Είναι ασφαλής η αύξηση στήθους στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Από τη Θεσσαλονίκη στην Κωνσταντινούπολη: γιατί έκανα αύξηση στήθους στην Τουρκία και γιατί εμπιστεύτηκα τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Ελένη και ζω στη Θεσσαλονίκη. Χρόνια κοιτούσα τον καθρέφτη και σκεφτόμουν ότι το στήθος δεν ταίριαζε με το υπόλοιπο σώμα. Δεν ήθελα σώμα περιοδικού. Ήθελα να κουμπώνω ένα πουκάμισο χωρίς βάτες, να μπαίνω σε δοκιμαστήριο και να μη γυρίζω στα δύο λεπτά, να φοράω μπικίνι στην παραλία χωρίς το αίσθημα ότι κάτι λείπει. Η απόφαση κράτησε έναν ολόκληρο χειμώνα. Τη νύχτα γύριζαν οι ίδιες ερωτήσεις. Τι θα σκεφτόταν ο σύντροφός μου. Αν θα έμοιαζε ψεύτικο. Αν θα έμενε πλατιά ουλή. Αν ο πόνος θα με έριχνε μέρες στο κρεβάτι. Και μετά τα λεφτά. Στην Ελλάδα οι προσφορές έρχονταν ψηλά. Μόνο η πρώτη επίσκεψη και οι επανεξετάσεις, με μισθό γραφείου, με είχαν ήδη διαλύσει. Άρχισα να κοιτάζω στο εξωτερικό. Η αναζήτηση με πήγε στην Τουρκία. Μια αύξηση στήθους στην Τουρκία έβγαινε τόσο κάτω από ό,τι μου είχαν πει εδώ, που δεν ένιωσα ανακούφιση. Ένιωσα καχυποψία. Αν κοστίζει τόσο λιγότερο, πού κόβουν; Στο νοσοκομείο; Σε αυτόν που χειρουργεί; Σε αυτό που βάζουν μέσα;

Πέρασα εβδομάδες σε φόρουμ, σε ειδήσεις και σε κουβέντες με γυναίκες που είχαν ήδη χειρουργηθεί. Μια μέρα διάβαζα ένα καλό σχόλιο και έλεγα: εντάξει, πάω. Την άλλη έπεφτα σε κρίση χωρίς άδεια, σε πτήση την τρίτη μέρα, ή σε κοπέλα που, ήδη στο σπίτι, έγραφε και κανείς δεν απαντούσε. Το σχέδιο διαλυόταν ξανά. Τις κακές νύχτες καθόμουν στο κινητό και έγραφα είναι ασφαλής η αύξηση στήθους στην Τουρκία; μέχρι να καίνε τα μάτια. Δεν ζητούσα παραμύθι. Ζητούσα όνομα, νοσοκομείο και κάποιον που να μου απαντά σαν ενήλικη. Μέσα σε αυτό το χάος άρχισα να βλέπω τη Just Clinic Istanbul σε σημεία που δεν ήταν η ίδια αντιγραμμένη διαφήμιση. Δεν έγραψα την πρώτη μέρα. Πρώτα διάβασα, ξανά, πόσο κρατάει το χειρουργείο και, κυρίως, σε ποια χέρια αφήνω το στήθος. Ο πραγματικός φόβος δεν ήταν να κοιμηθώ. Ο φόβος ήταν να δώσω το σώμα σε ανθρώπους που δεν είχα κοιτάξει σωστά.

Τους έγραψα ξημερώματα, από τον καναπέ. Δεν έστειλα «θέλω επέμβαση, πόσο κάνει;». Έστειλα τη λίστα με ό,τι με τρόμαζε: ότι ο σύντροφός μου θα έβλεπε πλαστικό, ότι η ουλή θα φαινόταν με μπικίνι, ότι ο πόνος θα με έριχνε μια εβδομάδα, ότι πίσω στη Θεσσαλονίκη η συνομιλία θα σιωπούσε αν κάτι πήγαινε στραβά. Η ομάδα της Just Clinic Istanbul δεν έστειλε φυλλάδιο. Όποια ψάχνει Just Clinic Istanbul αύξηση στήθους θέλει όνομα και νοσοκομείο, όχι κατάλογο. Απάντησαν ερώτηση την ερώτηση και είπαν κάτι που δεν περίμενα. Αν ήθελα, μπορούσαν να με συστήσουν σε μια γυναίκα που είχε ήδη χειρουργηθεί μαζί τους, που είχε κάνει το ίδιο ταξίδι και μπορούσε να μου το πει η ίδια. Το κανονίσαμε. Μίλησα μαζί της σχεδόν μία ώρα. Δεν ζωγράφισε παράδεισο. Μου είπε τον τρόμο της πρώτης εβδομάδας μπροστά στον καθρέφτη του ξενοδοχείου και, μετά, πώς λύθηκε ο κόμπος όταν το στήθος άρχισε να μοιάζει με στήθος και όχι με επίδεσμο. Αυτή η φωνή έκανε περισσότερα από είκοσι ανώνυμα νήματα.

Θέλω να σας πω, ήρεμα, τι πραγματικά έγινε στη δική μου αύξηση στήθους με την Just Clinic Istanbul — όσες γκουγκλάρουν αύξηση στήθους Just Clinic Istanbul ψάχνουν αυτό, όχι ένα σλόγκαν: η νύχτα στο νοσοκομείο, οι μέρες στην Κωνσταντινούπολη, η πτήση για το σπίτι και όλα όσα θα ήθελα να έχω διαβάσει όταν ήμουν ακόμα στη Θεσσαλονίκη, με το λάπτοπ ανοιχτό σε παράξενες ώρες. Ξέρω ότι πολλές από εσάς είστε τώρα όπως ήμουν πριν λίγους μήνες: ερευνάτε, το θέλετε, με έναν κόμπο. Το λέω από την αρχή. Εκείνες οι φρικτές ιστορίες που είχα υπογραμμίσει δεν μου συνέβησαν. Δεν εμφανίστηκε μαγικό ραβδί. Εμφανίστηκε μια ομάδα που άκουσε, και ένα σχέδιο για τον δικό μου θώρακα, όχι για φωτογραφία στο Instagram.

