Είναι ασφαλής η κοιλιοπλαστική στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Μετά τα δίδυμα η ποδιά δεν έφευγε: πώς πήγε η κοιλιοπλαστική μου στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Άννα. Ζω στον Βόλο. Μετά την εγκυμοσύνη των διδύμων, το μέρος που δεν γύρισε ποτέ ήταν η κοιλιά. Έκανα δίαιτα σωστά. Γράφτηκα στο γυμναστήριο και έβαλα τις ώρες. Εκείνο το επιπλέον δέρμα κρεμόταν ακόμα σε πτυχές. Οι μύες που στην εγκυμοσύνη είχαν χωρίσει — διάσταση ορθών — δεν ενώθηκαν ξανά. Κάθε φορά που έβγαινα από το ντους και κοίταζα τον εαυτό μου από το πλάι, με τις ραγάδες και εκείνη τη μαλακή ποδιά, ένιωθα άσχημα ως γυναίκα. Η ντουλάπα είχε γίνει άχρηστη. Σχεδόν τίποτα δεν κάθιζε. Αυτό που κάθιζε ήταν φαρδιά μπλουζάκια, διαλεγμένα μόνο για να κρύβω. Αποφάσισα μια κοιλιοπλαστική και, την ίδια στιγμή, άρχισα να κοιμάμαι άσχημα. Η ίδια ταινία γύριζε. Πώς κρύβεις μια ουλή από ισχίο σε ισχίο μια ζωή; Θα μου αφήσουν τον αφαλό σαν κούκλας; Θα περάσω εβδομάδες να περπατάω σκυφτή, με τη μέση χαλασμένη;

Όταν ζήτησα προσφορές σε κλινικές εδώ, τα νούμερα έφυγαν από τον μισθό μου. Έστρεψα την αναζήτηση προς την Τουρκία. Πέρασα απογεύματα και νύχτες διαβάζοντας Ελληνίδες που είχαν χειρουργηθεί στην Κωνσταντινούπολη. Υπήρχαν γυναίκες των οποίων τα ρούχα και ο τρόπος που κοιτάζονταν είχαν αλλάξει. Και υπήρχαν άλλες που γύρισαν σπίτι με ανοιχτά ράμματα, ή με εκείνη την ιστορία «φθηνής αισθητικής» που μετά βγαίνει στις ειδήσεις. Έγραφα στη γραμμή αναζήτησης, περισσότερες φορές απ’ όσο μου αρέσει να ομολογώ, είναι ασφαλής η κοιλιοπλαστική στην Τουρκία; Δεν έψαχνα τίτλο. Έψαχνα κάτι που να με αφήνει να κοιμηθώ. Τα παιδιά έμεναν με τον άντρα μου. Αυτό έδενε έναν κόμπο. Μέσα σε εκείνο το χάος βρήκα τη Just Clinic Istanbul.

Δεν άρχισα ρωτώντας τους την τιμή. Άδειασα τον φόβο. Έγραψα ότι δεν ήθελα ουλή τόσο ψηλά που να βγαίνει από το μπικίνι, ότι ένας αφαλός κολλημένος μετά με τρόμαζε σοβαρά, ότι τρομοκρατούμουν μήπως βήξω και νιώσω τα ράμματα να ανοίγουν, και ότι να πάω μόνη στην Κωνσταντινούπολη, αφήνοντας τα παιδιά, με είχε λιώσει το άγχος. Απάντησαν ήρεμα, με ιατρικά επιχειρήματα, σε ελληνικά που δεν ακούγονταν σαν μετάφραση από φόρμα. Στο χαρτί, δίπλα στο νοσοκομείο, έγραφε κοιλιοπλαστική Just Clinic Istanbul. Αν φτάσατε εδώ γράφοντας Just Clinic Istanbul κοιλιοπλαστική, ήσασταν εκεί που ήμουν εγώ, στον Βόλο, στη μία τα ξημερώματα.

