Είναι ασφαλής η μαστοπεξία με εμφυτεύματα στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Το στήθος μου είχε πέσει και αδειάσει: πώς έζησα ανόρθωση με εμφυτεύματα στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Σοφία. Ζω στο Ηράκλειο. Μετά από δύο εγκυμοσύνες και μια σοβαρή απώλεια βάρους, το μέρος που υπέφερε περισσότερο δεν ήταν η μέση ούτε οι μηροί. Ήταν το στήθος. Κάθε πρωί, μπροστά στον καθρέφτη, έβλεπα χαλαρό δέρμα και ένα κενό εκεί που υπήρχε σχήμα. Αν έκανα μόνο την ανόρθωση, ήξερα ήδη ότι θα έμενα μικρότερη και ξεθωριασμένη. Χρειαζόμουν το πεσμένο δέρμα μαζεμένο και, ταυτόχρονα, τον όγκο πίσω με ένα εμφύτευμα. Και τα δύο την ίδια μέρα. Αυτή η ιδέα με κρατούσε ξύπνια. Έλεγα στον εαυτό μου: θα με ράψουν και, από πάνω, θα μου βάλουν σιλικόνη. Θα μείνω με τεράστιο, άκαμπτο ντεκολτέ περιοδικού; Θα φαίνονται οι άκρες; Μπορεί αυτό το δέρμα, ήδη λεπτό, να κρατήσει επιπλέον βάρος;

Μίλησα με τρεις ή τέσσερις χειρουργούς στην Ελλάδα. Τα νούμερα πήγαιναν πολύ πάνω από ό,τι μπορούσα να πληρώσω. Για μια πραγματική επίσκεψη, όχι μια κλήση, ζητούσαν μήνες αναμονής. Άρχισα να κοιτάζω στο εξωτερικό. Η Τουρκία εμφανιζόταν ξανά και ξανά. Η χαμηλότερη τιμή δεν με ηρέμησε. Με έβαλε σε επιφυλακή. Αν κοστίζει τόσο λιγότερο, τι κόβουν; Νύχτα τη νύχτα έγραφα είναι αξιόπιστη η ανόρθωση στήθους με εμφυτεύματα στην Τουρκία; και βυθιζόμουν σε φόρουμ. Κάποιες γυναίκες έβγαιναν χαρούμενες. Άλλες μιλούσαν για κλινικές χωρίς χαρτιά, αεροπλάνα την τρίτη μέρα, ένα WhatsApp που σώπαινε όταν γύριζαν σπίτι. Εκείνες οι τελευταίες με άφηναν κρύα.

Σε εκείνον τον θόρυβο εμφανίστηκε η Just Clinic Istanbul. Το πρώτο μήνυμα δεν ήταν προσφορά. Άδειασα τη λίστα: το διπλό αυλάκι, τα κυματάκια του εμφυτεύματος, το βάρος σε δέρμα που είχε ήδη υποχωρήσει, η ουλή σε Τ, η κάψα. Είπα ότι δεν έψαχνα σύνθημα. Έψαχνα ιατρικές απαντήσεις. Τις έδωσαν, μία μία, χωρίς βιασύνη και χωρίς να πουλήσουν θαύμα. Για πρώτη φορά σε εβδομάδες μίλησα με ανθρώπους που με αντιμετώπιζαν ως ασθενή, όχι ως κράτηση.

Θέλω να σας πω, με τη λεπτομέρεια που μου έλειψε, πώς πήγε η ανόρθωση με εμφυτεύματα στη Just Clinic Istanbul — από το τραπέζι μέχρι την προσγείωση στο Ηράκλειο. Υπάρχουν πολλές στη θέση μου: πεσμένο στήθος, χωρίς όγκο, να θέλουν επέμβαση και έναν κόμπο στο στομάχι. Δεν θα σας πω ότι έγινε με μαγικό ραβδί. Σας λέω τι πραγματικά έγινε: μια ομάδα που μίλησε για τους κινδύνους και που δεν με άφησε όταν γύρισα στην Ελλάδα.