Πώς άρχισα να κοιτάζω έξω από την Ελλάδα

Δεν ήταν ιδιοτροπία Παρασκευής. Ήταν φθορά. Κάθε πρωί, για το γραφείο, ο στηθόδεσμος άφηνε ένα κενό που γέμιζα με βάτα και στάση. Το καλοκαίρι, μόλις έβγαινα από το νερό, έβαζα το παρεό. Οι φίλες δεν έλεγαν τίποτα, ή έλεγαν λίγα, και αυτό μερικές φορές πονάει περισσότερο από ένα αστείο. Ήξερα τι ήθελα: ένα στήθος στη γραμμή των ώμων και του θώρακα, όχι δύο μπαλόνια. Το πρόβλημα ήταν πώς να φτάσω εκεί χωρίς να καταστραφώ και χωρίς να δώσω το σώμα στον πρώτο που υπόσχεται ένα όμορφο πριν και μετά.

Όταν άρχισα να διαβάζω για αύξηση στήθους Τουρκία, δεν ήταν επειδή μου άρεσε η ιδέα να χειρουργηθώ μακριά. Ήταν επειδή εδώ οι λίστες αναμονής και οι τιμές έκλειναν την πόρτα. Και επειδή, αν επρόκειτο να ξοδέψω αποταμιεύσεις χρόνων, ήθελα να ξέρω αν υπάρχουν κλινικές που χειρουργούν σε πραγματικό νοσοκομείο, με μάρκες εμφυτευμάτων που μπορώ να ψάξω, με κάποιον που απαντά στα ελληνικά. Η Just Clinic Istanbul δεν ήταν το πρώτο όνομα που έγραψα. Ήταν η πρώτη στην οποία έγραψα με όλα τα χαρτιά στο τραπέζι.

Το πρώτο μήνυμα και τι απάντησαν

Έγραψα τη νύχτα, τηλεόραση χαμηλά. Τους είπα το μέγεθος που ονειρευόμουν και, από κάτω, τα πράγματα που με τρόμαζαν. Δεν έστειλαν πακέτο «όλα μέσα» με μία τιμή χωρίς λίστα, ούτε ένα «πέτα τώρα». Ζήτησαν φωτογραφίες, μετρήσεις, ιστορικό. Έστειλαν ερωτήσεις πίσω: αν ήθελα αποτέλεσμα που φαίνεται από την άλλη άκρη του δρόμου, αν σκεφτόμουν να γίνω μητέρα, αν κοιμάμαι μπρούμυτα, αν βιαζόμουν για το καλοκαίρι. Αυτή η βιασύνη, σας το λέω, είναι κακή σύμβουλος. Εγώ βιαζόμουν να σταματήσω να κοιτάζομαι. Αυτοί βιάζονταν να μην κάνουν λάθος πάνω μου.

Όταν είπαν ότι μπορούσαν να με συστήσουν σε προηγούμενη ασθενή, σώπασα ένα δευτερόλεπτο. Σε φόρουμ είχα διαβάσει ότι αυτό δεν το κάνουν ποτέ, ότι κρύβονται πίσω από την ιδιωτικότητα και σου περνούν μια κριτική τριών αστεριών. Με μένα δεν κρύφτηκαν. Κλείσαμε μια ώρα. Είχα ετοιμάσει λίστα στο κινητό. Με άφησε να ρωτήσω τα πιο ιδιωτικά χωρίς να το κάνει αστείο. Όταν έκλεισα, πήγα στην κουζίνα, έβαλα ένα ποτήρι νερό και έκλαψα λίγο. Ανακούφιση, όχι φόβος. Για πρώτη φορά μιλούσε κάποια από την άλλη πλευρά της επέμβασης, όχι από διαφήμιση.

Πόσο διαρκεί πραγματικά η επέμβαση

Σε φόρουμ είχα διαβάσει γυναίκες που έμπαιναν μεσημέρι και έβγαιναν το βράδυ. Τέσσερις ή πέντε ώρες κοιμισμένη ακουγόταν σαν αιωνιότητα. Όχι από το ρολόι. Από την ιδέα να μην ανοίξω τα μάτια. Έβλεπα τη μητέρα μου στη Θεσσαλονίκη να περιμένει ένα μήνυμα που δεν έρχεται, και αυτή η εικόνα μου έκανε περισσότερο κρύο από την αίθουσα.

Σε σελίδες που ενέπνεαν λίγη εμπιστοσύνη διάβασα ότι μια αύξηση στήθους, αν δεν ανακατεύεται με άλλα, συνήθως κρατάει μία έως δύο ώρες. Η δική μου έμεινε σε αυτό το εύρος. Στην πόρτα, με παγωμένα χέρια, ρώτησα ξανά πόση ώρα θα κάνουν, πού θα κόψουν και τι θα κάνουν με το εμφύτευμα. Στη δική μου αύξηση η ομάδα της Just Clinic Istanbul μου το είπε στα ελληνικά, αργά, χωρίς να με πιέζει. Είπαν τι θα νιώσω όταν ξυπνήσω, ποιος θα είναι στο δωμάτιο και πόσο θα περάσει μέχρι να μου πουν ότι βγήκα. Όταν σταμάτησαν να απαντούν με «θα δεις» και μου έδωσαν συγκεκριμένες προτάσεις, ξάπλωσα στο τραπέζι πιο ήρεμη απ’ όσο θα υπέγραφα εκείνο το πρωί. Το ρολόι, στο τέλος, μέτρησε λιγότερο. Αυτό που με έτρωγε ήταν το να μην ξέρω.