Θέλω να σας πω όλη την αλήθεια, χωρίς να κρύψω κομμάτια: πώς αντιμετώπισα κάθε φόβο, πώς πήγαν οι δύο νύχτες στο νοσοκομείο με τις παροχετεύσεις και τι ένιωσα όταν μου άνοιξαν τον κορσέ για πρώτη φορά. Ξέρω ότι υπάρχουν γυναίκες αυτή τη στιγμή που θέλουν εκείνο το δέρμα να φύγει και, ταυτόχρονα, έχουν έναν τεράστιο φόβο για την επέμβαση. Το λέω τώρα. Μην περιμένετε κόλπο. Αυτό που βρήκα ήταν μια ομάδα που πήρε στα σοβαρά αυτό που ήθελα και που σκέφτηκε αυτό το σώμα, όχι έναν κατάλογο.

Θα βγαίνει η ουλή από ισχίο σε ισχίο από το μπικίνι;

Αυτό που μου σήκωσε τις τρίχες περισσότερο ήταν οι φωτογραφίες ουλών. Λένε ότι το υψηλότερο τίμημα μιας κοιλιοπλαστικής πληρώνεται στο δέρμα: εκείνη η μακριά γραμμή. Σε κάποιες φωτογραφίες καθόταν τόσο ψηλά και ήταν τόσο πλατιά που ένα συνηθισμένο σλιπ ή ένα χαμηλό μπικίνι δεν την κάλυπτε. Ήθελα την ποδιά να φύγει. Δεν ήθελα να την ανταλλάξω με ένα σημάδι αδύνατο να κρυφτεί.

Στη βιντεοκλήση με τον χειρουργό το είπα κατευθείαν, χωρίς περιστροφές. Δεν πούλησε την ιστορία της αόρατης ουλής. Είπε ότι η ουλή μένει, αυτό είναι ιατρικό γεγονός, και ότι αυτό που εξαρτάται από την τέχνη είναι πού την τοποθετεί και πώς την σχεδιάζει. «Κατεβάζουμε την τομή εκεί που φτάνει το χαμηλότερο σλιπ ή το χαμηλό μπικίνι σου, όπως μερικές φορές κρύβεται μια καισαρική», εξήγησε. Και πρόσθεσε ότι δεν την χάραξαν ως σκληρή ίσια γραμμή, αλλά με μια μαλακή καμπύλη, ακολουθώντας την πτυχή του σώματος. Όταν στο νοσοκομείο μου άνοιξαν τον κορσέ για πρώτη φορά, αυτό είδα. Υπήρχε μακριά ουλή, ναι, και τους πρώτους μήνες πήγε κόκκινη. Αλλά φόρεσα το χαμηλότερο μπικίνι που έχω και η γραμμή έμεινε μέσα. Από έξω δεν πρόβαλλε. Με τις ταινίες σιλικόνης και τις κρέμες που συνταγογράφησε ο γιατρός, εκείνο το κόκκινο ξεθώριασε. Έμεινα με μια λεπτή γραμμή, στο χρώμα του δέρματός μου.

Θα μου αφήσουν πλαστικό αφαλό, σαν σχισμή νομίσματος;

Σε όποιον δεν έχει κοιτάξει αφαλούς σε φόρουμ αυτό θα ακούγεται σαν μανία. Σε μένα φάνηκε το πιο σημαντικό μετά την ουλή. Είχα δει αφαλούς κολλημένους σαν πινέζα, υπερβολικά στρογγυλούς, με εκείνο το σχήμα σχισμής νομίσματος ή «ματιού γάτας». Σε πολλές φωτογραφίες, αυτό που πρόδιδε την επέμβαση δεν ήταν η επίπεδη κοιλιά. Ήταν εκείνος ο αφαλός που δεν έμοιαζε του ιδιοκτήτη. Μπορούσα να φανταστώ μια λεία κοιλιά και πάλι να τη μισώ αν ο αφαλός δεν με αναγνώριζε.

