Είναι ασφαλής η βλεφαροπλαστική στην Τουρκία; Η εμπειρία μιας Ελληνίδας ασθενούς

Είχα βαρεθεί να φαίνομαι πάντα κουρασμένη: πώς έζησα βλεφαροπλαστική στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul

Με λένε Ειρήνη. Ζω στην Αλεξανδρούπολη. Μέσα μου είμαι γυναίκα με ενέργεια. Τα τελευταία χρόνια, κάθε φορά που κοιτούσα τον καθρέφτη συναντούσα κάποιον άλλο. Τα άνω βλέφαρα είχαν πέσει ως τις βλεφαρίδες. Οι σακούλες από κάτω ήταν τόσο πρησμένες που με ρωτούσαν: «Δεν κοιμήθηκες χτες το βράδυ; Είσαι καλά;». Ακόμα και το μακιγιάζ ματιών είχε γίνει μαρτύριο: η σκιά χανόταν κάτω από εκείνο το δέρμα. Εκείνο το κουρασμένο πρόσωπο με γερνούσε και μέσα. Ήξερα ότι η έξοδος ήταν μια βλεφαροπλαστική. Επειδή είναι τα μάτια, ο φόβος μεγάλωσε τεράστιος. Κι αν κόψουν υπερβολικά και δεν μπορώ να κλείσω τα μάτια; Κι αν αδειάσουν το λίπος και με αφήσουν με μάτια κρανίου; Υπάρχει κίνδυνος να τυφλωθώ;

Στην Ελλάδα οι προσφορές μου έφυγαν από τα χέρια. Άρχισα να διαβάζω Ελληνίδες που είχαν χειρουργηθεί στο εξωτερικό. Υπήρχαν βλέμματα που πήγαιναν χρόνια πίσω. Και υπήρχαν άνθρωποι που κοιμόντουσαν με τα μάτια μισάνοιχτα ή που ζούσαν κολλημένοι στις σταγόνες. Έγραφα είναι ασφαλής η βλεφαροπλαστική στην Τουρκία; ψάχνοντας ένα σημάδι που να με αφήνει να κοιμηθώ. Μέσα σε εκείνο το χάος εμφανίστηκε η Just Clinic Istanbul.

Όταν έγραψα δεν έστειλα τιμή και τίποτα άλλο. Τους είπα τον φόβο να μην μπορώ να κλείσω, τον φόβο ότι θα αλλάξει το βλέμμα και τον φόβο να προσγειωθώ μόνη. Απάντησαν με πραγματική ανατομία, όχι φυλλάδιο. Για πρώτη φορά σε μήνες ένιωσα ότι κάποιος έπαιρνε στα σοβαρά αυτό που με κρατούσε ξύπνια.

Θέλω να σας πω πώς πήγε η βλεφαροπλαστική στη Just Clinic Istanbul: πώς αντιμετώπισα εκείνους τους φόβους και τη στιγμή που έβγαλαν τις ταινίες και κοίταξα. Στα χαρτιά έγραφε βλεφαροπλαστική Just Clinic Istanbul. Δεν υπήρχε μαγικό ραβδί. Υπήρχε μια ομάδα που μέτρησε στο χιλιοστό και που μου έδωσε πίσω ένα ζωντανό βλέμμα, όχι διαφημιστικό.

Θα κοιμάμαι με τα μάτια ανοιχτά την υπόλοιπη ζωή;

Αυτό που με τρομοκρατούσε περισσότερο ήταν ο λαγόφθαλμος: το βλέφαρο που δεν κλείνει. Είχα διαβάσει ανθρώπους από τους οποίους είχαν πάρει υπερβολικά πολύ δέρμα, ώστε να μοιάζει «σφιχτό», και που τη νύχτα έμεναν με μια σχισμή. Εκείνη η εικόνα μου έκοψε την ανάσα.