Απλώνεται σε ώρες και ώρες αν κάνουν την ανόρθωση και τα εμφυτεύματα την ίδια μέρα;

Μία επέμβαση ήδη με τρόμαζε. Δύο στην ίδια συνεδρία ακουγόταν σαν αιωνιότητα. Φανταζόμουν να μπαίνω το πρωί και να βγαίνω το βράδυ. Και, πίσω από αυτό, η άσχημη ερώτηση: κι αν δεν ξυπνήσω;

Στη Just Clinic Istanbul το εξήγησαν στα ελληνικά. Σε χέρια που ξέρουν, συνήθως κρατάει μεταξύ δύο και τεσσάρων ωρών. Η δική μου έμεινε γύρω στις τρεις. Το ρολόι, στο τέλος, μέτρησε λιγότερο από κάτι άλλο. Ο χειρουργός μου είπε, κομμάτι κομμάτι, τι θα κάνει: πότε θα σφίξει το δέρμα, πότε θα τοποθετήσει το εμφύτευμα, πώς θα αφήσει τις δύο πλευρές ίσες. Το είπε στη γλώσσα μου, χωρίς να με πιέζει. Όταν πέρασα την πόρτα της αίθουσας, η καρδιά ήταν γρήγορη. Αυτό δεν φεύγει. Αλλά δεν ήταν πια πανικός για το άγνωστο. Ήξερα για τι έμπαινα.

Πώς είναι η νύχτα στο νοσοκομείο; Σε στέλνουν στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα;

Είχα διαβάσει φθηνά πακέτα όπου, λένε, σε χειρουργούν και το ίδιο απόγευμα σε βάζουν σε ταξί για το ξενοδοχείο. Να είμαι μόνη, με φρέσκα ράμματα και νέα εμφυτεύματα, μου κατέβασε ρίγος στη ράχη.

Δεν μου συνέβη. Βγαίνοντας από την αίθουσα με πήγαν σε δωμάτιο νοσοκομείου, μοντέρνο και καθαρό. Έμεινα δύο νύχτες εσωτερική. Οι νοσηλεύτριες έρχονταν τακτικά, μέρα και νύχτα. Έπαιρναν θερμοκρασία. Μετρούσαν πίεση. Κοίταζαν τους επιδέσμους. Ο ορός και τα παυσίπονα έμπαιναν στην ώρα τους. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα: είμαι μόνη στην Κωνσταντινούπολη και αν πάει στραβά κανείς δεν θα το μάθει. Το πρωί ήρθε ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει. Ρώτησε πώς ένιωθα, εξέτασε το στήθος και έκανε τους ελέγχους που χρειάζονταν. Στην πόλη πέρασα επτά μέρες. Η άδεια για το αεροπλάνο δεν ήρθε πριν ο γιατρός δει καθαρά ότι μπορούσα να πετάξω. Εγώ πρώτη. Το ημερολόγιο μετά.

Πονάει διπλά επειδή είναι δύο επεμβάσεις μαζί;

Είχα χτίσει μια ταινία. Κόβεις δέρμα, ένα. Βάζεις σιλικόνη κάτω από τον μυ, δύο. Μέρες κλάματος. Έχω χαμηλό όριο και είχα διαβάσει μαρτυρίες που σηκώνουν τις τρίχες.

Τις πρώτες τρεις ή τέσσερις μέρες ένιωσα σοβαρή πίεση. Σαν σακί στο στήθος. Να σηκωθώ από το κρεβάτι, χωρίς να μπορώ να στηριχτώ στα χέρια, κόστιζε. Με τα φάρμακα που μου έδωσαν, δεν έγινε βασανιστήριο. Δεν ήταν κοφτερός πόνος που σε σταματά να αναπνέεις. Ήταν τεράστια σύσφιξη, οίδημα και η παραξενιά να κουβαλάς νέο βάρος. Σε μία εβδομάδα εκείνη η πλάκα άρχισε να λύνεται. Συνέχισα να κινούμαι προσεκτικά. Καμία νύχτα δεν ένιωσα ότι δεν αντέχω.

