Είναι ασφαλής η γενειοπλαστική στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Το προφίλ έκρυβε τον λαιμό μου: πώς έζησα γενειοπλαστική στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Δέσποινα και ζω στην Καλαμάτα. Πάντα ήμουν σε πόλεμο με το προφίλ μου. Το πηγούνι έμπαινε μέσα· από το πλάι ο λαιμός έμοιαζε να ενώνεται με το κάτω χείλος. Από κάτω είχα πάντα πρόσωπο διπλοσάγονου. Η μύτη, από πάνω, έμοιαζε μεγαλύτερη απ’ όσο είναι. Σκέφτηκα ακόμα και να κάνω εκείνη. Μετά κατάλαβα ότι το πρόβλημα δεν ήταν η μύτη. Ήταν το πηγούνι που δεν έσπρωχνε. Άρχισα να κοιτάζω μια γενειοπλαστική και ο φόβος μεγάλωσε. Κι αν μετακινηθεί το εμφύτευμα και μείνω στραβή; Κι αν το κάτω χείλος μείνει μουδιασμένο και στάζω; Κι αν το πρόσωπο πάει τετράγωνο, σαν αντρικό;

Στην Ελλάδα οι προσφορές μου ξέφυγαν. Άρχισα να διαβάζω Ελληνίδες που είχαν χειρουργηθεί στο εξωτερικό. Υπήρχαν προφίλ που επιτέλους είχαν γραμμή. Και υπήρχαν εμφυτεύματα που κουνιούνταν ή χείλη που δεν γύριζαν. Έγραφα αν μπορώ να εμπιστευτώ μια επέμβαση πηγουνιού στην Τουρκία. Στο Google έμπαινε η ίδια φράση: είναι ασφαλής η γενειοπλαστική στην Τουρκία; Έψαχνα ένα σημάδι που να με αφήνει να κοιμηθώ. Μέσα σε εκείνο το χάος εμφανίστηκε η Just Clinic Istanbul.

Όταν έγραψα δεν έστειλα τιμή και τίποτα άλλο. Τους είπα το εμφύτευμα που γλιστράει, το μουδιασμένο χείλος, τον φόβο να προσγειωθώ μόνη. Απάντησαν με ανατομία, όχι φυλλάδιο. Για πρώτη φορά σε μήνες ένιωσα ότι κάποιος έπαιρνε στα σοβαρά αυτό που με κρατούσε ξύπνια.

Θέλω να σας πω πώς πήγε: με τη Just Clinic Istanbul έβαλα εμφύτευμα, τη νύχτα με πάγο κάτω από το πηγούνι και την ημέρα που έβγαλαν τις ταινίες και είδα το προφίλ. Όποιος ψάχνει γενειοπλαστική Just Clinic Istanbul θέλει αυτή την ιστορία, όχι μια ετικέτα δίπλα στο όνομα. Δεν έγινε με μαγικό ραβδί. Υπήρχε μια ομάδα που στερέωσε το κομμάτι στο κόκαλο με βίδες τιτανίου και που προστάτευσε την έκφραση που με κάνει εμένα.

Θα μετακινηθεί το εμφύτευμα ή θα με αφήσει στραβή;

Αυτό που με τρομοκρατούσε περισσότερο ήταν να ξυπνήσω μια μέρα με το πηγούνι μετατοπισμένο στη μία πλευρά. Σε φόρουμ υπήρχαν γυναίκες που, γελώντας ή μιλώντας, ένιωθαν το κομμάτι να φεύγει.

Το είπα στον χειρουργό καθαρά, χωρίς να το γυρίσω. Εξήγησε ότι αυτό συμβαίνει όταν το εμφύτευμα είναι λάθος μέγεθος ή δεν στερεώνεται καλά. Δεν κούνησαν το κόκαλο. Διάλεξαν το σχήμα που ταίριαζε στο κόκαλό μου και το στερέωσαν με μικρές βίδες τιτανίου στο πηγούνι. «Όταν είναι εκεί, συμπεριφέρεται ως μέρος του κόκαλου. Το γέλιο δεν το κουνάει.» Έχουν περάσει μήνες. Έπεσε το οίδημα. Το πηγούνι είναι εκεί που το άφησαν στο τραπέζι. Ούτε ένα χιλιοστό στο πλάι.

Θα μείνει το κάτω χείλος μουδιασμένο; Θα στάζω;

Ντρέπομαι που το γράφω. Το σκεφτόμουν συνέχεια. Είχα διαβάσει ανθρώπους που, εβδομάδες μετά, δεν ένιωθαν το χείλος, που τους έπεφτε το νερό ή το σάλιο. Μιλάω όλη μέρα στη δουλειά. Αυτό θα ήταν καταστροφή.

