λες και πας στο πλησιέστερο νοσοκομείο — ή καλείς το ΕΚΑΒ. Θα μιλήσουμε εμείς με τους γιατρούς. Δεν άφησαν το χέρι μου ούτε όταν ήμουν πίσω στο δικό μου κρεβάτι.

Χάνεται μια γυναίκα μόνη στην Κωνσταντινούπολη;

Η Κωνσταντινούπολη είναι τεράστια και δεν μιλάω τούρκικα. Τρομοκρατήθηκα μήπως μπω σε νυχτερινό ταξί που δεν ξέρω, με γδάρουν, ή μείνω στο ξενοδοχείο, μόλις χειρουργημένη, χωρίς να ξέρω ποιον να καλέσω. Εκείνη η μοναξιά δεν ήρθε.

Όταν το αεροπλάνο άγγιξε τον διάδρομο, στο τέρμιναλ κάποιος είχε πινακίδα με το όνομά μου. Με πήγαν στο ξενοδοχείο και στο νοσοκομείο σε άνετο αυτοκίνητο. Δεν χρειάστηκε να πολεμήσω το μετρό ούτε να παζαρέψω με οδηγούς. Για κάθε ραντεβού ερχόταν κάποιος στο ξενοδοχείο, με συνόδευε και, όταν τελειώναμε, με άφηνε πάλι στην πόρτα. Δεν ένιωσα χαμένη τουρίστρια. Ένιωσα συνοδευμένη. Αυτό το αίσθημα μίκρυνε την πόλη.

Τα χαρτιά του νοσοκομείου είναι στα τούρκικα

Πριν την επέμβαση σου βάζουν μπροστά συγκαταθέσεις. Υπέθετα ότι θα είναι μόνο στα τούρκικα και ότι θα υπέγραφα στα τυφλά. Αγχωνόμουν επίσης μήπως ξυπνήσω, ζητήσω κάτι από μια νοσηλεύτρια και να μην με καταλαβαίνει.

Η συντονίστρια που μου όρισε η Just Clinic Istanbul μιλάει πραγματικά ελληνικά. Σε κάθε συνάντηση με τον χειρουργό, πριν και μετά, μετάφραζε επί τόπου. Κάθε χαρτί που υπέγραφα μου το εξήγησαν στη γλώσσα μου, πρόταση την πρόταση. Στην έξοδο έγραψα τι ώρα έπαιρνα κάθε φάρμακο, πώς έπρεπε να φοράω τον στηθόδεσμο και πότε μπορούσα να κάνω ντους. Όλα αυτά μου τα είπαν στα ελληνικά. Η γλώσσα δεν με άφησε εκτεθειμένη.

Μπορείς πραγματικά να μιλήσεις με μια γυναίκα που έχει ήδη χειρουργηθεί;

Να εμπιστευτείς σχόλια στο διαδίκτυο είναι δύσκολο. Κάποια ακούγονται σαν διαφήμιση. Άλλα ακούγονται γραμμένα για να σε βυθίσουν. Ήθελα να ακούσω μια γυναίκα από σάρκα, που είχε ξαπλώσει σε εκείνο το τραπέζι και είχε γυρίσει σπίτι. Μέσα μου νόμιζα ότι θα έλεγαν τη γραμμή της ιδιωτικότητας και θα το απέφευγαν. Δεν ήταν έτσι.

Στην πρώτη κλήση ρώτησα. Με έβαλαν με μια ασθενή από την Ελλάδα που είχε ήδη χειρουργηθεί μαζί τους. Δεν θα αντιγράψω εκείνη τη συζήτηση. Ρώτησα τα πιο ιδιωτικά πράγματα που είχα στο κεφάλι: πόσο κράτησε, πώς πονούσε όταν ξύπνησε, πώς έμοιαζε το Τ, πώς τα κατάφερνε με τον ιατρικό στηθόδεσμο, τι πρόσωπο έκανε ο σύντροφός της, αν είχε χάσει αίσθηση, αν μήνες μετά το στήθος είχε ξαναπέσει, πώς ήταν η πτήση και αν, πίσω στην Ελλάδα, η κλινική απαντούσε ακόμα. Όσα μου είπε ταίριαξαν, εβδομάδες μετά, με όσα έζησα η ίδια στην Κωνσταντινούπολη. Το βουνό φόβου που είχα στοιβάξει διαλύθηκε σε μία κλήση.

Οι άυπνες νύχτες μίκρυναν δίπλα στο πώς μου μιλούσαν και σε όσα μου είπε εκείνη η ασθενής. Να έχεις ένα αξιοπρεπές ξενοδοχείο, ελέγχους στο νοσοκομείο και κάποιον στην άλλη άκρη του τηλεφώνου, και μετά την προσγείωση στην Πάτρα, δεν έχει τιμή. Αν είστε τώρα ανάμεσα στον φόβο και στο να το θέλετε, σας αφήνω αυτό. Να ερευνάς καλά και να διαλέγεις καλά δεν είναι άλμα στο κενό. Έφυγα από την Πάτρα με πεσμένο στήθος μετά από δύο παιδιά. Βρήκα την εμπιστοσύνη σε μια ανόρθωση στήθους Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul.