Σκέπαζα το γέλιο με το χέρι: πώς έζησα σχεδιασμό χαμόγελου στην Τουρκία με τη Just Clinic Istanbul
Με λένε Αναστασία και ζω στην Τρίπολη. Μου αρέσει να γελάω. Χρόνια, όμως, σκέπαζα το στόμα μόλις ερχόταν ένα πραγματικό γέλιο. Τα δόντια πήγαιναν στραβά, διαφορετικά χρώματα, ανισόρροπα. Σε κοντινές φωτογραφίες δεν χαμογελούσα ποτέ με αυτά σε θέα. Ζήλευα ανθρώπους που γελούσαν χωρίς να σκέφτονται. Ήξερα ότι η έξοδος ήταν ένας σχεδιασμός χαμόγελου, όψεις. Ο φόβος με κρατούσε χρόνια μακριά από την καρέκλα. Κι αν μοιάζουν με πλακάκια μπάνιου, άσπρα και τεράστια; Κι αν λιμάρουν τα δικά μου ως κολόβωμα, σαν καρφιά; Κι αν από κάτω σαπίσει και η αναπνοή μυρίζει μια ζωή;
Στην Ελλάδα τα νούμερα μου ξέφυγαν. Άρχισα να διαβάζω Ελληνίδες που είχαν ήδη κάνει όψεις στο εξωτερικό. Υπήρχαν χαμόγελα που επιτέλους τολμούσαν. Και υπήρχαν στόματα αδιαφανή σαν μαστίχα, σαν τσίχλα, που φωνάζουν «τα έχω κάνει». Έγραφα αν μπορώ να εμπιστευτώ έναν οδοντίατρο στην Τουρκία. Στο Google έμπαινε η ίδια φράση: είναι ασφαλής ο σχεδιασμός χαμόγελου στην Τουρκία; Δεν έψαχνα σύνθημα. Έψαχνα αν είναι αξιόπιστος. Μέσα σε εκείνο το χάος εμφανίστηκε η Just Clinic Istanbul.
Όταν έγραψα δεν έστειλα τιμή και τίποτα άλλο. Τους είπα το πλακάκι, το άγριο λίμαρισμα, τον φόβο να μυρίζω άσχημα. Απάντησαν με υλικά και χιλιοστά, όχι με διαφημιστικό πριν και μετά. Για πρώτη φορά σε μήνες ένιωσα ότι κάποιος έπαιρνε στα σοβαρά αυτό που με κρατούσε ξύπνια.
Θέλω να σας πω πώς πήγε ο σχεδιασμός χαμόγελου στη Just Clinic Istanbul: οι τρεις επισκέψεις στην κλινική, τα προσωρινά και το δευτερόλεπτο που κοίταξα και δεν σκέπασα. Όποιος ψάχνει Just Clinic Istanbul σχεδιασμός χαμόγελου θέλει αυτή την ιστορία, όχι μια ετικέτα. Δεν έγινε με μαγικό ραβδί. Υπήρχε μια ομάδα που διάλεξε ένα άσπρο που δεν φωνάζει και που δεν έφαγε το δόντι μου.
Θα μοιάζουν τα δόντια με πλακάκια ή τσίχλα, άσπρα και τεράστια;
Αυτό που με τρομοκρατούσε περισσότερο ήταν εκείνα τα στόματα στον δρόμο. Αδιαφανή, χοντρά, ένα άσπρο που δεν ταιριάζει με το δέρμα. Βλέπεις τη δουλειά από δέκα μέτρα. Ήθελα ένα χαμόγελο. Όχι ταμπέλα.
Το είπα στον οδοντίατρο στη βιντεοκλήση. Εξήγησε ότι αυτό έρχεται από πορσελάνες καταλόγου, χοντρές, ίδιες για όλους. Επρόκειτο να μου βάλουν E-max (ή ζιρκόνιο), λεπτές, που αφήνουν το φως να περάσει σαν πραγματικό δόντι. «Ταιριάζουμε το χρώμα με το δέρμα σου και το άσπρο του ματιού. Στην άκρη, πιο διαφανές.» Όταν τα έβαλαν και κοίταξα, δεν με τύφλωσαν. Έλαμπαν. Δεν φώναζαν «εδώ είμαι».
Θα λιμάρουν τα δικά μου ως κολόβωμα, σαν καρφιά;
Υπάρχουν φωτογραφίες κολοβωμάτων, βελόνων. Έβλεπα τον εαυτό μου χωρίς αδαμαντίνη, με έναν μουντό πόνο για πάντα. Θυσιάζω τα δόντια για μια φωτογραφία;
Στη Just Clinic Istanbul είπαν ότι αυτό είναι από άλλη εποχή, όταν η πορσελάνη ήταν χοντρή και έπρεπε να αδειάσεις το δόντι γύρω. Τώρα, με όψη ή λεπτό E-max, καθαρίζουν μόνο την μπροστινή όψη, τρία έως επτά δέκατα του χιλιοστού, στην αδαμαντίνη. Σε κάποια δεν άγγιξαν τίποτα. «Το δόντι σου είναι θησαυρός. Το κρατάμε.» Δεν τα άφησαν σαν καρφιά. Υπήρχε μια χιλιοστομετρική προετοιμασία ώστε να κάθεται η όψη. Δεν είχα εκείνη την κόλαση ευαισθησίας.