Ο γιατρός δεν σκέπασε ότι η τομή πάει μέσα στο στόμα και ότι τα λεπτά νεύρα υποφέρουν με το οίδημα. Τις πρώτες μέρες, ένα μούδιασμα σαν στον οδοντίατρο. «Το μεγάλο νεύρο δεν κόβεται. Ο δρόμος γίνεται σεβαστός στο χιλιοστό.» Τις πρώτες δύο ή τρεις εβδομάδες το χείλος ένιωθε παράξενο. Έπινα με καλαμάκι. Δεν έφτασα εκείνο το στάξιμο που είχα διαβάσει. Στην τρίτη εβδομάδα άρχισαν τα μυρμήγκια. Η αίσθηση γύρισε πλήρως.

Θα χάσω ό,τι είναι θηλυκό και θα μείνω με τετράγωνο πρόσωπο;

Ήθελα μια γραμμή. Όχι σαγόνι άντρα, πλατύ και γωνιώδες. Είχα δει φωτογραφίες πηγουνιών που έτρωγαν το πρόσωπο.

Στη Just Clinic Istanbul εξήγησαν ότι το εμφύτευμα γυναίκας δεν είναι του άντρα. Πηγαίνουν σε σχήματα που λεπταίνουν, που κλείνουν λίγο σε V, όχι για φάρδεμα. Ο χειρουργός μέτρησε το τρίγωνο ανάμεσα στα ζυγωματικά και το πηγούνι και υποσχέθηκε να μην το σπάσει. Όταν έβγαλαν τις ταινίες, το προφίλ δεν είχε σκληρύνει. Ο λαιμός είχε καθαρίσει. Το πρόσωπο έμεινε πιο λεπτό, όχι πιο τραχύ.

Θα αλλάξει το χαμόγελό μου; Μένω με στραβό μορφασμό;

Η τομή πάει μέσα. Έβλεπα το χείλος πεσμένο στη μία πλευρά όταν γελούσα. Ανθρώπους να λένε «τι έχει γίνει στο χαμόγελό σου».

Είπαν ότι η τομή δεν διασχίζει τον μυ στη μέση. Τις πρώτες μέρες, με τα εσωτερικά ράμματα και το εξόγκωμα, το χαμόγελο ήταν σφιχτό. Στο τέλος της δεύτερης εβδομάδας, όταν διαλύθηκαν οι ραφές και έπεσε το οίδημα, το γέλιο ήταν δικό μου. Καμία πλευρά χαμηλότερη. Κανένα νέο πρόσωπο. Με μια ισορροπία που δεν είχα πριν.

Θα φάει εκείνο το κομμάτι το κόκαλο;

Σε ιατρικά φόρουμ βρήκα απορρόφηση οστού. Το εμφύτευμα, χρόνια μετά, πιέζει το κόκαλο και το φθείρει. Θυσιάζω το κόκαλο για ένα προφίλ;

Ρώτησα με τη φωνή λίγο κομμένη. Ο χειρουργός δεν άλλαξε θέμα. Είπε ότι αυτός ο κίνδυνος φαίνεται όταν βάζουν ένα τεράστιο, σκληρό κομμάτι σε λάθος μέρος. Επρόκειτο να βάλουν ένα φτιαγμένο για την ανατομία μου, που απλώνει την πίεση, καλά κάτω, στερεωμένο με τιτάνιο ώστε να μην τρίβει. Ότι μου το είπε έτσι, χωρίς να το σκεπάσει, μου έδωσε περισσότερη ηρεμία από ένα «μην ανησυχείς».

Με στέλνουν στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα, με γεύση αίματος;

Είχα διαβάσει πακέτα που σε ξυπνούν μέσα σε λίγες ώρες και σε στέλνουν στο ξενοδοχείο με γεμάτο στόμα. Να είμαι μόνη, πρησμένη, ανίκανη να μιλήσω καλά, μου έκοψε τα πόδια.

Ζήτησα να μείνω μία νύχτα. Βγήκα από την αίθουσα και με πήγαν σε δωμάτιο νοσοκομείου, καθαρό, πραγματικό. Οι νοσηλεύτριες έρχονταν μέσα στη νύχτα. Ανανέωναν τον πάγο κάτω από το πηγούνι. Έπαιρναν πίεση. Έφερναν ζωμούς, γιατί εκείνη τη νύχτα ήταν υγρά. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα: είμαι μόνη εδώ και αν λιποθυμήσω κανείς δεν θα το μάθει. Το πρωί ήρθε ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει. Ρώτησε πώς ένιωθα, κοίταξε τα εσωτερικά ράμματα και μόνο τότε μιλήσαμε για το ξενοδοχείο.