Πόσες νύχτες έμεινα στο νοσοκομείο

Είχα διαβάσει για φθηνά πακέτα όπου, λένε, σε χειρουργούν και το ίδιο απόγευμα σε στέλνουν στο ξενοδοχείο, και την τρίτη μέρα σε σπρώχνουν στο αεροπλάνο. Αεροδρόμιο στο τραπέζι και από εκεί σπίτι. Ακουγόταν σαν εργοστάσιο, όχι σαν επέμβαση στήθους. Τρομοκρατήθηκα μήπως με βάλουν σε αυτό το καλούπι. Στη Just Clinic Istanbul ο ρυθμός ήταν άλλος.

Βγαίνοντας από την αίθουσα δεν με έβαλαν σε αυτοκίνητο ούτε μου είπαν ότι θα ξεκουραστώ καλύτερα στο ξενοδοχείο. Έμεινα εκείνη τη νύχτα εσωτερική σε πραγματικό νοσοκομείο. Καθαρό δωμάτιο. Εξοπλισμός ορατός. Το κουδούνι στο χέρι. Μέσα στη νύχτα οι νοσηλεύτριες έρχονταν τακτικά. Ρωτούσαν αν μπορώ να αναπνεύσω με αυτή την πίεση στο στήθος. Έπαιρναν πίεση. Κοίταζαν τον επίδεσμο και τον χειρουργικό στηθόδεσμο. Έβαζαν τα παυσίπονα και τον ορό στην ώρα τους. Δεν χρειάστηκε να γίνω βάρος για να εμφανιστεί κάποιος. Με βοήθησαν να πιω. Διόρθωσαν το μαξιλάρι όταν δεν μπορούσα να σηκώσω τα χέρια. Μιλούσαν αργά, ακόμα κι αν απαντούσα με μια κλωστή φωνής. Σε καμία στιγμή δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη σε χώρα που δεν είναι δική μου. Το πρωί ήρθε ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει. Ρώτησε πώς είμαι, εξέτασε το στήθος και έκανε τους ελέγχους που χρειάζονταν, ήρεμα, κοιτώντας εμένα και όχι το ρολόι στην πόρτα. Έφυγα από εκείνη την επίσκεψη πιο ήσυχη μέσα μου απ’ όσο μετά από οποιοδήποτε χάπι.

Στην Κωνσταντινούπολη έμεινα πέντε έως επτά μέρες. Η άδεια να μπω στο αεροπλάνο δεν ήρθε πριν ο γιατρός πειστεί ότι όλα ήταν εντάξει: το τραύμα, η πίεση, πώς ένιωθα. Δεν έφεραν την πτήση μπροστά για να χωρέσει ένα πακέτο. Πρώτα η ανάρρωσή μου και μετά το ημερολόγιο. Μετά από όσα είχα διαβάσει για τον ιατρικό τουρισμό, αυτό μου έδωσε περισσότερη ηρεμία από οποιαδήποτε γραμμή σε μέιλ.

Είναι ο πόνος τόσο άσχημος όσο νόμιζα

Πριν την επέμβαση, ο πόνος ήταν αυτό που με τρόμαζε περισσότερο. Είχα δει βίντεο γυναικών που έκλαιγαν καθώς σηκώνονταν. Είχα διαβάσει ότι αν το εμφύτευμα πάει κάτω από τον μυ το στήθος καίει σαν να σου άφησαν αμόνι. Φανταζόμουν ξάγρυπνες νύχτες, χωρίς να μπορώ να εισπνεύσω, να ζητάω να το βγάλουν. Θα είμαι ειλικρινής. Τις πρώτες τρεις ή πέντε μέρες ένιωσα μια πίεση, ένα βάρος και μια σύσφιξη που δεν είχα νιώσει ποτέ. Ήταν σαν να κουβαλάω ένα χοντρό βιβλίο στο στήθος, συνέχεια, ακόμα και όταν κατάπινα. Δεν ήταν καθαρό τσίμπημα. Ήταν πυκνή βαριάδα. Το αίσθημα ότι το σώμα ακόμα δεν αναγνώριζε αυτό που είχαν βάλει.

Με τα φάρμακα που μου έδωσαν στο νοσοκομείο και μετά στο ξενοδοχείο, δεν έγινε βασανιστήριο. Δεν πέρασα καμία από εκείνες τις νύχτες που κλαίνε και μετά τις λένε για να σε τρομάξουν. Τις πρώτες μέρες δυσκολευόμουν να σηκώσω τα χέρια πάνω από τους ώμους. Για να βάλω μπλουζάκι ζήτησα βοήθεια, και δεν ντράπηκα να ζητήσω. Προς τη δεύτερη εβδομάδα εκείνο το κοφτερό τσίμπημα είχε φύγει. Έμεινε ένας μουντός πόνος, μια παράξενη ευαισθησία, σαν η επιδερμίδα να μάθαινε ακόμα. Κράτησα το πρόγραμμα των χαπιών. Αν τα έπαιρνα νωρίς «για παν ενδεχόμενο», ζαλιζόμουν. Αν άργησα, η πίεση ερχόταν πριν από μένα. Έμαθα να σέβομαι εκείνη την ώρα όπως σέβεσαι ώρα πτήσης.

Πότε γύρισα στη δουλειά και στη ζωή μου

Όταν αποφάσισα την επέμβαση, ήμουν σίγουρη ότι θα περάσω τρεις εβδομάδες στον καναπέ, να βλέπω σειρές και να ζητάω να μου δώσουν το ποτήρι. Στα φόρουμ διαβάζεις ότι η ζωή σταματά. Δουλεύω σε γραφείο, μπροστά σε υπολογιστή, και η ιδέα να εξαφανιστώ τόσο πολύ με είχε τηγανίσει. Φοβόμουν ότι θα με κοιτάζουν λοξά όταν γυρίσω, ότι θα χάσω το νήμα των έργων, ότι ο προϊστάμενος θα νομίσει πως πήγα διακοπές.