Το είπα στον χειρουργό ίσια, χωρίς περιστροφές. Εξήγησε ότι αυτό συμβαίνει όταν δεν μετρούν την ελαστικότητα και κόβουν χοντροκομμένα. Επρόκειτο να με σημαδέψουν, ξύπνια, με τα μάτια ανοιχτά και κλειστά, πόσο δέρμα πραγματικά περίσσευε. «Δεν παίρνουμε ολόκληρο το βλέφαρο. Παίρνουμε το περίσσευμα που σου δίνει κουρασμένο πρόσωπο. Ο μηχανισμός κλεισίματος δεν αγγίζεται.» Όταν έβγαλαν τις ταινίες και έπεσε το οίδημα, έκλεινα το ίδιο όπως πριν. Κοιμάμαι χωρίς εκείνη τη σχισμή.

Θα αδειάσουν το λίπος και θα με αφήσουν με μάτια κρανίου;

Ήξερα ότι στις κάτω σακούλες δουλεύουν το λίπος. Σε φόρουμ υπήρχαν γυναίκες που τις είχαν αδειάσει εντελώς. Τα μάτια είχαν βουλιάξει. Μια άρρωστη σκιά. Ήθελα τις σακούλες να φύγουν. Όχι να τις ανταλλάξω με ένα κενό.

Στη Just Clinic Istanbul εξήγησαν ότι αυτό είναι παλιά τεχνική. Σήμερα δεν πετάνε το λίπος στον κάδο. Το ανακατανέμουν προς το αυλάκι, προς εκεί που λείπει. Έτσι φεύγει το εξόγκωμα και μένει μια γεμάτη μετάβαση, σαν όταν ήσουν είκοσι, χωρίς εκείνο το βούλιαγμα. Όταν τελείωσε η ανάρρωση, τα μάτια δεν είχαν βουλιάξει. Το σκαλοπάτι ανάμεσα στο ζυγωματικό και το βλέφαρο είχε μείνει λείο, χωρίς εκείνη τη σκάλα.

Θα αλλάξει το σχήμα του ματιού; Μένω με τρομαγμένο ή λυπημένο πρόσωπο;

Να μην αναγνωρίζω τον εαυτό μου. Ένα σφιχτό, έκπληκτο μάτι, ή μια πεσμένη εξωτερική γωνία. Άνθρωποι πίσω από την πλάτη μου να λένε «τι παράξενα τους τα άφησαν». Δεν ήθελα να χάσω εκείνο το δικό μου βλέμμα.

Ο χειρουργός είπε, στα ελληνικά και χωρίς βιασύνη, ότι δεν αγγίζουν τον μυ ούτε τους συνδέσμους που δίνουν το σχήμα αμυγδάλου. Θα έπαιρναν το δέρμα που με βάραινε. Τις πρώτες εβδομάδες, πρησμένη και με ταινίες, δεν αναγνωριζόμουν πλήρως. Είχε ήδη προειδοποιήσει: αυτό είναι φυσιολογικό. Στις δύο ή τρεις εβδομάδες, όταν έπεσε το εξόγκωμα, το σχήμα ήταν ακόμα εκεί. Οι άνθρωποι δεν έλεγαν «τι σου έκαναν στα μάτια». Έλεγαν «πόσο ξεκούραστη φαίνεσαι». Δεν έχασα την ταυτότητα. Έβγαλα το βλέμμα που είχα ακόμα μέσα.

Μπορώ να τυφλωθώ;

Είναι ο άσχημος φόβος, αυτός που σχεδόν δεν λες. Μια αιμορραγία που σφίγγει το νεύρο. Να μείνεις στο σκοτάδι για μια ματαιοδοξία. Με πάγωσε.

