Είναι ασφαλής η λίφτινγκ προσώπου στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Εκείνη η κουρασμένη γυναίκα στον καθρέφτη δεν ήμουν εγώ: πώς έζησα λίφτινγκ προσώπου στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Νικολέτα και ζω στα Χανιά. Μέσα μου κουβαλάω ακόμα την ενέργεια των τριάντα. Κάθε φορά που κοιτούσα τον καθρέφτη συναντούσα ένα πρόσωπο που δεν έλεγε τίποτα από αυτό. Τα μάγουλα είχαν πέσει. Η γραμμή του σαγονιού είχε θολώσει. Το χαλαρό δέρμα του λαιμού με έκανε να φαίνομαι δέκα χρόνια μεγαλύτερη και, από πάνω, πάντα εξαντλημένη. Με ρωτούσαν: «Είσαι άρρωστη; Γιατί έχεις αυτό το λυπημένο πρόσωπο;». Δεν ήμουν λυπημένη. Γερνούσα. Ξόδεψα χιλιάδες ευρώ σε κρέμες, θεραπείες και φίλερ. Δεν έκανε τίποτα. Ήξερα ότι η λύση είχε όνομα χειρουργείου. Ένα λίφτινγκ προσώπου. Χρόνια έτρεχα από την ιδέα. Κι αν μείνω σφιχτή, ψεύτικη, σαν να έχω βγει από αεροδυναμική σήραγγα; Θα χάσω τις εκφράσεις μου; Θα παραμορφωθούν οι λοβοί, εκείνο το αυτί ξωτικού για το οποίο μιλούν όλοι;

Όταν καλούσα χειρουργούς εδώ, τα νούμερα ήταν από άλλο πλανήτη. Άρχισα να κοιτάζω την Τουρκία. Διάβαζα Ελληνίδες που γύριζαν με το πρόσωπο των χρόνων πριν. Και διάβαζα κάποιον που γύρισε με μαλλιά που έπεφταν ή χωρίς να βρίσκει τον γιατρό. Έγραφα είναι ασφαλές το λίφτινγκ προσώπου στην Τουρκία; ψάχνοντας ένα σημάδι που να με αφήνει να κοιμηθώ. Μέσα σε εκείνο το χάος εμφανίστηκε η Just Clinic Istanbul.

Όταν έγραψα δεν έστειλα τιμή και τίποτα άλλο. Τους είπα το πρόσωπο μάσκα, το παραμορφωμένο αυτί, τι μπορούσε να μου συμβεί μόνη στην Κωνσταντινούπολη. Απάντησαν με ιατρικά δεδομένα και παίρνοντας στα σοβαρά όσα τους έλεγα. Ήταν η πρώτη φορά σε μήνες που ένιωσα πραγματικά εκείνη την εμπιστοσύνη.

Θέλω να σας πω πώς πήγε το λίφτινγκ προσώπου Just Clinic Istanbul: οι νύχτες στο νοσοκομείο και η στιγμή που έβγαλαν τους επιδέσμους. Ξέρω ότι υπάρχουν γυναίκες με ενέργεια μέσα και κουρασμένο πρόσωπο έξω, τρομοκρατημένες μήπως καταλήξουν σαν θύμα περιοδικού. Το λέω τώρα. Δεν έγινε με μαγικό ραβδί. Υπήρχε μια ομάδα που ανέλυσε την ανατομία μου, που δούλεψε σε βάθος και που προστάτευσε την έκφραση που με κάνει εμένα.

Θα μοιάζω σφιχτή και ψεύτικη, σαν να βγήκα από αεροδυναμική σήραγγα;

Αυτό που με τρομοκρατούσε περισσότερο ήταν εκείνα τα τηλεοπτικά πρόσωπα. Σαν ένας δυνατός άνεμος να είχε καρφώσει το δέρμα προς τα πίσω. Σφιχτά μάτια. Παράξενες γωνίες στόματος. Ήθελα να μοιάζω νεότερη. Όχι να γίνω μάσκα.