Ο χειρουργός είχε πει ότι, σε δουλειά γραφείου, πολλές κάθονται ξανά στις πέντε ή επτά μέρες, και ότι το σώμα, ήρεμα, μαζεύεται σε μία ή δύο εβδομάδες. Έτσι μου συνέβη. Στην αρχή της δεύτερης εβδομάδας κάθισα ξανά μπροστά στον υπολογιστή, με τον ιατρικό στηθόδεσμο, χωρίς να παίζω την γενναία. Δεν σήκωσα κούτες. Δεν κουβάλησα βαλίτσες. Δεν γράφτηκα σε τίποτα που τραβάει το στήθος. Για βάρος, για σοβαρή προσπάθεια και για άθλημα μου είπαν, καθαρά, να περιμένω τέσσερις έως έξι εβδομάδες. Το πήρα κατά γράμμα. Δεν επρόκειτο να παίξω το αποτέλεσμα για να φαίνομαι δυνατή στο γυμναστήριο.

Τις πρώτες μέρες το στήθος κάθεται πολύ ψηλά

Την πρώτη εβδομάδα, όταν τόλμησα να κοιτάξω στον καθρέφτη του μπάνιου του ξενοδοχείου, μου γύρισε το στομάχι. Σκέφτηκα: πήγαμε πολύ μεγάλο; είναι υπερβολικό; Γύρισαν εκείνες οι φωτογραφίες από φόρουμ. Πρησμένα στήθη, σκληρά, σχεδόν ως τον λαιμό, σαν να μην ανήκουν σε κανέναν. Τα δικά μου, εκείνες τις μέρες, ήταν επίσης ψηλά και σφιχτά. Το δέρμα έλαμπε. Η πτυχή από κάτω δεν έμοιαζε ακόμα με πτυχή στήθους. Έμοιαζε με νέα γραμμή.

Ο χειρουργός και η συντονίστρια με είχαν προειδοποιήσει πριν την επέμβαση, όχι μετά, όταν ήδη τρομάζεις. Εξήγησαν ότι τα εμφυτεύματα θέλουν χρόνο να κατέβουν, να κάτσουν και να μαλακώσουν. Το κατάλαβα έτσι: το σώμα σταματά να τα κρατάει στην κορυφή και τους δίνει σχήμα δακρύου. Είπαν ότι αυτή η διαδικασία μπορεί να πάρει τρεις έως έξι μήνες. Από την εβδομάδα δύο ως την τέσσερα άρχισα να βλέπω το οίδημα να πέφτει και το στήθος να μοιάζει με στήθος. Με παρακάλεσαν να μην συγκρίνω τη φωτογραφία της δέκατης μέρας με τον έκτο μήνα. Είχαν δίκιο. Αν είχα κριθεί μόνο από εκείνη την πρώτη φωτογραφία, θα είχα κλάψει υπερβολικά.

Φοβόμουν επίσης ότι θα έμοιαζε σιλικόνη από δέκα μέτρα. Στις μετρήσεις πριν, ο χειρουργός μέτρησε το πλάτος του θώρακα, τους ώμους, την απόσταση ανάμεσα στις θηλές, με μια ηρεμία που με έκανε να ντρέπομαι να τον διακόψω. Είπε, ίσια, χωρίς περιστροφές, ότι ένα μεγαλύτερο εμφύτευμα, στο δικό μου πλαίσιο, δεν θα έμοιαζε φυσικό. Θα έμοιαζε διαφήμιση. Από το πρώτο μήνυμα είχα ζητήσει το ίδιο: ότι κάποιος που με βλέπει στον δρόμο να μην σκέφτεται επέμβαση. Ότι ο σύντροφός μου, αγκαλιάζοντάς με, να νιώθει στήθος και όχι δύο μπάλες. Δεν το παρακάναμε. Βρήκαν το μέγεθος που μπορούσε να κουβαλήσει το σώμα μου χωρίς να φωνάζει.

Η ουλή φαίνεται πολύ

Άλλο πράγμα που γύριζε στο κεφάλι ήταν το σημάδι. Έβλεπα το καλοκαίρι στη Θεσσαλονίκη, το μπικίνι, και μια σκούρα πλατιά γραμμή που όλοι θα έβλεπαν μόλις ξάπλωνα. Υπάρχουν άσχημες φωτογραφίες στο διαδίκτυο, αλήθεια. Διευρυμένες ουλές, ζαρωμένες, ένα κόκκινο που δεν φεύγει. Έβλεπα τον εαυτό μου μια ζωή με παρεό, ακόμα κι αν το στήθος ήταν ήδη όπως το ήθελα.

Στην επέμβασή μου η τομή κάθισε κρυμμένη στην πτυχή κάτω από το στήθος, σε εκείνη τη γραμμή όπου το στήθος συναντά τον κορμό. Τις πρώτες εβδομάδες εκείνη η γραμμή ήταν κόκκινη. Αν πλησίαζες, τη έβλεπες. Ο γιατρός το είπε χωρίς καπνό: ήλιος, τρίψιμο πολύ νωρίς και βαριά άθληση χαλάνε μια ουλή που ακόμα κλείνει. Είπε επίσης ότι αόρατη ουλή δεν υπάρχει. Το υπογράφω: οι χειρότερες φωτογραφίες των φόρουμ δεν ήταν ο πρώτος μου μήνας. Έβαζα τις κρέμες στην ώρα τους. Φρόντισα το τραύμα σαν να ήταν δουλειά. Με τον χρόνο εκείνη η γραμμή ξεθώριασε, άρχισε να μοιάζει με το δέρμα μου και, επειδή ζει κάτω από το στήθος, από μπροστά σχεδόν δεν τη μαντεύεις. Μένει μια λεπτή γραμμή. Διαφήμιση δεν μένει.