Το στήθος φαίνεται τεράστιο και ψεύτικο αν υπάρχει ουλή και εμφυτεύματα;

Αυτός ήταν ο μεγάλος φόβος. Ένα δυσανάλογο ντεκολτέ. Δύο μπαλόνια σε σώμα που δεν ταίριαζε μαζί τους. Δεν ήθελα στήθος βιτρίνας. Ήθελα κάτι στη γραμμή των ώμων και του θώρακα.

Στις συναντήσεις με την ομάδα — στο χαρτί έγραφε ανόρθωση στήθους με εμφυτεύματα Just Clinic Istanbul — ο χειρουργός έκοψε εκείνη την ταινία με μια μεζούρα. Μέτρησε το στήθος, την πλάτη, το δέρμα. «Δεν είμαστε εδώ για να βάλουμε μέγεθος που δεν είναι δικό σου. Είμαστε εδώ για να γεμίσουμε, όσο χρειάζεται, ένα δέρμα που έχει μείνει άδειο», είπε. Ζήτησα «λίγο παραπάνω» για παν ενδεχόμενο. Δεν υποχώρησαν. Διάλεξαν τον όγκο που μπορούσα να κουβαλήσω χωρίς να μοιάζω φουσκωμένη. Μήνες μετά, όταν έπεσε η φλεγμονή και κάθισε το στήθος, κοίταξα στον καθρέφτη και μου ξέφυγε ένα χαζό χαμόγελο. Κατάλαβα γιατί αρνήθηκαν.

Μπορεί το στήθος να σχιστεί στα δύο; Ο φόβος του διπλού αυλακιού

Η λέξη που κόλλησε περισσότερο ήταν «double bubble», το διπλό αυλάκι. Φωτογραφίες του εμφυτεύματος πάνω, στρογγυλό, και του δικού σου στήθους να κρέμεται από κάτω, κάνοντας σκαλοπάτι. Εκείνες οι φωτογραφίες μπήκαν στο κρεβάτι μαζί μου.

Τις πήρα στον χειρουργό. Δεν τις σκούπισε. Εξήγησε ότι αυτό συμβαίνει αν βάλουν λάθος εμφύτευμα ή ανοίξουν άσχημα την τσέπη, και το στήθος σου γλιστράει μπροστά σαν κουρτίνα. Επρόκειτο να με χειρουργήσουν σε dual plane: το εμφύτευμα αγκυρωμένο κάτω από τον μυ και ο δικός μου ιστός από πάνω. Μετά, τα στήθη δεν έμοιαζαν με δύο χαλαρές στρώσεις. Έχουν σχήμα δακρύου. Συνεχές. Χωρίς εκείνο το σκαλοπάτι. Ο φόβος με όνομα δεν συνέβη επειδή το σχέδιο ήταν μετρημένο.

Το βάρος των εμφυτευμάτων κάνει το μόλις σφιγμένο δέρμα να ξαναπέσει σύντομα;

Το δέρμα μου είχε ήδη υποχωρήσει όταν έχασα βάρος. Αν τώρα κρεμάσω πάνω του σταθερό βάρος, σκεφτόμουν, σε έναν ή δύο χρόνια το έχω πάλι πεσμένο. Και χειρότερα.

Ο γιατρός δεν μου πούλησε στήθος αλεξίσφαιρο στη βαρύτητα. Είπε ότι τα χρόνια περνούν. Γι’ αυτό ακριβώς είχαμε αποκλείσει τεράστια εμφυτεύματα. Έβαλαν εμφύτευμα βάρους που μπορούσε να κρατήσει το σώμα μου. Ζήτησαν καλό ιατρικό στηθόδεσμο στην ανάρρωση και, μακροπρόθεσμα, να μην κουνάω άγρια το βάρος. Ότι δεν θα υπόσχονταν στήθος ρομπότ μου έδωσε περισσότερη εμπιστοσύνη από οποιαδήποτε όμορφη πρόταση.