Η ομάδα της Just Clinic Istanbul εξήγησε, στα ελληνικά και χωρίς βιασύνη, ότι η ανακατασκευή του αφαλού είναι το πιο λεπτό μέρος ολόκληρης της επέμβασης. Δεν επρόκειτο να εφεύρουν έναν νέο αφαλό και να τον κολλήσουν. Ο δικός μου έμεινε εκεί που ήταν. Αυτό που έκαναν ήταν, μόλις έσφιξαν το δέρμα, να ανοίξουν ένα νέο φυσικό παράθυρο και να κρύψουν τα ράμματα μέσα. Την ημέρα που έβγαλαν τον επίδεσμο έμεινα ήσυχη λίγο, κοιτώντας. Ο αφαλός έμοιαζε βαθύς, σαν στα είκοσι, χωρίς εκείνο το στεφάνι ραμμάτων που φοβόμουν. Σήμερα, αν κάποιος κοιτάξει την κοιλιά μου, δεν υπάρχει τρόπος να δείξει τον αφαλό και να πει «αυτό έχει χειρουργηθεί».

Θα περάσω εβδομάδες να περπατάω σκυφτή, με τη μέση χαλασμένη;

Από μέσα επρόκειτο να ράψουν τους μύες που η εγκυμοσύνη είχε χωρίσει. Από έξω επρόκειτο να σφίξουν όλο το επιπλέον δέρμα. Σε φόρουμ, γυναίκες έλεγαν ότι πέρασαν εβδομάδες περπατώντας σαν ερωτηματικό, ότι δεν μπορούσαν να ισιώσουν και ότι, πηγαίνοντας έτσι, έσπαγε η μέση τους. Εκείνη η εικόνα με τρόμαξε περισσότερο από την αίθουσα.

Θα είμαι ειλικρινής για τις πρώτες δύο ή τρεις μέρες. Ήταν δύσκολες. Η κοιλιά τραβούσε με τρόπο που δεν είχα νιώσει ποτέ. Να σηκωθώ από το κρεβάτι ή να κάνω τα πρώτα βήματα έσκυβα μπροστά χωρίς να το θέλω. Οι νοσηλεύτριες δεν άφησαν ένα φυλλάδιο και έφυγαν. Με έμαθαν, ξανά και ξανά, να ξαπλώνω σε V: ένα μαξιλάρι στην οσφυϊκή ζώνη, άλλο κάτω από τα γόνατα. Με έμαθαν να σηκώνομαι στο πλάι, στηριζόμενη στον αγκώνα, χωρίς να κάνω κοιλιακούς μονομιάς. Εκείνες τις πρώτες μέρες ένιωσα τη μέση πιασμένη, ναι. Δεν κράτησε ολόκληρες εβδομάδες. Προς το τέλος της δεύτερης εβδομάδας το σώμα άρχισε να αναγνωρίζει εκείνη τη νέα ένταση και μπορούσα να αρχίσω να ισιώνω. Ο χειρουργός επέμενε να μην μείνω πεταμένη στο κρεβάτι όλη μέρα. Στο ξενοδοχείο, και μετά ήδη στον Βόλο, έβγαινα για σύντομους, αργούς γύρους. Εκείνο το ελάχιστο περπάτημα ανακούφισε τη μέση μου πολύ περισσότερο από το να μείνω ακίνητη.

Αν βήξω, γελάσω ή φτερνιστώ θα ανοίξουν τα ράμματα;

Είναι ο πιο παράξενος φόβος να τον πεις δυνατά και, ταυτόχρονα, αυτός που κατείχε περισσότερο το κεφάλι μου. Ήμουν πεπεισμένη ότι ο πρώτος βήχας ή το πρώτο γέλιο θα έσχιζε την κοιλιά μου στη μέση. Στο νοσοκομείο, αν ερχόταν το γαργαλητό ενός φτερνίσματος, έκανα μορφασμό, κρατούσα την αναπνοή και πάγωνα.

Ο χειρουργός, σε μία από τις επισκέψεις, έπιασε εκείνο το πρόσωπο. Δεν γέλασε. Εξήγησε ότι η επιδιόρθωση των μυών δεν είναι μια χαλαρή κλωστή. Την κάνουν σε πολλές στρώσεις, με δυνατά ράμματα, σχεδιασμένα να κρατούν την πίεση του βήχα, του γέλιου, της τουαλέτας. Είπε ότι ένα φτέρνισμα, όσο άσχημη κι αν είναι η στιγμή, δεν σκάει εκείνα τα ράμματα. Και δεν έμεινε στη θεωρία. Με έμαθε να πιέζω τα χέρια, ή ένα μαλακό μαξιλάρι, στην κοιλιά όταν ένιωθα το χτύπημα να έρχεται. Το εξάσκησα εκεί, στο κρεβάτι, με εκείνον μπροστά. Κανένα ράμμα δεν άνοιξε. Η κοιλιά δεν άνοιξε. Ένιωσα ένα σύντομο τράβηγμα, μια σύσπαση, και τελείωσε.