Θα του αρέσουν του συντρόφου μου

Το να το γράφω με ντρέπει λίγο, αλλά το γράφω. Το είχα γκουγκλάρει κι εγώ σε παράξενες ώρες και μετά έσβηνα το ιστορικό. Φοβόμουν ότι ο σύντροφός μου θα το έβλεπε σαν ψεύτικο, ότι δεν θα τολμούσε να με αγγίξει, ότι θα κρυβόμουν κάτω από το μπλουζάκι. Φοβόμουν ότι το σεξ θα γινόταν παράξενο καθήκον, αυτός να μετράει τη δύναμη και εγώ να μετράω το πρόσωπό του.

Όταν το είπα στη σύμβουλο, σχεδόν ψιθυριστά, είπε ότι πολλοί το ρωτούν. Ένα κιλό έφυγε από τους ώμους. Τις πρώτες εβδομάδες δεν πιέζεις το στήθος ούτε το πιάνεις χοντροκομμένα. Είναι πρησμένο. Τα ράμματα είναι φρέσκα. Ο ιστός μαθαίνει. Πας απαλά. Προς την έκτη εβδομάδα, αν ο γιατρός δώσει το πράσινο και δεν πονάει πια, η ιδιωτική ζωή μπορεί να ξαναβρεί τη θέση της. Το εμφύτευμα δεν είναι μπαλόνι λούνα παρκ που σκάει με μια αγκαλιά. Στην αρχή φοβόταν κι αυτός μήπως με πονέσει, μήπως ακουμπήσει, μήπως κοιμηθεί κοντά. Η γυναίκα που είχε χειρουργηθεί πριν από μένα είπε: τις πρώτες μέρες, στηρικτικός στηθόδεσμος και υπομονή· μετά σε διδάσκει το σώμα. Αυτό που πραγματικά βάραινε δεν ήταν «δεν θα του αρέσουν». Ήταν «δεν ξέρει πώς να σε αγγίξει χωρίς να νομίζει ότι θα σε σπάσει». Τα στήθη μου δεν έμειναν σαν δύο σκληρά μπαλόνια. Το μέγεθος ήταν δικό μου. Το αίσθημα, στους μήνες, επίσης.

Αν με σφίξει ή ξαπλώσει πάνω μου θα σκάσει το εμφύτευμα

Είχα ανακατέψει τρεις φόβους σε έναν. Ότι η καμπίνα, από την πίεση, θα έσκαγε το εμφύτευμα. Ότι μια δυνατή αγκαλιά θα έκανε το ίδιο. Ότι ο ύπνος μπρούμυτα ήταν ρουλέτα. Οι μύθοι του διαδικτύου σε αφήνουν έτσι, λίγο παράνοια, και μετά ντρέπεσαι να ρωτήσεις στην κλινική γιατί ακούγεται σαν ταινία.

Στη δική μου αύξηση, στη Just Clinic Istanbul, ρώτησα τον χειρουργό ίσια, ακόμα κι αν η φωνή έτρεμε λίγο. Χαμογέλασε. Δεν με κορόιδεψε. Εξήγησε ότι μια αγκαλιά, το βάρος ενός ανθρώπου που ξαπλώνει ή μια νύχτα μπρούμυτα, όταν έχεις επουλωθεί, δεν παράγουν εκείνη την κινηματογραφική έκρηξη. Δεν είπε «δεν θα σου συμβεί ποτέ τίποτα». Είπε ότι ένα πολύ βίαιο χτύπημα, ένα σοβαρό ατύχημα ή, σε χρόνια και σπάνια, φθορά του ίδιου του εμφυτεύματος υπάρχουν ως πιθανότητες. Τις πρώτες εβδομάδες δεν κοιμήθηκα μπρούμυτα. Προστάτευσα τα ράμματα και τον ιστό. Όταν ο γιατρός έδωσε το ναι, γύρισα στον τρόπο που κοιμάμαι. Η πρόταση που κράτησα ήταν αυτή: τις πρώτες μέρες, απαλότητα και να ακούς το σώμα· μετά, συνηθισμένη ζωή με κεφάλι στους ώμους.

Θα χάσω την αίσθηση

Τρομοκρατήθηκα στην ιδέα να κάνω ντους, να κλείσω στηθόδεσμο ή κάποιος να με αγγίξει και να μην νιώθω τίποτα. Σε φόρουμ υπάρχουν γυναίκες που γράφουν ότι το στήθος έμεινε σαν κομμάτι κρέας που δεν είναι δικό τους. Αυτή η πρόταση με κυνηγούσε εβδομάδες. Έβλεπα την υπόλοιπη ζωή με ένα όμορφο, κουφό στήθος, και δεν ήξερα αν αυτό θα άξιζε.

Τις πρώτες εβδομάδες, ειδικά στην κάτω πλευρά του αριστερού στήθους, ένιωσα μια παράξενη μουδιάλα. Αν ακουμπούσα τον εαυτό μου, ήταν σαν να ακουμπάω μέσα από γάντι. Στις εβδομάδες άρχισαν τα μυρμήγκια. Μετά γύρισε η ζέστη. Μετά το κρύο, η πίεση, το σεντόνι που ξύνει. Μερικές φορές, όταν ξυπνούσε το νεύρο, ο στηθόδεσμος έτριβε και πονούσε υπερβολικά, σαν το δέρμα να ήταν πολύ ξύπνιο. Ο γιατρός είπε ότι, στις περισσότερες περιπτώσεις, αυτό είναι σημάδι ότι τα νεύρα τακτοποιούνται, και ότι συνήθως είναι προσωρινό. Η πλήρης επιστροφή μπορεί να πάρει μήνες. Εξήγησε επίσης ότι ο κίνδυνος ανεβαίνει αν το εμφύτευμα είναι τεράστιο, αν πιέζεις το όριο του σώματος, ή αν η τομή γυρίζει γύρω από τη θηλή. Η δική μου ήταν κάτω από το στήθος. Δεν έμεινα κουφή για πάντα.