Θα νιώθει ο σύντροφός μου τις άκρες της σιλικόνης όταν με αγγίζει;

Μετά την απώλεια βάρους μου είχε μείνει πολύ λίγο λίπος. Είχα διαβάσει για κυματάκια στην πλευρά, και όταν αγγίζεις, τη σκληρή άκρη. Ντρεπόμουν να φανταστώ ότι, στο κρεβάτι, θα ένιωθε ένα κομμάτι πλαστικό.

Γι’ αυτό τοποθέτησαν το εμφύτευμα κάτω από τον θωρακικό. Ο μυς κάνει κουβέρτα. Όταν έπεσε το οίδημα και κάθισαν οι ιστοί, το αίσθημα είναι στήθους. Χωρίς κύματα στα πλάγια. Χωρίς πέτρινο χείλος. Δεν ήταν σιλικόνη ναι ή όχι. Ήταν πού να τη βάλεις, με αυτό το δέρμα.

Μπορεί το στήθος να σκληρύνει και να χάσει το σχήμα του;

Εκείνες οι φωτογραφίες στηθών στρογγυλών σαν μπάλες, σκληρών, ασύμμετρων, με τρόμαξαν. Είναι συρρίκνωση κάψας: το σώμα φτιάχνει ένα μανίκι γύρω από το εμφύτευμα και, μερικές φορές, αυτό το μανίκι μαζεύεται και σφίγγει.

Δεν το έκρυψαν. Αυτός ο κίνδυνος υπάρχει με οποιοδήποτε εμφύτευμα, εδώ και στο Ηράκλειο. Ο χειρουργός μου είπε τι κάνουν για να τον κατεβάσουν: πραγματικά αποστειρωμένη αίθουσα, σχεδόν καθόλου χέρια στο εμφύτευμα καθώς το βάζουν, υλικά τελευταίας γενιάς. Δεν είπαν «μην ανησυχείς». Είπαν τι επρόκειτο να κάνουν σε εκείνο το τραπέζι. Ξάπλωσα πιο ήσυχη.

Φαρδαίνει η ουλή σε Τ από την ένταση του εμφυτεύματος;

Ήξερα ότι θα μείνω με ανάποδο Τ: γύρω από τη θηλαία άλω, κάτω και κατά μήκος της πτυχής. Ο φόβος ήταν ότι το εμφύτευμα θα έσπρωχνε από μέσα και εκείνες οι ραφές θα άνοιγαν, πλατιές και κόκκινες.

Ο χειρουργός μίλησε για τα εσωτερικά ράμματα, εκείνα που κρατούν την ένταση ώστε η εξωτερική ραφή να κουβαλάει λιγότερο. Είπε επίσης ότι το φάρδεμα δεν είναι μόνο θέμα μεγέθους της σιλικόνης. Είναι θέμα δέρματος, να μην καπνίζεις και να μην είσαι απερίσκεπτη τις πρώτες εβδομάδες. Μου έδωσαν ταινίες σιλικόνης και μια κρέμα, με χρόνους. Στην αρχή η ζώνη ήταν κόκκινη και σφιχτή. Αυτό είναι αλήθεια. Μήνες χωρίς ήλιο και ακολουθώντας το πρόγραμμα, και οι γραμμές λεπτύνθηκαν στο χρώμα του δέρματος. Ανοιχτή χαρακιά, τίποτα.

Θα αργήσω εβδομάδες να γυρίσω στη δουλειά και στη ζωή μου;

Δύο επεμβάσεις σε μία. Υπολόγισα έναν μήνα στο κρεβάτι. Δουλεύω σε γραφείο. Να εξαφανιστώ τόσο πολύ έσπαγε τον μισθό και το κεφάλι μου.