Είναι ο ύπνος με τις παροχετεύσεις τόσο δυσάρεστος όσο φαίνεται;

Η ιδέα εκείνων των πλαστικών σωλήνων, να βγαίνουν από τα πλάγια της κοιλιάς για να παίρνουν αίμα και υγρό, μου έδινε ανατριχίλα. Τους έβλεπα να τραβάνε, να μπλέκονται στο σεντόνι, να με ξυπνούν κάθε φορά που κινούμουν.

Όταν ξύπνησα και κοίταξα κάτω, τους είδα: δύο μικρούς σωλήνες, έναν σε κάθε πλευρά. Πετάχτηκα. Η όψη δεν είναι όμορφη. Αλλά δεν πονούσαν. Ήταν εκεί, και το ήξερα, και αυτό ήταν. Στις δύο νύχτες του νοσοκομείου οι νοσηλεύτριες τις άδειαζαν και τις καθάριζαν. Δεν χρειάστηκε να τις αγγίξω. Όταν ξάπλωνα προσπαθούσα μόνο να μην κυλήσω πάνω τους. Ο χειρουργός τις έβγαλε λίγο πριν την έξοδο, ακόμα στο νοσοκομείο. Η στιγμή κράτησε λίγα δευτερόλεπτα. Δεν πόνεσε. Ένιωσα μια εσωτερική ολίσθηση, σαν κάτι κοντό να έτρεξε σε ένα τούνελ και να βγήκε. Δεν τις πήρα στον Βόλο. Δεν έζησα μαζί τους εβδομάδες.

Μένει η κάτω κοιλιά μουδιασμένη για πάντα;

Είχα διαβάσει χειρουργημένες γυναίκες που, ακριβώς πάνω από την ουλή, δεν ένιωθαν τίποτα. Έλεγαν ότι αγγίζοντας εκείνη τη ζώνη ήταν σαν να μην ήταν δικό τους το δέρμα, ένα κομμάτι που δεν τους ανήκε. Αυτός ήταν ένας ιδιωτικός φόβος: να μην αναγνωρίζω το δικό μου δέρμα με το χέρι, και αυτό να μείνει.

Ο χειρουργός δεν το γλύκανε. Είπε ότι, σηκώνοντας και σφίγγοντας το δέρμα, τα λεπτά νεύρα υποφέρουν, και ότι η προσωρινή μουδιάλα είναι φυσιολογική. Τους πρώτους μήνες, κάτω από το ντους, όταν περνούσα το χέρι στην κάτω κοιλιά, ένιωθα εκείνη την παραξενιά: το ζεστό νερό καταγραφόταν άσχημα, το άγγιγμα έφτανε βουβό. Με είχε προειδοποιήσει ότι τα νεύρα θα ξυπνήσουν. Από τον τρίτο μήνα άρχισαν τα μυρμήγκια και εκείνα τα μικρά τσιμπήματα. Μήνα τον μήνα, η κουφή ζώνη μίκρυνε. Ένιωσα ξανά ζέστη, την πετσέτα, τη μέση του παντελονιού. Δεν έχω μείνει με ξένη κοιλιά μια ζωή.

Πότε μπορώ να ξανακάνω σεξ και τι θα σκεφτεί ο άντρας μου για την ουλή;

Ντρεπόμουν τεράστια να το γράψω, και ταυτόχρονα με ένοιαζε περισσότερο σχεδόν από οτιδήποτε άλλο. Θα περνούσα εβδομάδες αποφεύγοντάς τον; Κι αν όταν έβλεπε εκείνη τη γραμμή τραβιόταν πίσω, ή φοβόταν να με αγγίξει;