Θα μπορώ να θηλάσω αργότερα

Θέλω να γίνω μητέρα. Θέλω να μπορώ να θηλάσω αν το σώμα το επιτρέπει. Πριν την επέμβαση ήμουν πεπεισμένη ότι το εμφύτευμα θα έκοβε τους πόρους, θα χάλιαζε το γάλα, θα μου έπαιρνε αυτή την επιλογή. Το είχα διαβάσει σε σελίδες που ανακατεύουν φόβο με μάρκετινγκ, και το είχα πιστέψει.

Ο χειρουργός κατάλαβε ότι αυτό δεν ήταν λεπτομέρεια. Διάλεξε την τομή και το επίπεδο (κάτω από τον μυ) και με αυτό στο μυαλό. Μου είπε ότι υπάρχουν χιλιάδες γυναίκες με εμφυτεύματα που έχουν θηλάσει χωρίς πρόβλημα. Δεν μου πούλησε εκατό τοις εκατό. Στην ιατρική αυτός ο αριθμός δεν υπάρχει. Εξήγησε ότι μια τομή γύρω από τη θηλή φέρνει το νυστέρι πιο κοντά στους πόρους και στα νεύρα, και ότι η τομή στην πτυχή, η δική μου, κατεβάζει αυτόν τον κίνδυνο. Είπε επίσης ότι, με ποιοτικό εμφύτευμα, η ιδέα ότι η σιλικόνη πάει στο γάλα είναι πολύ πιο φουσκωμένη στο διαδίκτυο παρά στην κλινική. Ότι δεν μου πούλησε ιστορία και, στον δρόμο, άφησε το σώμα μου πιο ήσυχο, με έκανε να τον εμπιστευτώ περισσότερο, όχι λιγότερο.

Το εμφύτευμα θα σκληρύνει

Στην έρευνα εμφανίστηκε μια λέξη που ακούγεται σαν εγχειρίδιο: συρρίκνωση κάψας. Στα ελληνικά: το σώμα, μπροστά σε κάτι που δεν είναι δικό του, χτίζει μια μεμβράνη γύρω από το εμφύτευμα. Αν αυτή η μεμβράνη γίνει πολύ χοντρή και σφιχτή, το στήθος σκληραίνει, αλλάζει σχήμα και μερικές φορές πονάει. Είχα διαβάσει, χωρίς απόδειξη, ότι στην Τουρκία συμβαίνει πιο συχνά. Είχα δει φωτογραφίες από πέτρινα στήθη, στραβά, και αυτές οι φωτογραφίες μπήκαν στους εφιάλτες μου.

Ο χειρουργός το είπε όπως το λες σε άνθρωπο, όχι όπως το πετάς σε αίθουσα. Είπε ότι αυτός ο κίνδυνος υπάρχει στη Θεσσαλονίκη, στην Κωνσταντινούπολη και σε οποιαδήποτε αίθουσα του κόσμου, γιατί το σώμα είναι σώμα. Με την ομάδα της Just Clinic Istanbul μιλήσαμε πολύ για τη μάρκα του εμφυτεύματος, πόσο καθαρή πρέπει να είναι η αίθουσα, να μην καπνίζω, να μην παραλείπω επιδέσμους και να μην εξαφανίζομαι από τις επανεξετάσεις. Εξήγησαν, στα ελληνικά, τι να κάνω αν μια μέρα νιώσω τη μία πλευρά πιο σκληρή, μια αλλαγή σχήματος ή έναν πόνο που δεν ταιριάζει. Δεν είπαν «δεν θα σου συμβεί». Είπαν «αν συμβεί, δεν είσαι μόνη και αυτό κάνουμε».

Να μπεις μετά σε αεροπλάνο είναι επικίνδυνο

Είχα στο κεφάλι ότι το αεροπλάνο, από την πίεση της καμπίνας, θα πλήγωνε το εμφύτευμα, και ότι μια μακριά πτήση τόσο σύντομα μετά από επέμβαση μπορούσε να σχηματίσει θρόμβο, έναν από εκείνους που μετά σε αφήνουν σε κανονικό τρόμο. Διάβασα ακόμα, σε φόρουμ, ότι κάποιες κλινικές σου δίνουν άδεια πτήσης αν τους αφήσεις καλή κριτική. Αυτή η ιστορία ακουγόταν τρελή, αλλά πονούσε.

Γύρισα στη Θεσσαλονίκη με συνηθισμένη πτήση, χωρίς δράμα. Δεν μπήκα στο αεροπλάνο μέχρι ο χειρουργός να με εξετάσει μια τελευταία φορά και να πει, με λόγια, ότι μπορούσα να πετάξω. Στον διάδρομο σηκωνόμουν πότε πότε, ήπια πολύ νερό και φόρεσα τις κάλτσες συμπίεσης που μου είχαν ζητήσει. Δεν επιβιβάστηκα με παροχετεύσεις. Αν είχα πυρετό, αν ένιωθα άσχημα ή αν είχε πρηστεί ένα πόδι, δεν θα πετούσα. Έδεσαν την ημερομηνία στην ανάρρωσή μου, όχι σε πακέτο. Κανείς δεν με έσπρωξε προς το αεροδρόμιο για να αδειάσει ένα δωμάτιο.