Δεν ήταν τόσο άσχημα. Την πρώτη εβδομάδα στο σπίτι, ανάπαυση. Ακόμα και για να μαζέψω τα μαλλιά ή να πάρω ένα ποτήρι από ψηλό ράφι ζήτησα βοήθεια. Τη δέκατη μέρα η δυσκαμψία λύθηκε. Γύρισα στο γραφείο, αργά, χωρίς να παίζω την ηρωίδα. Το γυμναστήριο και τα βάρη, έξι εβδομάδες. Ο γιατρός το άφησε καθαρό. Δεν το έφερα μπροστά.

Είναι επικίνδυνο να μπεις σε αεροπλάνο τόσο σύντομα;

Είχα διαβάσει ότι η πίεση σκάζει τη σιλικόνη και ότι στην πτήση μπορείς να πάθεις θρόμβο. Σχεδόν δεν αγόρασα το εισιτήριο επιστροφής.

Οι επτά μέρες στην Κωνσταντινούπολη ήταν επανεξετάσεις, όχι τουρισμός. Πήγα στο αεροδρόμιο όταν ο χειρουργός είπε ναι. Ούτε μία μέρα πριν. Ήπια νερό. Φόρεσα τις κάλτσες συμπίεσης. Σηκώθηκα μερικές φορές να κινήσω τα πόδια. Δεν ταξίδεψα με παροχετεύσεις ούτε ανοιχτά τραύματα. Η πτήση ήταν πτήση. Συνηθισμένη.

Είναι επικίνδυνη η επέμβαση στην Τουρκία επειδή κοστίζει λιγότερο;

Ότι αυτό μου κόστισε σχεδόν το ένα τρίτο από ό,τι ζητούσαν στην Ελλάδα άφησε μια ερώτηση: τι λείπει; Οι ειδήσεις για κλινικές χωρίς άδεια και πακέτα «όλα μέσα» δεν βοήθησαν.

Γι’ αυτό δεν πήγα στο φθηνότερο. Ζήτησα τις διαπιστεύσεις της Just Clinic Istanbul. Κοίταξα το νοσοκομείο. Πέρασα το αρχείο του χειρουργού. Μου έδειξαν τις ετικέτες και τα χαρτιά των εμφυτευμάτων. Αν κοιτάξεις καλά τι σημαίνει στην πράξη ανόρθωση στήθους με εμφυτεύματα Τουρκία, το επίπεδο μπορεί να είναι πραγματικό νοσοκομείο, όχι εκποίηση. Με αντιμετώπισαν πάνω από ό,τι πλήρωσα.

Θα υπάρχει κάποιος στην άλλη άκρη όταν γυρίσω στην Ελλάδα;

Ο άσχημος φόβος ήταν αυτός. Κάνω την επέμβαση. Γυρίζω στο Ηράκλειο. Στις τρεις εβδομάδες μια παράξενη κοκκινίλα. Γράφω. Σιωπή. Μας έχουν ήδη πληρώσει.

Δεν έγινε. Μήνες μετά, κάθε WhatsApp το απαντούσε η ίδια σύμβουλος. Τις πρώτες εβδομάδες έστελνα φωτογραφίες κάθε μέρα για να τις βλέπει ο γιατρός. Μια μέρα ένιωσα ένα παράξενο τσίμπημα. Έγραψα, νευρική. Εξήγησαν, ήρεμα, ότι ήταν η επούλωση. Το νήμα δεν κόπηκε στο αεροδρόμιο.

Θα χαθώ μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων;

Δεν είχα πάει ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Να πάω μόνη, να χειρουργηθώ και να κινηθώ σε μια τέτοια πόλη ενέπνεε σεβασμό. Να χαθώ. Να πληρώσω υπερβολικά. Να συμβεί κάτι τη νύχτα, στο ξενοδοχείο.

