Είναι ασφαλής η λιποαναρρόφηση στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Το γυμναστήριο και οι δίαιτες δεν μετακίνησαν ποτέ το σχήμα μου: πώς έζησα τη λιποαναρρόφηση στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Δήμητρα και ζω στα Ιωάννινα. Πάντα ήμουν σε κίνηση. Δίαιτα, άθλημα, πρωινά ξυπνήματα. Κι όμως τα ψωμάκια στα λαγόνια και εκείνος ο κύλινδρος κάτω από τον αφαλό δεν έπαιρναν το μήνυμα. Όταν έχανα βάρος, το πρόσωπο λέπτυνε και το στήθος έπεφτε λίγο. Η γραμμή της μέσης έμενε εκεί. Εκείνος ο ήσυχος θυμός είναι που με έσπρωξε να κοιτάξω τη λιποαναρρόφηση. Κράτησε μήνες. Με έτρωγα με φωτογραφίες κυματιστών κοιλιών, δέρματος κρεμασμένου σαν άδειο σακί, σωμάτων μελανιασμένων σαν μετά από σύγκρουση.

Οι προσφορές από κλινικές εδώ με άφηναν κρύα. Άρχισα να κοιτάζω στο εξωτερικό. Διάβαζα Ελληνίδες που γύριζαν χαρούμενες, και άλλες που γύριζαν με μόνιμες λακκούβες και ένα τηλέφωνο που κανείς δεν απαντούσε. Έγραφα στη γραμμή αναζήτησης, περισσότερες φορές απ’ όσο θα ομολογήσω, είναι ασφαλής η λιποαναρρόφηση στην Τουρκία; Εκείνες οι νύχτες έβγαλαν το όνομα Just Clinic Istanbul.

Όταν τους έγραψα δεν έστειλα ένα «πόσο κάνει;». Τους είπα τον φόβο για ανώμαλο δέρμα, τον φόβο του άδειου σακιού, τον φόβο ότι το λίπος θα γύριζε σε παράξενα μέρη, και τον πολύ συγκεκριμένο φόβο να προσγειωθώ μόνη στην Κωνσταντινούπολη. Απάντησαν με την ηρεμία επίσκεψης, με επιχειρήματα γιατρού. Για πρώτη φορά σε μήνες ένιωσα ότι κάποιος έπαιρνε στα σοβαρά αυτό που με κρατούσε ξύπνια.

Θέλω να πω καθαρά πώς πήγε η λιποαναρρόφηση Just Clinic Istanbul: η νύχτα στο νοσοκομείο, ο κορσές συμπίεσης, τα μελανιάσματα που δεν ήταν εκείνα του διαδικτύου, και η πρώτη φορά που κοίταξα τον εαυτό μου από το πλάι χωρίς να σκεπάζομαι. Δεν έγινε με μαγικό ραβδί. Υπήρχε μια ομάδα που με μέτρησε, εξήγησε, και χειρούργησε αυτό που είχαμε συμφωνήσει.

Θα μείνει το δέρμα μου κυματιστό, σαν κυτταρίτιδα ή γεμάτο λακκούβες;

Αυτό που με αναστάτωσε περισσότερο ήταν εκείνες οι φωτογραφίες κοιλιών και μηρών σαν κάποιος να είχε σκάψει μπαλώματα. Δεν ήταν καθημερινή κυτταρίτιδα. Ήταν κοιλώματα, σκιές, ανώμαλο έδαφος. Ονειρευόμουν καθαρό περίγραμμα και έβλεπα τον εαυτό μου μεταμορφωμένη σε χάρτη λακκουβών.

Στη βιντεοκλήση με τον χειρουργό το είπα κατευθείαν. Είπα ότι προτιμούσα να μείνω όπως ήμουν παρά να ζω με κυματιστό δέρμα. Εξήγησε ότι εκείνη η όψη συνήθως έρχεται από παλιές τεχνικές, από το να ρουφάς πολύ κοντά στο χόριο ή από το να δουλεύεις βιαστικά. Στη δική μου περίπτωση θα χρησιμοποιούσαν Vaser: λιποαναρρόφηση που πρώτα υγροποιεί το λίπος με υπερήχους και μετά το εξάγει χωρίς να πηγαίνει σε αγγεία και νεύρα σαν να σκάβεις. «Δεν θα σε αδειάσουμε σαν να ανοίγουμε λάκκο. Θα δουλέψουμε σε βάθος ώστε η επιφάνεια να κάτσει λεία», είπε. Κατάλαβα το ουσιώδες. Δεν ήταν ωμά κιλά κάτω. Έπρεπε να μείνει ένα ομοιόμορφο στρώμα ώστε το δέρμα να μην βουλιάζει σε μπαλώματα.