Όταν ρώτησα τη σύμβουλο, είπε ότι ήταν μία από τις αμφιβολίες που άκουγε περισσότερο. Εξήγησε ότι τις πρώτες τέσσερις έως έξι εβδομάδες η κοιλιά είναι σφιχτή και ευαίσθητη, ότι το να πιέζεις εκεί δεν είναι καλή ιδέα, και ότι η επιστροφή δεν είναι μαγική ημερομηνία: είναι όταν ο γιατρός δίνει το πράσινο και, από πάνω, νιώθω έτοιμη. Όσο για το αν ο άντρας μου θα αηδίαζε… στην αρχή εγώ ήμουν αυτή που έκρυβε την ουλή. Αυτός, αντίθετα, δεν κοίταζε τη γραμμή. Κοίταζε ότι εγώ, επιτέλους, δεν σκεπαζόμουν με την πετσέτα σαν να ντρεπόμουν που υπάρχω. Όταν είδε ότι εκείνο το δέρμα που μου είχε ξινίσει τα καλοκαίρια είχε φύγει, η ουλή δεν του ένοιαζε τίποτα. Για μένα έχει μείνει ως η γραμμή μιας ιστορίας που ζήτησα για τον εαυτό μου. Και είναι τόσο χαμηλά, τόσο χωμένη στη ζώνη του μπικίνι, που ανάμεσά μας δεν έχει γίνει τοίχος.

Οι δύο νύχτες στο νοσοκομείο: σε πετάνε στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα;

Είχα διαβάσει ότι κάποιες κλινικές, για να εξοικονομήσουν, κάνουν κοιλιοπλαστική και σε στέλνουν στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα, με φρέσκα ράμματα και τις παροχετεύσεις μέσα. Εκείνη η εικόνα μου έδωσε σωματικό φόβο.

Η εμπειρία μου δεν έμοιαζε με εκείνες τις ιστορίες. Βγήκα από την αίθουσα και με πήγαν σε πραγματικό δωμάτιο νοσοκομείου: καθαρό, εξοπλισμός ορατός, ένα κουδούνι. Με φιλοξένησαν δύο πλήρεις νύχτες. Οι νοσηλεύτριες έρχονταν τα ξημερώματα, σε τακτά διαστήματα. Έπαιρναν πίεση. Έλεγχαν για πυρετό. Κοίταζαν πόσο υγρό είχαν μαζέψει οι παροχετεύσεις. Ο ορός και τα παυσίπονα έμπαιναν στην ώρα τους. Η πρόταση «είμαι μόνη εδώ και αν αρρωστήσω κανείς δεν θα το μάθει» δεν μπήκε στο κεφάλι μου, ούτε για μια στιγμή. Το πρωί, ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει ήρθε στο δωμάτιο. Ρώτησε πώς πέρασε η νύχτα, έλεγξε τον επίδεσμο και τις παροχετεύσεις, κοίταξε τα πλάγια της κοιλιάς και εξήγησε τι περιλάμβανε εκείνη η μέρα: να σηκωθώ με βοήθεια, να κάνω λίγα βήματα, να μην ισιώσω με τη βία.

Η δεύτερη νύχτα ήταν λιγότερο παράξενη, γιατί ήδη ήξερα τον ρυθμό. Ακόμα δεν με άφησαν αφύλακτη. Στην Κωνσταντινούπολη έμεινα επτά ή οκτώ μέρες. Δεν πάτησα στο αεροδρόμιο μέχρι ο χειρουργός, αφού με ξαναείδε, να πει ναι, μπορούσα ήδη να πετάξω. Κανείς δεν επιτάχυνε την έξοδό μου για να αδειάσει ένα κρεβάτι.

Είναι ασφαλής η κοιλιοπλαστική στην Τουρκία ή η φθηνή τιμή είναι παγίδα;

Ότι μια τόσο μεγάλη επέμβαση έβγαινε κοντά στο ένα τρίτο από ό,τι θα ζητούσαν στον Βόλο άναψε την άσχημη ερώτηση: σε τι με αδικούν; Στον Τύπο υπάρχουν κλινικές χωρίς χαρτιά, γιατροί που δεν είναι αυτό που λένε, πακέτα «all inclusive» που μετά αφήνουν τους ανθρώπους στον αέρα.