Είναι επικίνδυνη η γενειοπλαστική στην Τουρκία επειδή κοστίζει λιγότερο;

Το άλμα τιμής με την Ελλάδα άναψε την ερώτηση. Αν κοστίζει τόσο λιγότερο, τι κόβουν;

Δεν διάλεξα την πιο φθηνή προσφορά σε έναν πίνακα. Ζήτησα τις διαπιστεύσεις της Just Clinic Istanbul, κοίταξα το νοσοκομείο και το αρχείο του χειρουργού. Ενώ έψαχνα γενειοπλαστική Τουρκία, μπορούσα να βρω επίπεδο νοσοκομείου, όχι εκποίηση. Με αντιμετώπισαν πάνω από ό,τι πλήρωσα.

Αν κάτι πάει στραβά όταν γυρίσω στην Καλαμάτα, ποιος απαντά;

Ο άσχημος φόβος ήταν η σιωπή. Προσγειώνομαι, μολύνεται μέσα ή το χείλος δεν γυρίζει, και στην άλλη άκρη: μας έχουν ήδη πληρώσει.

Δεν έγινε. Μήνες μετά, κάθε μήνυμα το απαντούσε η ίδια σύμβουλος. Τις πρώτες εβδομάδες έστελνα φωτογραφίες του οιδήματος. Μια μέρα, τρώγοντας, ένιωσα ένα τσίμπημα στα ράμματα και έγραψα σε πανικό. Εξήγησαν ότι αυτό είναι μέρος του εσωτερικού κλεισίματος. Όποιος γράφει Just Clinic Istanbul γενειοπλαστική ρωτάει ακριβώς αυτό: αν απαντούν όταν γυρίσεις. Εγώ δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη στην Καλαμάτα.

Θα χαθώ μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων;

Δεν είχα πάει ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Να πάω μόνη, με μόλις φτιαγμένο πηγούνι, μου γύριζε το στομάχι.

Στην άφιξη περίμεναν με το όνομά μου. Ξενοδοχείο, νοσοκομείο, κάθε έλεγχος: αυτοκίνητα της Just Clinic Istanbul. Δεν έψαξα ταξί με επιδεμένο πρόσωπο. Δεν χρειάστηκε να βρω ταξί μόνη, με το πρόσωπο δεμένο.

Πώς γίνομαι κατανοητή αν στο νοσοκομείο μιλούν τούρκικα;

Να ζητήσω νερό. Να πω ότι πονάει. Να υπογράψω αυτό που δεν καταλαβαίνω.

Η σύμβουλος μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Στα σχέδια του προσώπου, σε κάθε λεπτομέρεια του γιατρού, σε κάθε γραμμή των συγκαταθέσεων, μετάφραζε. Να ξυπνήσω και να ακούσω «Δέσποινα, πήγε καλά» στη γλώσσα μου άξιζε περισσότερο από οποιοδήποτε φυλλάδιο. Στο νοσοκομείο άκουσα ελληνικά όταν ξύπνησα. Τα τούρκικα δεν έγιναν πρόβλημα.

Θα μου χώσουν έξτρα πράγματα όσο κοιμάμαι;

Είχα μιλήσει για το πηγούνι. Φοβόμουν το «όσο είναι εδώ, κάνουμε τη μύτη και παίρνουμε λίπος από τον λαιμό» και ένα νέο τιμολόγιο.

Ό,τι κλείσαμε στην Καλαμάτα ήταν αυτό που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Ούτε μύτη, ούτε λιπο στον λαιμό. Δεν ένιωσα πιεσμένη να αγοράσω.

Μπόρεσα να μιλήσω με μια γυναίκα που είχε ήδη χειρουργηθεί;

Οι κριτικές ιστοσελίδων μου ακούγονται σαν καμπάνια. Ήθελα κάποιον που είχε νιώσει το παράξενο χείλος και που είχε τον ίδιο φόβο να μείνει τετράγωνη.

Ρώτησα την πρώτη μέρα. Με έβαλαν με μια ασθενή στην Ελλάδα, χειρουργημένη μήνες πριν. Ρώτησα πότε γύρισε η αίσθηση, αν είχε πάει αντρικό, αν είχε φύγει το χαμόγελο. Όσα μου είπε ήταν, εβδομάδες μετά, όσα έζησα η ίδια. Εκείνη η ώρα με έβαλε στο αεροπλάνο.

Αν κρύβεστε σε φωτογραφίες από το πλάι, αν η μύτη μοιάζει μεγαλύτερη απ’ όσο είναι επειδή το πηγούνι δεν σπρώχνει, και ταυτόχρονα σας τρομοκρατεί ένα εμφύτευμα που κουνιέται ή ένα αντρικό πρόσωπο, θέλω να ξέρετε ότι ο δρόμος υπάρχει όταν στερεώνουν το κομμάτι στο κόκαλο και σέβονται την έκφραση. Ο δικός μου, με τη Just Clinic Istanbul, μου άφησε μια γραμμή ανάμεσα στον λαιμό και το πρόσωπο. Δική μου. Καθαρή.