Μήνες μετά, όταν έφυγε το οίδημα και μπορούσα να κοιτάξω τον εαυτό μου μπροστά και πλάι, δεν βρήκα καμία από εκείνες τις λακκούβες. Το δέρμα έμοιαζε πιο σφιχτό από πριν. Αν ψάχνετε Just Clinic Istanbul λιποαναρρόφηση νομίζοντας ότι η μηχανή τα κάνει όλα μόνη της, αφήστε την ιδέα. Η συσκευή βοηθά. Το χέρι που την καθοδηγεί και το σχέδιο πριν είναι αυτό που παίρνει τον φόβο των κυμάτων.

Θα κρεμάσουν οι ζώνες από όπου παίρνουν λίπος σαν άδειο σακί;

Ο δεύτερος φόβος είχε σχήμα σακιού. Έβλεπα την κοιλιά και τα λαγόνια σαν μπαλόνι με τον αέρα έξω. «Χάνω τα ψωμάκια και κερδίζω μια κουρτίνα», έλεγα στον εαυτό μου.

Στη Just Clinic Istanbul δεν το γλύκαναν. Το άφησαν καθαρό: εξαρτάται από την ποιότητα του δέρματός σου και πόσο λίπος παίρνουν. Στην εξέταση τσίμπησαν προσεκτικά, κοίταξαν πώς αναπηδά το δέρμα. Αν είχαν δει σοβαρή χαλάρωση, θα έλεγαν ότι η λιποαναρρόφηση μόνη της δεν φτάνει και θα χρειαζόταν σύσφιξη. Δεν το είπαν γιατί δεν ήταν η περίπτωσή μου. Εξήγησαν ότι, με δέρμα που ακόμα ανταποκρίνεται, μπορεί να μαζευτεί πάνω στο νέο περίγραμμα. Και ότι ο κορσές συμπίεσης δεν είναι ιδιοτροπία. Είναι αυτό που κολλάει το δέρμα στο μυϊκό επίπεδο όσο όλα αναδιοργανώνονται. Όταν τον έβγαλα οριστικά, η κοιλιά και τα λαγόνια δεν κρέμονταν. Είχαν μείνει κοντά στο σώμα.

Θα γυρίσει το λίπος από τα χέρια ή την πλάτη;

Μια φίλη μου είπε για μια γυναίκα που της πήραν την κοιλιά και, χρόνια μετά, το λίπος είχε πάει στα χέρια και στην πλάτη. Έβλεπα τον εαυτό μου ανισόρροπη, παράξενη, με ένα περίγραμμα που δεν ήταν πια δικό μου.

Ο χειρουργός το διέλυσε με μια εξήγηση που επιτέλους κατάλαβα. Στη χειρουργημένη ζώνη τα λιποκύτταρα φεύγουν. Ο ίδιος όγκος δεν γυρίζει εύκολα εκεί. Αυτό ειπωμένο: αν μετά τρως άγρια και παίρνεις βάρος, το σώμα αποθηκεύει εκείνες τις θερμίδες στα κύτταρα που σου έχουν μείνει, στην πλάτη, στα χέρια, στο πρόσωπο. Δεν είναι ότι το λίπος «μετακομίζει». Είναι ότι του δίνεις χώρο αλλού. Εκείνη η προειδοποίηση μου κάθισε καλύτερα από ένα «μην ανησυχείς». Έκανα την επέμβαση και, στον δρόμο, έγινα πιο σοβαρή με το φαγητό. Ο όγκος δεν έχει πάει σε παράξενα μέρη.

Θα είμαι μελανιασμένη σαν μετά από σύγκρουση;

Οι φωτογραφίες ανάρρωσης που έβρισκα ήταν σκληρές. Κοιλιές και μηροί μαύροι, σαν εκείνη τη γυναίκα να την είχαν χτυπήσει. Φοβόμουν ότι θα κρατούσε μήνες και ότι το σεντόνι θα πονούσε όταν με άγγιζε.