Γι’ αυτό δεν διάλεξα από τη χαμηλότερη τιμή σε έναν πίνακα. Ζήτησα τις διαπιστεύσεις της Just Clinic Istanbul, ρώτησα για το νοσοκομείο (ένα μεγάλο, με πραγματικά επείγοντα) και πέρασα το βιογραφικό του χειρουργού. Έστειλαν, χωρίς να φανεί ότι θίχτηκαν, ακόμα και τον τύπο ράμματος που θα χρησιμοποιούσαν. Όταν μια κοιλιοπλαστική Τουρκία γίνεται στο σωστό μέρος με τη σωστή ομάδα, αυτό που λαμβάνεις δεν είναι φθηνή εκδοχή υγειονομικής περίθαλψης. Είναι σοβαρό νοσοκομείο. Είχα πληρώσει λιγότερα από ό,τι στην Ελλάδα, ναι. Δεν είχα πληρώσει μια αμέλεια.

Αν κάτι περιπλέξει όταν γυρίσω στον Βόλο, ποιος απαντά;

Ένας από τους φόβους που έσφιγγε περισσότερο δεν ήταν η αίθουσα. Ήταν η πτήση για το σπίτι. Έβλεπα τον εαυτό μου στο διαμέρισμα, τα παιδιά να ζητούν κάτι να φάνε, ένα ράμμα που λέκιαζε ή έναν πυρετό τη νύχτα, και στην άλλη άκρη μια σιωπή του «ήδη χειρουργήσαμε, ήδη πληρωθήκαμε».

Μήνες μετά την προσγείωση, κάθε φορά που έγραφα στο WhatsApp απαντούσε η ίδια σύμβουλος που είχε πάρει την υπόθεση από το πρώτο μήνυμα. Τις πρώτες εβδομάδες ζητούσαν φωτογραφίες του τραύματος σχεδόν καθημερινά και τις περνούσαν στον χειρουργό. Μια μέρα ένιωσα ένα τσίμπημα, ένα μαχαίρι, και έγραψα τρομαγμένη στις έντεκα το βράδυ. Εξήγησαν, λεπτομερώς, γιατί σε εκείνη τη φάση συμβαίνει και πότε έπρεπε πραγματικά να πάω στα επείγοντα εδώ — ή να καλέσω το ΕΚΑΒ. Δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη στην Ελλάδα.

Χάνεται μια γυναίκα μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων;

Δεν είχα πάει ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Δεκαέξι εκατομμύρια άνθρωποι, μια γλώσσα που δεν μιλάω, και πήγαινα μόνη, χωρίς τον άντρα μου, με ραντεβού αίθουσας. Φοβόμουν μήπως χαθώ, με γδάρουν σε ταξί, συμβεί κάτι τη νύχτα, χειρουργημένη και αργή, στο ξενοδοχείο.

Από τη στιγμή που προσγειώθηκε το αεροπλάνο, η ομάδα της Just Clinic Istanbul δεν με άφησε. Στην άφιξη περίμεναν με το όνομά μου. Το ταξίδι στο ξενοδοχείο, η εισαγωγή, η έξοδος, οι μέρες των επιδέσμων: ένα αυτοκίνητο που ερχόταν, ένας άνθρωπος που ήξερε ποια είμαι. Δεν πέρασα ούτε ένα λεπτό παίζοντας την απελπισμένη τουρίστρια με μισοπεθαμένο χάρτη. Εκείνη η πόλη που είχα ζωγραφίσει ως απειλή έμεινε σαν συνοδευμένος τόπος.

Αν όλα στο νοσοκομείο είναι στα τούρκικα, πώς γίνομαι κατανοητή;

Άλλη ταινία: ότι πονούσε, ότι μου γύριζε το στομάχι, ότι χρειαζόμουν την τουαλέτα, και ότι οι νοσηλεύτριες με κοίταζαν χωρίς να καταλαβαίνουν. Σκεφτόμουν τον μεταφραστή του κινητού να αποτυγχάνει στις τέσσερις το πρωί. Σκεφτόμουν να υπογράψω συγκαταθέσεις στα τυφλά.