Σαπίζει από κάτω και θα μυρίζει η αναπνοή μια ζωή;
Σε φόρουμ υπάρχουν άνθρωποι που έβαλαν όψεις και μετά δεν μπορούν να μιλήσουν από κοντά. Υπολείμματα. Βακτήρια. Κακοσμία. Εκείνη η ιδέα με κρατούσε μακριά από την καρέκλα.
Ο γιατρός είπε ότι αυτό πάει με το περιθώριο. Αν μείνει κενό ανάμεσα στην όψη και τα ούλα, μπαίνουν μικρόβια και μυρίζει. Επρόκειτο να σαρώσουν το στόμα μου σε τρεις διαστάσεις και να κολλήσουν κάθε όψη σαν κομμάτι παζλ, χωρίς σχισμή. Φως και χημεία, μέχρι δόντι και όψη να είναι ένα. Έχουν περάσει μήνες. Ούτε έξαρση ούλων, ούτε παράξενη μυρωδιά.
Θα σφυρίζω στο «Σ»;
Ακούγεται σαν μανία. Το διάβασα: δόντια πολύ μακριά ή χοντρά, και όταν μιλάς ξεφεύγει ένα σφύριγμα, ή χτυπάει η γλώσσα. Μιλάω όλη μέρα. Αυτό θα ήταν καταστροφή.
Με προετοίμασαν. Με τα προσωρινά επρόκειτο να κουβεντιάσουμε. Να ακούσουμε πώς βγαίνουν τα γράμματα. Αν χτυπούσε η γλώσσα, το εργαστήριο διόρθωνε το χιλιοστό στα οριστικά. Έτσι έγινε. Από το δευτερόλεπτο που τα έβαλαν, ούτε μία λέξη δεν κόλλησε. Ούτε σφύριγμα. Η άρθρωση έμεινε όπως ήταν.
Πάνε τα ούλα μωβ ή θα πέσει μια όψη όταν δαγκώσω μήλο;
Είχα διαβάσει για μαύρες γραμμές στα ούλα, μήνες μετά. Και για κάποιον που του έπεσε η όψη σε εστιατόριο. Εκείνες οι δύο εικόνες μπήκαν στο κρεβάτι μαζί μου.
Ο γιατρός το διέλυσε. Το μωβ έρχεται από πορσελάνες με μέταλλο από κάτω, ή από κομμάτια που σφίγγουν τα ούλα. Το E-max και το ζιρκόνιο δεν έχουν μέταλλο. Τα ούλα δεν τα απορρίπτουν. Όσο για το μήλο: η συγκόλληση, καλά καμωμένη, κρατάει περισσότερο από το δόντι. «Αν δεν σπάτε καρύδια με αυτά, δεν πέφτουν.» Μετά δεν έχω φοβηθεί να δαγκώσω. Εκείνο το πιάτο με την όψη πάνω του δεν ήρθε.
Μένω στο ξενοδοχείο; Είναι η θεραπεία μέρες μαρτυρίου;
Είχα διαβάσει για ώρες με το στόμα ανοιχτό, για ολόκληρες μέρες στην καρέκλα, για μια εβδομάδα στο ξενοδοχείο με το δόντι να χτυπάει.
Για μένα ήταν πιο σύντομο. Στην Κωνσταντινούπολη ήμουν περίπου έξι μέρες. Πήγα στην κλινική μόνο τρεις φορές, λίγη ώρα η καθεμία. Με τοπική αναισθησία δεν ένιωσα πόνο. Οι μετρήσεις, με ψηφιακή κάμερα, σε λεπτά. Δεν πνίγηκα σε εκείνη την αηδιαστική πάστα από πριν. Τις υπόλοιπες μέρες έβγαινα με τα προσωρινά. Την τελευταία μέρα έβαλαν τα οριστικά και με πήγαν στο αεροδρόμιο. Δεν έφαγα τις διακοπές σε μια γωνία κλινικής.
Είναι κακής ποιότητας ο σχεδιασμός χαμόγελου στην Τουρκία επειδή κοστίζει λιγότερο;
Το άλμα τιμής άναψε την ερώτηση. Οι ειδήσεις για εργοστάσια δοντιών δεν βοήθησαν.
Δεν διάλεξα την πιο φθηνή προσφορά σε έναν πίνακα. Ζήτησα τις διαπιστεύσεις της Just Clinic Istanbul και τις μάρκες (E-max, ελβετικό ζιρκόνιο) με χαρτιά. Ενώ έψαχνα σχεδιασμός χαμόγελου Τουρκία και όψεις E-max Τουρκία, μπορούσα να βρω επίπεδο πρώτης γραμμής, όχι εργοστάσιο. Οδοντιατρικός τουρισμός Τουρκία δεν είναι σύνθημα όταν βλέπεις το υλικό στο χαρτί. Με αντιμετώπισαν πάνω από ό,τι πλήρωσα.