Από τη στιγμή που κατέβηκα από το αεροπλάνο, η ομάδα μεταφοράς της Just Clinic Istanbul με παρέλαβε. Ξενοδοχείο, νοσοκομείο, έξοδος, κάθε επανεξέταση. Δεν παζάρεψα ταξί. Δεν πολέμησα το μετρό με επίδεσμο στο στήθος. Κοιμήθηκα ξέροντας ότι δεν έπρεπε να οργανώσω την πόλη. Για κάποιον που ταξιδεύει μόνος για να χειρουργηθεί, αυτό δεν είναι πολυτέλεια. Είναι αυτό που σε αφήνει να κοιμηθείς.

Πώς εξηγούμαι αν όλα στο νοσοκομείο είναι στα τούρκικα;

Να μην ξέρω να πω «πονάει» ή να υπογράψω συγκατάθεση που δεν καταλαβαίνω. Αυτό με είχε τεντωμένη. Να μεταφράζω στον γιατρό με το κινητό ακουγόταν σαν καταστροφή.

Η σύμβουλος μιλούσε ελληνικά σαν να είχε μεγαλώσει εδώ. Στα σχέδια πριν, σε κάθε τεχνική λεπτομέρεια, σε κάθε γραμμή των συγκαταθέσεων, μετάφραζε. Να ξυπνήσω και να ακούσω ζωντανά «Σοφία, πήγε καλά» ήταν ανακούφιση που δεν μπορώ καλά καλά να σας πω. Η γλώσσα δεν ήταν τοίχος. Ούτε για ένα δευτερόλεπτο.

Θα μου χώσουν έξτρα επεμβάσεις όσο κοιμάμαι;

Σε κοιμίζουν. «Όσο είμαστε εδώ, λίγο λίπος από εδώ». Μετά, τιμολόγιο. Ή χειρότερα: χειρουργεί ένας βοηθός και όχι ο γιατρός με τον οποίο μίλησες.

Αυτό, με μένα, δεν είχε μυστήριο. Το σχέδιο και η προσφορά που υπέγραψα στην Ελλάδα ήταν αυτό που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Ούτε μια έκπληξη ρετούς. Αυτός που με μέτρησε, χειρούργησε. Δεν ένιωσα πιεσμένη να αγοράσω κάτι άλλο. Πήγα ως ασθενής. Με αντιμετώπισαν ως ασθενή.

Σε αφήνουν να μιλήσεις με μια γυναίκα που έχει ήδη χειρουργηθεί;

Το «βγήκα φανταστικά» στις ιστοσελίδες δεν μου χρησίμευε. Ήθελα κάποιον που είχε κοιμηθεί σε εκείνο το νοσοκομείο, που είχε νιώσει εκείνον τον πόνο, που μιλούσε τη γλώσσα μου. Φανταζόμουν την «ιδιωτικότητα» και ένα όχι.

Ζήτησα εκείνη τη συζήτηση στο πρώτο ραντεβού. Με έβαλαν με μια ασθενή στην Ελλάδα που είχε χειρουργηθεί έναν χρόνο πριν. Ρώτησα τα ιδιωτικά και τα χαζά. Τα μαλλιά. Το διπλό αυλάκι. Τις άκρες. Όσα μου είπε ήταν, μήνες μετά, όσα έζησα η ίδια. Εκείνη η ώρα μου πήρε τις αμφιβολίες που μου έμεναν.

Αν κοιτάζεστε και δεν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας, και ο φόβος σας έχει κολλήσει, σας αφήνω αυτό. Να ερευνάς καλά και να βρίσκεις μια κλινική που μιλάει καθαρά δεν σου παίρνει τον κόμπο την πρώτη μέρα. Σου δίνει έναν δρόμο. Ο δικός μου, με τη Just Clinic Istanbul, τελείωσε όπως χρειαζόμουν: με ένα στήθος που μοιάζει δικό μου, όχι διαφήμιση.

Το ιατρικό πλαίσιο είναι στη σελίδα ανόρθωση με εμφυτεύματα. Τα ποσά, στη σελίδα τιμών — χωρίς αριθμό εδώ.