Στον σχεδιασμό το είπε με δεδομένα, όχι με ένα «μην ανησυχείς». Είναι εξαιρετικά σπάνιο. Συνήθως φαίνεται όταν υπάρχει πρόβλημα πήξης, όταν δεν ελέγχουν την πίεση ή όταν χειρουργούν σε μέρος που δεν είναι νοσοκομείο. Επρόκειτο να με χειρουργήσουν σε πραγματικό νοσοκομείο, με αναισθησιολόγο, πίεση και αιμορραγία υπό παρακολούθηση. Δουλεύουν δέρμα και επιφανειακό λίπος. Δεν πλησιάζουν τον βολβό ούτε το νεύρο. Όταν άνοιξα τα μάτια, έβλεπα. Καθαρά. Ούτε ένα δευτερόλεπτο παράξενης ομίχλης.

Μένει το ξηρό μάτι για πάντα;

Είχα διαβάσει χειρουργημένες γυναίκες που, μήνες μετά, είχαν ακόμα άμμο, ένα τσίμπημα, καταδικασμένες σε τεχνητά δάκρυα. Έβλεπα τον εαυτό μου μια μέρα με αέρα ανίκανη να ανοίξω.

Ο γιατρός δεν σκέπασε ότι τις πρώτες εβδομάδες, με το οίδημα, το βλέφαρο δεν δουλεύει το ίδιο και μπορεί να ξεραθεί λίγο. Συνταγογράφησε σταγόνες και τζελ. Η χρόνια ξηρότητα, είπε, έρχεται κυρίως από το να μην κλείνεις καλά, από το να έχουν κόψει υπερβολικά: το δάκρυ εξατμίζεται. Με μέτρησαν στο χιλιοστό. Κλείνω. Χρησιμοποίησα τις σταγόνες στην αρχή. Όταν έπεσε το οίδημα, γύρισε η δική μου υγρασία. Δεν έχω μείνει κολλημένη στο μπουκαλάκι.

Με στέλνουν στο ξενοδοχείο την ίδια μέρα, μισοτυφλή;

Είχα διαβάσει πακέτα που σε ξυπνούν, σου βάζουν τις ταινίες και σε βάζουν σε ταξί. Να είμαι μόνη σε ξενοδοχείο, να μην βλέπω καλά, μου κατέβασε ρίγος.

Ζήτησα να μείνω μία νύχτα στο νοσοκομείο. Είπαν από την αρχή ότι ήταν δυνατό. Βγήκα από την αίθουσα και με πήγαν σε καθαρό δωμάτιο, πραγματικό. Οι νοσηλεύτριες έρχονταν μέσα στη νύχτα. Ανανέωναν τις μάσκες πάγου. Έπαιρναν πίεση. Τα παυσίπονα έμπαιναν στην ώρα τους. Ούτε για μια στιγμή δεν σκέφτηκα: είμαι μόνη εδώ, μάτια σκεπασμένα, και αν λιποθυμήσω κανείς δεν θα το μάθει. Το πρωί ήρθε ο χειρουργός που με είχε χειρουργήσει. Ρώτησε πώς ένιωθα, κοίταξε τις ταινίες και μόνο τότε μιλήσαμε για το ξενοδοχείο. Στην Κωνσταντινούπολη έμεινα πέντε ή έξι μέρες.

Είναι επικίνδυνη η βλεφαροπλαστική στην Τουρκία επειδή κοστίζει λιγότερο;

Το άλμα τιμής με την Ελλάδα άναψε την ερώτηση. Αν κοστίζει τόσο λιγότερο, τι κόβουν;

Δεν διάλεξα την πιο φθηνή προσφορά σε έναν πίνακα. Ζήτησα τις διαπιστεύσεις της Just Clinic Istanbul, κοίταξα το νοσοκομείο και το αρχείο του χειρουργού. Αν ψάξεις καλά μια βλεφαροπλαστική Τουρκία, μπορείς να βρεις επίπεδο νοσοκομείου, όχι εκποίηση. Με αντιμετώπισαν πάνω από ό,τι πλήρωσα.

Αν κάτι πάει στραβά όταν γυρίσω στην Αλεξανδρούπολη, ποιος απαντά;

Ο άσχημος φόβος ήταν η σιωπή. Προσγειώνομαι, κοκκινίζει μια γραμμή ή φαγουρίζει ένα μάτι, και στην άλλη άκρη: μας έχουν ήδη πληρώσει.