Η σύμβουλος που με συνόδευε μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Στο προεγχειρητικό σχέδιο, σε κάθε εξήγηση του χειρουργού, σε κάθε γραμμή των συγκαταθέσεων, μετάφραζε χωρίς να παραλείπει την άβολη παράγραφο. Όταν άνοιξα τα μάτια, το πρώτο που άκουσα δεν ήταν μακρινά τούρκικα. Άκουσα κάποιον στο προσκέφαλο να λέει στη γλώσσα μου: «Άννα, πήγε πολύ καλά, πώς νιώθεις;». Η γλώσσα, στη δική μου περίπτωση, δεν ήταν πρόβλημα ούτε για ένα λεπτό.

Στην αίθουσα θα μου χώσουν έξτρα επεμβάσεις;

Είχα μιλήσει για κοιλιοπλαστική. Τελεία. Παρ’ όλα αυτά φοβόμουν ότι, ήδη κοιμισμένη, κάποιος θα έλεγε ότι «όσο είναι εδώ, παίρνουμε λίπος από τη μέση», και ότι θα ξυπνούσα με τιμολόγιο που δεν είχα υπογράψει στον Βόλο.

Το πιο καθαρό σε όλο το ταξίδι ήταν αυτό. Ό,τι είχαμε κλείσει στην Ελλάδα (το σχέδιο, την προσφορά, το εύρος) ήταν ακριβώς αυτό που έκαναν στην Κωνσταντινούπολη. Ο χειρουργός που με είχε δει στο βίντεο, που είχε πάρει τις μετρήσεις, ήταν αυτός που χειρούργησε. Δεν ένιωσα κανέναν να με σπρώχνει να «αξιοποιήσω» το ταξίδι. Δεν ξύπνησα με έκπληξη στον λογαριασμό. Στο δικό μου χαρτί ήταν μόνο κοιλιοπλαστική. Δεν ξύπνησα με έξτρα λίπος.

Μπόρεσα πραγματικά να μιλήσω με ασθενή που είχε ήδη χειρουργηθεί;

Έχω χάσει τον σεβασμό για τις κριτικές κλινικών: ακούγονται σαν «θαύμα» γραμμένο από το ίδιο χέρι. Χρειαζόμουν να μιλήσω με κάποιον που είχε κοιμηθεί με τις παροχετεύσεις, που είχε δει τον εαυτό του να περπατάει σκυφτός και που είχε τον ίδιο φόβο για τον αφαλό και την ουλή. Υπέθεσα ότι θα έκλειναν την πόρτα με την εμπιστευτικότητα.

Στην πρώτη συζήτηση ρώτησα. Με έβαλαν σε επαφή με μια ασθενή που ζει στην Ελλάδα, χειρουργημένη κοιλιοπλαστική μαζί τους έναν χρόνο πριν. Ρώτησα τα πράγματα που ντρέπεσαι να μιλήσεις: το σεξ, αν ο άντρας είχε κάνει μορφασμό, αν πονούσαν οι παροχετεύσεις όταν έβγαιναν, αν ο βήχας την είχε τρομοκρατήσει. Όλα όσα είπε, μήνες μετά, τα επιβεβαίωσε το δικό μου σώμα. Εκείνη η κλήση ήταν η ώθηση που με έκανε να αγοράσω το εισιτήριο.

Αν κρύβεστε πίσω από ένα φαρδύ μπλουζάκι, αν αηδιάζετε λίγο τον εαυτό σας όταν λέτε την αλήθεια μπροστά στον καθρέφτη, και ταυτόχρονα σας τρομοκρατεί η μακριά ουλή, ο ψεύτικος αφαλός και οι παροχετεύσεις, θέλω να ξέρετε ότι ο φόβος περνάει όταν ερευνάτε σωστά και αφήνεστε στα χέρια μιας ομάδας που μιλάει καθαρά. Έκλεισα αυτόν τον δρόμο με την Just Clinic Istanbul κοιλιοπλαστική που μου είχαν εξηγήσει από το πρώτο WhatsApp, χωρίς εκπλήξεις και χωρίς να με αφήσουν μόνη όταν γύρισα. Η λεία κοιλιά που βλέπω τώρα, όταν ντύνομαι χωρίς να ψάχνω το ρούχο που κρύβει, πληρώνει εκείνες τις άυπνες νύχτες. Δεν θα πω ότι ήταν μια τυπικότητα. Αλλά άξιζε.