Το είπα στον χειρουργό κατευθείαν. Εξήγησε ότι εκείνη η όψη έρχεται από παλιές τεχνικές: να τραβάς μόνο το δέρμα από πάνω και να ράβεις. Επρόκειτο να δουλέψουν σε μένα το SMAS, εκείνη τη στιβάδα μυός και συνδέσμων που πραγματικά κρατάει. «Δεν τεντώνουμε το σεντόνι. Βάζουμε πίσω το πλαίσιο που έχει πέσει. Το δέρμα δεν χρειάζεται να ζει σε ένταση», είπε. Όταν έβγαλαν τους επιδέσμους και, μήνες μετά, έπεσε το οίδημα, δεν έμοιαζα σφιχτή. Έμοιαζα με μένα, δεκαπέντε χρόνια πίσω, ξεκούραστη.

Θα χάσω την έκφραση, το γέλιο; Γίνομαι σαν διαφημιστικό πρόσωπο;

Να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Να θέλω να χαμογελάσω και τα μάγουλα να μην παίρνουν το μήνυμα. Άνθρωποι πίσω από την πλάτη μου να λένε «πόσα έχει κάνει». Δεν ήθελα να χάσω εκείνο το δικό μου γέλιο.

Στη Just Clinic Istanbul εξήγησαν, στα ελληνικά και χωρίς βιασύνη, ότι το βαθύ SMAS χρησιμοποιείται ακριβώς για να μην αγγίξουν τους μύες της έκφρασης. Είπαν ότι θα έπαιρναν την κούραση και τη χαλάρωση, όχι το πρόσωπο. Τις πρώτες εβδομάδες, πρησμένη, το χαμόγελο ήταν παράξενο. Ο γιατρός με είχε ήδη προειδοποιήσει: αυτό είναι φυσιολογικό. Στους δύο ή τρεις μήνες, όταν έπεσε το πρήξιμο, τα πρόσωπα ήταν ακόμα εκεί. Το γέλιο, επίσης. Οι άνθρωποι δεν έλεγαν «έχεις χειρουργηθεί». Έλεγαν «πόσο ξεκούραστη φαίνεσαι, τι δέρμα». Δεν έχασα την ταυτότητα. Έβγαλα τη γυναίκα που ήμουν ακόμα μέσα.

Θα παραμορφωθούν οι λοβοί; Το pixie ear, το αυτί ξωτικού

Σε φόρουμ διάβασα για το «pixie ear», τον παραμορφωμένο λοβό. Αν τραβάς μόνο δέρμα και το ράβεις στον λοβό, το βάρος τραβάει κάτω. Ο λοβός λεπταίνει, κολλάει, μοιάζει παράξενος. Υπάρχουν γυναίκες που σκεπάζουν τα αυτιά με μαλλιά την υπόλοιπη ζωή. Σχεδόν το άφησα.

Ο χειρουργός το διέλυσε. Εκείνη η παραμόρφωση είναι ο λογαριασμός του να τραβάς μόνο δέρμα. Το βάρος του προσώπου μου δεν επρόκειτο να κρεμαστεί από τον λοβό. Επρόκειτο να κρεμαστεί από την περιτονία μέσα. Έχει περάσει πάνω από ένας χρόνος. Τα αυτιά είναι όπως ήταν: στρογγυλά, δικά μου. Μαζεύω τα μαλλιά χωρίς να κρύβομαι.

Θα φύγει η γραμμή των μαλλιών ή θα πέσουν μαλλιά στις ραφές;

Ήξερα ότι η τομή πάει μπροστά από το αυτί και μέσα στα μαλλιά, στους κροτάφους και στον αυχένα. Είχα δει φωτογραφίες εξαφανισμένων φαβορίτων, μετώπου σπρωγμένου πίσω, φαλακρών μπαλωμάτων στη γραμμή. Ποντάρω τα μαλλιά για να ανανεώσω το πρόσωπο;

Στον σχεδιασμό κοίταξε τη γραμμή ήρεμα. Είπε ότι η τομή γίνεται σε γωνία που σέβεται το θυλάκιο. «Θα κρατήσουμε τις φαβορίτες σου. Οι ραφές κρύβονται στα μαλλιά. Οι ρίζες μένουν ζωντανές.» Η γραμμή δεν μετακινήθηκε ούτε ένα χιλιοστό. Δεν άνοιξε φαλακρό μπάλωμα. Τα ράμματα χάθηκαν στα μαλλιά.