Στο νοσοκομείο, όταν οι νοσηλεύτριες άνοιξαν τον κορσέ για πρώτη φορά, έκλεισα τα μάτια. Περίμενα καταστροφή. Τα άνοιξα και δεν ήταν αυτό. Υπήρχαν κίτρινα, ένα τοπικό μελάνιασμα εδώ κι εκεί. Όχι ένα σώμα μαύρο από άκρη σε άκρη. Ο γιατρός είπε ότι η τεχνική υπερήχων σέβεται περισσότερο τα αγγεία. Με τις κρέμες που συνταγογράφησε και πίνοντας άφθονο νερό όπως είπαν, στις δύο εβδομάδες εκείνα τα υπόλοιπα είχαν φύγει.

Θα νιώθει ο σύντροφός μου σκληρούς κόμπους κάτω από το δέρμα;

Είχα διαβάσει για ίνωση: κόμπους κάτω από το δέρμα που κρατούν μήνες. Ντρεπόμουν να φανταστώ ότι, όταν με άγγιζε, θα ένιωθε πέτρα.

Τους πρώτους μήνες, περνώντας το χέρι, ένιωθα σφιχτές ζώνες, τον περίεργο κόμπο. Έγραψα στην κλινική με την καρδιά στο στόμα. Η σύμβουλος είπε ότι αυτό είναι μέρος του πώς επισκευάζεται ο ιστός. Με έστειλαν για λεμφική αποστράγγιση, με ραντεβού, όχι «όποτε μπορείς». Από τον τρίτο μήνα εκείνοι οι κόμποι άρχισαν να λύνονται. Σήμερα το αίσθημα είναι μαλακό, λείο. Δεν παρατηρεί τίποτα τεχνητό.

Πώς αντέχω τον κορσέ εβδομάδες, ειδικά αν κάνει ζέστη;

Ο κορσές συμπίεσης είναι άσχημος να τον περιγράψεις. Χοντρός. Σφίγγει. Σε αφήνει χωρίς όρεξη να καθίσεις. Έβλεπα τον εαυτό μου μουμιοποιημένη, ανίκανη να κοιμηθώ, ανίκανη να δουλέψω.

Οι πρώτες μέρες ήταν δύσκολες. Δεν θα το ζωγραφίσω όμορφο. Ο γιατρός το είχε αφήσει καθαρό: εκείνος ο κορσές αξίζει όσο η ίδια η επέμβαση αν δεν θέλεις το δέρμα να σηκωθεί και αν θέλεις το οίδημα κάτω. Όταν τον φορούσα, ένιωθα επίσης πιο κρατημένη. Λιγότερο πόνο όταν κινούμουν. Στην τέταρτη εβδομάδα πέρασα μόνο την ημέρα. Στην έκτη τον έβγαλα. Δεν είμαι υπομονετική. Παρ’ όλα αυτά, η σφιχτή κοιλιά που βλέπω τώρα πληρώνει εκείνες τις ώρες.

Με στέλνουν στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα;

Είχα διαβάσει ότι, αφού σου βγάλουν λίτρα υγρού, κάποια μέρη σε βάζουν σε ταξί μέσα σε λίγες ώρες. Να είμαι μόνη σε ξενοδοχείο, με την πίεση στο πάτωμα, μου κατέβασε ρίγος στη ράχη.

Δεν μου συνέβη. Βγήκα από την αίθουσα και με πήγαν σε δωμάτιο νοσοκομείου, καθαρό, πραγματικό. Έμεινα μία νύχτα. Οι νοσηλεύτριες έρχονταν τα ξημερώματα. Έπαιρναν πίεση. Έλεγχαν τον σφυγμό. Πρόσεχαν να πίνω. Ο ορός και τα παυσίπονα έμπαιναν στην ώρα τους. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα: είμαι μόνη εδώ και αν λιποθυμήσω κανείς δεν θα το μάθει. Το πρωί ήρθε ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει. Ρώτησε πώς ένιωθα, με εξέτασε και μόνο τότε με έβγαλε. Στην Κωνσταντινούπολη έμεινα έξι ή επτά μέρες.

Είναι επικίνδυνη η λιποαναρρόφηση στην Τουρκία επειδή κοστίζει λιγότερο;

Το άλμα τιμής σε σύγκριση με την Ελλάδα άναψε την ερώτηση. Αν κοστίζει τόσο λιγότερο, τι κόβουν; Οι ιστορίες κλινικών χωρίς χαρτιά δεν βοήθησαν.

Δεν διάλεξα επειδή ήμουν το φθηνότερο κελί σε ένα φύλλο. Ζήτησα τις διαπιστεύσεις της Just Clinic Istanbul, κοίταξα το νοσοκομείο και το αρχείο του χειρουργού. Αν ψάξεις καλά μέσα στην λιποαναρρόφηση Τουρκία, μπορείς να βρεις επίπεδο νοσοκομείου, όχι εκποίηση. Με αντιμετώπισαν πάνω από ό,τι πλήρωσα.