Δεν έγινε. Μήνες μετά, κάθε WhatsApp το απαντούσε η ίδια σύμβουλος. Τις πρώτες εβδομάδες έστελνα φωτογραφίες. Μια μέρα ένιωσα ένα τσίμπημα στη ραφή και έγραψα σε πανικό. Εξήγησαν ότι αυτό είναι μέρος του κλεισίματος. Δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη στην Ελλάδα.

Θα χαθώ μόνη σε πόλη δεκαέξι εκατομμυρίων;

Δεν είχα πάει ποτέ στην Κωνσταντινούπολη. Να πάω μόνη, και από πάνω με μόλις φτιαγμένα μάτια, μου γύριζε το στομάχι.

Στην άφιξη περίμεναν με το όνομά μου. Ξενοδοχείο, νοσοκομείο, κάθε έλεγχος: αυτοκίνητα της Just Clinic Istanbul. Δεν έψαξα ταξί με τις ταινίες πάνω. Εκείνες τις μέρες δεν με άφησαν μόνη στην πόλη.

Πώς γίνομαι κατανοητή αν στο νοσοκομείο μιλούν τούρκικα;

Να ζητήσω μια σταγόνα. Να πω ότι πονάει. Να υπογράψω αυτό που δεν καταλαβαίνω.

Η σύμβουλος μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Στα σχέδια του προσώπου, σε κάθε λεπτομέρεια του γιατρού, σε κάθε γραμμή των συγκαταθέσεων, μετάφραζε. Να ξυπνήσω και να ακούσω «Ειρήνη, πήγε καλά» στη γλώσσα μου άξιζε περισσότερο από οποιοδήποτε φυλλάδιο. Η γλώσσα δεν ήταν τοίχος.

Θα μου χώσουν έξτρα πράγματα όσο κοιμάμαι;

Είχα μιλήσει για τα βλέφαρα. Φοβόμουν το «όσο είναι εδώ, σηκώνουμε τα φρύδια και τεντώνουμε το πρόσωπο» και ένα νέο τιμολόγιο.

Ό,τι κλείσαμε στην Ελλάδα ήταν αυτό που έγινε στην Κωνσταντινούπολη. Ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Ούτε ένα έξτρα. Δεν ένιωσα πιεσμένη να αγοράσω. Είπα όχι στα φρύδια. Το σεβάστηκαν.

Μπόρεσα να μιλήσω με μια γυναίκα που είχε ήδη χειρουργηθεί;

Οι κριτικές ιστοσελίδων μου ακούγονται σαν καμπάνια. Ήθελα κάποιον που είχε περιμένει εκείνες τις ραφές να κλείσουν και που είχε τον ίδιο φόβο να μην μπορεί να κλείσει.

Ρώτησα την πρώτη μέρα. Με έβαλαν με μια ασθενή στην Ελλάδα, χειρουργημένη μήνες πριν. Ρώτησα αν της είχαν μείνει τα μάτια ανοιχτά, αν είχαν βουλιάξει, πότε άφησε τις σταγόνες. Όσα μου είπε ήταν, εβδομάδες μετά, όσα έζησα η ίδια. Εκείνη η ώρα με έβαλε στο αεροπλάνο.

Αν ακολουθείτε τον καθρέφτη και μοιάζει σαν να μην έχετε κοιμηθεί, αν η σκιά χάνεται κάτω από το δέρμα, και ταυτόχρονα σας τρομοκρατεί το να μην κλείνετε ή να μείνετε στο σκοτάδι, θέλω να ξέρετε ότι ο δρόμος υπάρχει όταν μετρούν στο χιλιοστό και δεν κόβουν χοντροκομμένα. Ο δικός μου, με μια βλεφαροπλαστική στην Τουρκία στη Just Clinic Istanbul, μου έδωσε πίσω το βλέμμα. Το δικό μου. Ξύπνιο.