Μένουν το πρόσωπο και ο λαιμός μουδιασμένα για πάντα;

Είχα διαβάσει χειρουργημένες γυναίκες που, μήνες μετά, άγγιζαν το μάγουλο ή τον λαιμό και ένιωθαν χαρτόνι. Ένα κομμάτι που δεν ήταν δικό τους. Φοβόμουν να βάψω το πρόσωπο και να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου με το χέρι.

Ο γιατρός δεν το γλύκανε. Σηκώνοντας το δέρμα σε πλατιά ζώνη, τα λεπτά νεύρα υποφέρουν. Η μουδιάλα είναι συνηθισμένη. Και, σχεδόν πάντα, προσωρινή. Τον πρώτο ή δεύτερο μήνα, μάγουλα και λαιμός μου έδιναν εκείνο το αίσθημα χαρτονιού. Παράξενο. Από τον τρίτο άρχισαν τα μυρμήγκια: τα νεύρα που ξυπνούσαν. Μήνα τον μήνα, εκείνη η κουφή ζώνη μίκρυνε. Ένιωσα ξανά ζέστη, τόνο, ένα πινέλο. Δεν έχω μείνει ξένη στο ίδιο μου το πρόσωπο.

Με στέλνουν στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα, με το κεφάλι σε χάος;

Όταν έγραφα lifting στην αναζήτηση, έβγαιναν πακέτα που, μετά από τρεις ή πέντε ώρες στο χειρουργείο, σε στέλνουν στο ξενοδοχείο με τον τεράστιο επίδεσμο και τις παροχετεύσεις μέσα. Να είμαι μόνη, πρόσωπο πρησμένο και μάτια μισόκλειστα, μου κατέβασε ρίγος.

Δεν μου συνέβη. Βγήκα από το χειρουργείο και με πήγαν σε δωμάτιο νοσοκομείου, καθαρό, πραγματικό. Έμεινα δύο νύχτες. Οι νοσηλεύτριες έρχονταν τα ξημερώματα. Ανανέωναν τον πάγο στο πρόσωπο. Έπαιρναν πίεση. Έλεγχαν τις παροχετεύσεις. Ο ορός και τα παυσίπονα έμπαιναν στην ώρα τους. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα: είμαι μόνη εδώ και αν λιποθυμήσω κανείς δεν θα το μάθει. Το πρωί ήρθε ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει. Ρώτησε πώς ένιωθα, με εξέτασε και μόνο τότε μιλήσαμε για το ξενοδοχείο. Στην Κωνσταντινούπολη έμεινα επτά έως εννέα μέρες.

Είναι επικίνδυνο το λίφτινγκ προσώπου στην Τουρκία επειδή κοστίζει λιγότερο;

Το άλμα τιμής με την Ελλάδα άναψε την ερώτηση. Αν κοστίζει τόσο λιγότερο, τι κόβουν; Οι ειδήσεις για κλινικές χωρίς χαρτιά δεν βοήθησαν.

Δεν διάλεξα επειδή ήμουν η φθηνότερη σε έναν πίνακα. Ζήτησα τις διαπιστεύσεις της Just Clinic Istanbul, κοίταξα το νοσοκομείο (με πραγματικά επείγοντα) και το αρχείο του χειρουργού. Στις συναντήσεις — στο χαρτί έγραφε Just Clinic Istanbul λίφτινγκ προσώπου — δεν με πίεσαν να κλείσω. Αν ψάξεις καλά μέσα στο λίφτινγκ προσώπου Τουρκία, μπορείς να βρεις επίπεδο νοσοκομείου, όχι εκποίηση. Με αντιμετώπισαν πάνω από ό,τι πλήρωσα.