Αν κάτι πάει στραβά όταν γυρίσω στην Τρίπολη, ποιος απαντά;
Ο άσχημος φόβος ήταν η σιωπή. Προσγειώνομαι, φαγουρίζει ένα δόντι ή σφίγγω τη νύχτα, και στην άλλη άκρη: μας έχουν ήδη πληρώσει.
Δεν έγινε. Μήνες μετά, κάθε μήνυμα το απαντούσε η ίδια σύμβουλος. Με ακολουθούσαν με τον νυχτερινό νάρθηκα, να δουν αν τον χρησιμοποιούσα καλά. Όποιος γράφει σχεδιασμός χαμόγελου Just Clinic Istanbul ρωτάει αν απαντούν όταν γυρίσεις. Εγώ δεν ένιωσα εγκαταλειμμένη στην Τρίπολη.
Χάνεται μια γυναίκα μόνη στην Κωνσταντινούπολη;
Δεν είχα πάει ποτέ. Να πάω μόνη μου γύριζε το στομάχι. Το ξενοδοχείο. Το ταξίδι στην κλινική.
Στην άφιξη περίμεναν με το όνομά μου. Ξενοδοχείο και κλινική: αυτοκίνητα της Just Clinic Istanbul. Δεν σταμάτησα ταξί. Δεν πολέμησα μια διεύθυνση. Δεν χρειάστηκε να βρω την κλινική μόνη.
Πώς γίνομαι κατανοητή αν στην κλινική μιλούν τούρκικα;
Να πω «αυτή η γωνία, πιο στρογγυλή». Να πω ότι φαγουρίζει. Να υπογράψω αυτό που δεν καταλαβαίνω.
Η σύμβουλος μιλούσε άπταιστα ελληνικά. Στις δοκιμές χαμόγελου περνούσε τις προτιμήσεις μου στον οδοντίατρο στο χιλιοστό. Δεν υπήρχε κενό ανάμεσα σε εκείνον και εμένα. Στην καρέκλα, να ακούω «Αναστασία, πονάει; να σταματήσουμε λίγο;» στη γλώσσα μου, χαλάρωσα. Η γλώσσα δεν ήταν τοίχος.
Θα μου χώσουν έξτρα όταν είμαι ήδη στην καρέκλα;
Είχαμε κλείσει έναν αριθμό δοντιών και μια τιμή. Έβλεπα τον εαυτό μου στην Κωνσταντινούπολη και ένα «και τα ούλα, ένα εμφύτευμα εδώ, τόσα ευρώ παραπάνω».
Ό,τι κλείσαμε με τις ακτινογραφίες και τις φωτογραφίες από την Ελλάδα ήταν κλειστή προσφορά, όλα συμπεριλαμβανόμενα. Στην Κωνσταντινούπολη δεν άφησαν το σχέδιο. Δεν μου χρέωσαν ούτε ένα ευρώ παραπάνω. Δεν χρησιμοποίησαν τον φόβο για να πουλήσουν.
Μπόρεσα να μιλήσω με μια γυναίκα που είχε ήδη κάνει όψεις;
Τα πριν και μετά των ιστοσελίδων μου ακούγονται σαν καμπάνια. Ήθελα κάποιον που είχε φορέσει προσωρινά και που είχε τον ίδιο φόβο να σφυρίζει.
Ρώτησα την πρώτη μέρα. Με έβαλαν με μια ασθενή στην Ελλάδα, που είχε τελειώσει έναν χρόνο πριν. Ρώτησα αν μάτωναν όταν βούρτσιζε, αν έμοιαζαν φυσικά, αν μπορούσε να δαγκώσει μήλο. Όσα μου είπε ήταν, μήνες μετά, όσα έζησα η ίδια. Εκείνη η ώρα με έβαλε στο αεροπλάνο.
Αν σκεπάζεις το γέλιο με το χέρι, αν στις φωτογραφίες κρύβεις τα δόντια, και ταυτόχρονα σε τρομοκρατεί ένα πλακάκι ή να χάσεις αυτό που είναι δικό σου, θέλω να ξέρεις ότι ο δρόμος υπάρχει όταν διαλέγουν υλικό που αφήνει το φως να περάσει και ακούνε στο χιλιοστό. Ο δικός μου, με τη Just Clinic Istanbul, μου άφησε ένα γέλιο που μοιάζει δικό μου. Μπορώ να γελάσω χωρίς το χέρι μπροστά. Αυτό ζυγίζει περισσότερο από όλα τα χρόνια που πέρασα κλείνοντας το στόμα. Το σχέδιο είναι στη σελίδα θεραπείας· τα νούμερα στη σελίδα τιμών, χωρίς ποσό εδώ.