Στην Τουρκία βγαίνει φθηνότερα, άρα είναι επικίνδυνο

Το ομολογώ. Ότι έβγαινε τόσο διαφορετικά στην τιμή από την Ελλάδα, στην αρχή, ακουγόταν σαν «αν είναι φθηνό, κάτι έκοψαν». Στις ειδήσεις υπήρχαν κλινικές χωρίς άδεια, πακέτα influencers, άνθρωποι που γύρισαν σπίτι με λοίμωξη και χωρίς γιατρό στο τηλέφωνο. Το Υπουργείο Εξωτερικών, στις συμβουλές του, δεν λέει ότι η Τουρκία είναι ένα μπλοκ. Λέει ότι η ποιότητα αλλάζει πολύ από κέντρο σε κέντρο, και ότι πρέπει να κοιτάξεις τον γιατρό και το νοσοκομείο, όχι τη διαφήμιση. Αυτό, για μένα, ήταν το πιο τίμιο που διάβασα.

Εκείνες οι ιστορίες δεν είναι παραμύθι. Οι φόβοι μου δεν ήταν ούτε ιδιοτροπία. Δεν θα σας πω ότι οποιαδήποτε κλινική στην Τουρκία είναι τέλεια. Δεν διάλεξα τη χαμηλότερη προσφορά. Διάλεξα να ξέρω ποιος θα χειρουργήσει, αν η αίθουσα είναι σε πραγματικό νοσοκομείο ή σε διαμέρισμα μεταμφιεσμένο, ποια μάρκα εμφυτεύματος θα βάλουν και, κυρίως, αν πίσω στη Θεσσαλονίκη θα έχω κάποιον στην άλλη άκρη. Ζήτησα από τη Just Clinic Istanbul το βιογραφικό του χειρουργού, το όνομα του νοσοκομείου, τα χαρτιά. Τα έδωσαν χωρίς να φανεί ότι τους ενόχλησα. Η ερώτηση είναι ασφαλής η αύξηση στήθους στην Τουρκία; δεν απαντιέται με σύνθημα. Απαντιέται διαλέγοντας κλινική και γιατρό. Στη δική μου περίπτωση, όταν αυτό είναι καλά διαλεγμένο, η απάντηση είναι ναι. Δεν έφυγα με την πιο φθηνή προσφορά. Έφυγα με την ομάδα που το άξιζε περισσότερο.

Στην Ελλάδα, αν συμβεί κάτι, ποιος με φροντίζει

Μία από τις ιστορίες που με διέλυσε περισσότερο ήταν αυτή. Μια γυναίκα χειρουργείται σε ταξίδι influencer. Γυρίζει σπίτι. Αρχίζει να βγαίνει υγρό από τα ράμματα. Δεν πιάνει ούτε τον χειρουργό ούτε την κλινική. Καταλήγει στα επείγοντα, στην πόλη της, και πρέπει να βγάλουν τα εμφυτεύματα. Έβλεπα τον εαυτό μου στη Θεσσαλονίκη, στις δύο τα ξημερώματα, κινητό στο χέρι και τη συνομιλία σιωπηλή.

Μετά που γύρισα, κάθε φορά που καλούσα ή έγραφα στο WhatsApp, υπήρχε κάποιος στην άλλη άκρη που ήξερε την περίπτωσή μου. Όχι η βάρδια. Η συντονίστρια που με είχε πάρει από το πρώτο μήνυμα, αυτή που ξέρει το όνομά μου και ποιο εμφύτευμα έχω. Μια μέρα ένιωσα ένα παράξενο τσίμπημα και έστειλα φωτογραφία. Εξήγησαν, ήρεμα, ότι σε εκείνη τη φάση είναι μέσα στο φυσιολογικό, και είπαν τι να προσέξω. Είπαν επίσης, χωρίς να το γλυκάνουν: αν ο πόνος ανέβει ή πιάσεις πυρετό, μας το λες και πας στο πλησιέστερο νοσοκομείο· μιλάμε εμείς με τους γιατρούς εκεί. Στην αύξηση στήθους στην Τουρκία δεν ένιωσα μόνη ούτε την ημέρα που το αεροπλάνο προσγειώθηκε στη Θεσσαλονίκη.

Η Κωνσταντινούπολη έχει δεκαέξι εκατομμύρια ανθρώπους

Η Κωνσταντινούπολη είναι τεράστια. Δεκαέξι εκατομμύρια άνθρωποι. Πήγαινα μόνη, γυναίκα, χωρίς τούρκικα, και έβλεπα τον εαυτό μου χαμένη σε μετρό που δεν καταλάβαινα, σε νυχτερινό ταξί, σε δωμάτιο ξενοδοχείου με φρέσκο χειρουργημένο στήθος και χωρίς να ξέρω ποιον να καλέσω. Φοβόμουν ότι θα με γδάρουν, θα με αφήσουν στον δρόμο, ότι η «VIP» μεταφορά θα είναι οποιοδήποτε ταξί με ένα χαρτί στο ταμπλό.

Όταν προσγειώθηκε το αεροπλάνο, στο τέρμιναλ περίμενε ομάδα με το όνομά μου σε πινακίδα. Όχι ένας ξένος που φωνάζει από αυτοκίνητο. Με πήγαν στο ξενοδοχείο και, τη μέρα της επέμβασης, στο νοσοκομείο, σε άνετο αυτοκίνητο, με κάποιον που ήξερε πού πάμε. Δεν χρειάστηκε να αποκρυπτογραφήσω το μετρό ούτε να ρωτήσω στον δρόμο. Για κάθε ραντεβού με έπαιρναν από το ξενοδοχείο και, όταν τελείωνε, με γύριζαν. Δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη τουρίστρια. Ένιωσα συνοδευμένη. Αυτό δεν είναι το ίδιο με το να σε κακομαθαίνουν. Είναι το ίδιο με το να μην αυτοσχεδιάζεις με επίδεσμο στο στήθος.

Στο νοσοκομείο μιλούν τούρκικα

Πριν πάω έβλεπα τις συγκαταθέσεις όλες στα τούρκικα, εμένα να υπογράφω χωρίς να καταλαβαίνω, και μετά, στο δωμάτιο, να ζητάω νερό ή να λέω ότι πονάει και η νοσηλεύτρια να γνέφει χωρίς να με καταλαβαίνει. Αυτός ο φόβος είναι πολύ συγκεκριμένος. Δεν είναι η γλώσσα. Είναι ότι σου κάνουν κάτι που δεν έχεις καταλάβει.