Αν κάτι πάει στραβά όταν γυρίσω στα Χανιά, ποιος απαντά;

Ο άσχημος φόβος ήταν η σιωπή. Προσγειώνομαι, κοκκινίζει μια ραφή ή πρήζεται η μία πλευρά περισσότερο από την άλλη, και στην άλλη άκρη: μας έχουν ήδη πληρώσει.

Δεν έγινε. Μήνες μετά, κάθε WhatsApp το απαντούσε η ίδια σύμβουλος. Τις πρώτες εβδομάδες έστελνα φωτογραφίες του προσώπου. Μια μέρα ένιωσα ένα τσίμπημα στη γραμμή και έγραψα σε πανικό. Εξήγησαν ότι αυτό είναι μέρος του κλεισίματος. Δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη στην Ελλάδα.

Θα χαθώ μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων;

Δεν είχα πάει ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Να πάω μόνη, και από πάνω για μια τέτοια επέμβαση, μου γύριζε το στομάχι.

Στην άφιξη περίμεναν με το όνομά μου. Ξενοδοχείο, εισαγωγή, έξοδος, κάθε έλεγχος: αυτοκίνητα της Just Clinic Istanbul. Δεν έψαξα ταξί με επιδεμένο πρόσωπο. Εκείνες τις μέρες δεν με άφησαν μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων. Με συνόδευαν.

Πώς γίνομαι κατανοητή αν στο νοσοκομείο μιλούν τούρκικα;

Να ζητήσω παυσίπονο. Να πω ότι μου γυρίζει το στομάχι. Να υπογράψω αυτό που δεν καταλαβαίνω.

Η σύμβουλος μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Στα σχέδια, σε κάθε λεπτομέρεια του γιατρού, σε κάθε γραμμή των συγκαταθέσεων, μετάφραζε. Να ξυπνήσω και να ακούσω «Νικολέτα, πήγε καλά» στη γλώσσα μου άξιζε περισσότερο από οποιοδήποτε φυλλάδιο. Η γλώσσα δεν ήταν τοίχος.

Θα μου χώσουν έξτρα πράγματα όσο κοιμάμαι;

Είχα μιλήσει για πρόσωπο και λαιμό. Φοβόμουν το «όσο είναι εδώ, κάνουμε τα βλέφαρα και λίγο χείλος» και ένα νέο τιμολόγιο.

Ό,τι κλείσαμε στην Ελλάδα ήταν αυτό που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Ούτε μια έκπληξη ρετούς. Δεν ένιωσα πιεσμένη να αγοράσω.

Μπόρεσα να μιλήσω με μια γυναίκα που είχε ήδη χειρουργηθεί;

Οι κριτικές ιστοσελίδων μου ακούγονται σαν καμπάνια. Ήθελα κάποιον που είχε κοιμηθεί σε εκείνον τον επίδεσμο και που είχε τον ίδιο φόβο του προσώπου μάσκα.

Ρώτησα την πρώτη μέρα. Με έβαλαν με μια ασθενή στην Ελλάδα, χειρουργημένη έναν χρόνο πριν. Ρώτησα πότε έφυγε η σύσφιξη, πώς είχαν μείνει οι λοβοί, πόσο κράτησε η μουδιάλα. Όσα μου είπε ήταν, μήνες μετά, όσα έζησα η ίδια. Εκείνη η ώρα με έβαλε στο αεροπλάνο.

Αν ακολουθείτε τον καθρέφτη και δεν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας, αν μέσα έχετε τριάντα και έξω μοιάζει σαν να μην έχετε κοιμηθεί χρόνια, και ταυτόχρονα σας τρομοκρατεί μια αεροδυναμική σήραγγα, θέλω να ξέρετε ότι ο δρόμος υπάρχει όταν η δουλειά γίνεται από κάτω, όχι τραβώντας το σεντόνι. Ο δικός μου, με τη Just Clinic Istanbul, μου έδωσε πίσω το δικό μου πρόσωπο. Όχι ένα διαφημιστικό. Το δικό μου.

Το ιατρικό πλαίσιο είναι στη σελίδα λίφτινγκ προσώπου. Τα ποσά, στη σελίδα τιμών — χωρίς αριθμό εδώ.