Αν κάτι πάει στραβά όταν γυρίσω στα Ιωάννινα, ποιος απαντά;

Ο άσχημος φόβος ήταν η σιωπή. Κάνω την επέμβαση, προσγειώνομαι, πιάνω πυρετό ή το οίδημα εκτοξεύεται, και στην άλλη άκρη: μας έχουν ήδη πληρώσει.

Δεν έγινε. Μήνες μετά, κάθε WhatsApp το απαντούσε η ίδια σύμβουλος. Τις πρώτες εβδομάδες έστελνα φωτογραφίες. Όταν ένιωσα εκείνους τους κόμπους και έγραψα σε πανικό, εξήγησαν, ήρεμα, ότι ήταν η επισκευή. Δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη στην Ελλάδα.

Θα χαθώ μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων;

Δεν είχα πάει ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Να πάω μόνη, για να χειρουργηθώ, μου γύριζε το στομάχι. Το ξενοδοχείο. Τα νυχτερινά ταξί. Η γλώσσα.

Στην άφιξη περίμεναν με το όνομά μου. Ξενοδοχείο, εισαγωγή, έξοδος, κάθε έλεγχος: αυτοκίνητα της Just Clinic Istanbul και κάποιος που ήξερε ποια είμαι. Δεν παζάρεψα ταξί. Δεν πολέμησα τον χάρτη. Εκείνες τις μέρες δεν με άφησαν μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων. Με συνόδευαν.

Πώς γίνομαι κατανοητή αν στο νοσοκομείο μιλούν τούρκικα;

Να υπογράψω αυτό που δεν καταλαβαίνω. Να ζητήσω παυσίπονο στις τέσσερις και να μην με καταλάβουν. Εκείνη η ταινία με είχε τεντωμένη.

Η σύμβουλος μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Στα σχέδια, σε κάθε λεπτομέρεια του γιατρού, σε κάθε γραμμή των συγκαταθέσεων, μετάφραζε. Να ξυπνήσω και να ακούσω «Δήμητρα, πήγε καλά» στη γλώσσα μου άξιζε περισσότερο από οποιοδήποτε φυλλάδιο. Η γλώσσα δεν ήταν τοίχος.

Θα μου χώσουν έξτρα ζώνες όσο κοιμάμαι;

Είχα μιλήσει για κοιλιά και λαγόνια. Τελεία. Φοβόμουν το «όσο είμαστε εδώ, θα κάνουμε τον μηρό και το διπλοσάγονο» και ένα νέο τιμολόγιο.

Ό,τι κλείσαμε στην Ελλάδα ήταν αυτό που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Ούτε μια έξτρα ζώνη. Δεν ένιωσα πιεσμένη να αγοράσω.

Μπόρεσα να μιλήσω με μια γυναίκα που είχε ήδη κάνει την επέμβαση;

Οι κριτικές ιστοσελίδων μου ακούγονται σαν καμπάνια. Ήθελα κάποιον που είχε κοιμηθεί με εκείνον τον κορσέ και είχε τον ίδιο φόβο για τις λακκούβες.

Ρώτησα την πρώτη μέρα. Με έβαλαν με μια ασθενή στην Ελλάδα, χειρουργημένη μήνες πριν. Ρώτησα για τις λακκούβες, τον κορσέ, αν είχε κρεμάσει το δέρμα της. Όσα μου είπε ήταν, μήνες μετά, όσα έζησα η ίδια. Εκείνη η ώρα με έβαλε στο αεροπλάνο με πιο ήσυχο στομάχι.

Αν έχετε το συνηθισμένο (δίαιτα, γυμναστήριο, και ένα περίγραμμα που δεν παίρνει το μήνυμα) και, ταυτόχρονα, σας τρομοκρατεί ένα κυματιστό σώμα, θέλω να ξέρετε ότι ο δρόμος υπάρχει όταν ερευνάτε και σας βάζουν στα χέρια ανθρώπων που μιλούν καθαρά. Ο δικός μου, με τη Just Clinic Istanbul, τελείωσε με μια λεία, σφιχτή κοιλιά. Δεν ήταν θαύμα. Ήταν ένα σχέδιο. Και άξιζε.

Το ιατρικό πλαίσιο είναι στη σελίδα λιποαναρρόφηση. Τα ποσά, στη σελίδα τιμών — χωρίς αριθμό εδώ.