Η συντονίστρια που μου όρισε η Just Clinic Istanbul μιλάει πραγματικά ελληνικά, όχι τέσσερις φράσεις φυλλαδίου. Στις συζητήσεις με τον χειρουργό, πριν και μετά, μετάφραζε επί τόπου, χωρίς να συνοψίζει «θα σου πω μετά». Μου εξήγησαν, στη γλώσσα μου, τι υπέγραφα. Στην έξοδο έγραψα, μία μία, τι ώρα κάθε χάπι, πόσες μέρες ο ιατρικός στηθόδεσμος, πότε μπορώ να κάνω ντους. Δεν με άφησαν με ένα φύλλο που θα έπρεπε να περάσω από τον μεταφραστή του κινητού. Εξαιτίας της γλώσσας δεν ένιωσα ούτε χαζή ούτε σε κίνδυνο.

Ποιος χειρουργεί πραγματικά

Είχα διαβάσει για κλινικές που, μόλις σε κοιμίσουν, ρίχνουν το «όσο είσαι εδώ, σηκώνουμε το στήθος και μαζεύουμε την κοιλιά», και ξυπνάς με νέο τιμολόγιο. Είχα διαβάσει επίσης για επινοημένες κριτικές και τίτλους που δεν κρατούν. Δεν έμπαινα σε αεροπλάνο με αυτή την ομίχλη.

Πριν αγοράσω το εισιτήριο ζήτησα το όνομα του χειρουργού, τα ειδικά του χαρτιά, το νοσοκομείο, τη μάρκα, το μοντέλο και ακόμα το ίχνος του εμφυτεύματος. Με τη Just Clinic Istanbul κλείσαμε, από τη Θεσσαλονίκη, τι θα γίνει και πόσο θα κοστίσει. Στην Κωνσταντινούπολη αυτό έγινε. Ούτε ένα πράγμα παραπάνω. Κανείς δεν μου πούλησε έξτρα στην πόρτα της αίθουσας. Δεν πήγα πίσω από ομάδα influencers. Πήγα ως ασθενής, με τη δουλειά στο σπίτι, και με αντιμετώπισαν ως τέτοια.

Μπορώ να μιλήσω με ασθενή που έχει ήδη χειρουργηθεί

Να εμπιστευτείς το διαδίκτυο είναι δύσκολο. Υπάρχουν κείμενα τόσο τέλεια που φαίνονται γραμμένα από την ίδια την κλινική. Υπάρχουν άλλα που φαίνονται γραμμένα για να μην χειρουργηθείς ποτέ. Ήθελα να ακούσω μια γυναίκα από σάρκα, όχι έναν φάκελο. Νόμιζα ότι θα πουν όχι, ιδιωτικότητα, ένα γενικό μέιλ. Έκανα λάθος.

Στην πρώτη κλήση ρώτησα. Δεν υποχώρησαν. Με έβαλαν με μια ασθενή από την Ελλάδα που είχε ήδη χειρουργηθεί μαζί τους. Δεν θα αντιγράψω τη συζήτηση. Ρώτησα ό,τι με ντρεπόταν περισσότερο: πόσο κράτησε, πώς ξύπνησε, τι είπε ο σύντροφός της, αν έχασε αίσθηση, αν το στήθος έμοιαζε φυσικό, πώς ήταν το αεροπλάνο και, κυρίως, αν όταν γύρισε σπίτι η κλινική απαντούσε ακόμα. Εβδομάδες μετά, στην Κωνσταντινούπολη, άρχισα να αναγνωρίζω τις προτάσεις της στο δικό μου δέρμα. Ο τεράστιος φόβος που είχα εκτρέψει στα φόρουμ μίκρυνε μετά από εκείνη την ώρα στο τηλέφωνο.

Τι πήρα πίσω στη Θεσσαλονίκη εκτός από το στήθος

Στην Κωνσταντινούπολη δεν ένιωσα μακριά από το σπίτι με την έννοια που μετράει. Κάθε φορά που καλούσα ή έγραφα, υπήρχε κάποιος στην άλλη άκρη που με έπαιρνε στα σοβαρά, που δεν με αντιμετώπιζε ως αριθμό κράτησης. Οι άυπνες νύχτες πριν, εκείνες που πέρασα στη Θεσσαλονίκη με το κινητό αναμμένο, μίκρυναν δίπλα στο πώς μου μιλούσαν και σε όσα μου είπε εκείνη η ασθενής. Το ξενοδοχείο, οι επανεξετάσεις, το να ξέρω ότι μπορώ να γράψω ακόμα και μετά την προσγείωση στη Θεσσαλονίκη: αυτό, για μένα, δεν έχει τιμή διαφήμισης. Αν είστε τώρα ανάμεσα στον φόβο και στο να το θέλετε, σας αφήνω αυτό. Με έρευνα σωστά καμωμένη και μια κλινική που σε κοιτάει στα μάτια, να φτάσεις στο στήθος που θέλεις δεν είναι άλμα στο κενό. Είναι δρόμος. Με ημερομηνίες, με ονόματα και με κάποιον στην άλλη άκρη.

Αν στη Θεσσαλονίκη, όπως εγώ, κουμπώνεις το πουκάμισο με βάτα: η κλινική είναι στη σελίδα της επέμβασης. Οι αριθμοί στη σελίδα τιμών — όχι σε αυτή την ιστορία. Εγώ έμεινα μία νύχτα στο νοσοκομείο και πέντε έως επτά μέρες στην Κωνσταντινούπολη. Τομή στην πτυχή, εμφύτευμα κάτω από τον μυ. Στο αεροπλάνο χωρίς παροχετεύσεις.