Is een ooglidcorrectie in Turkije veilig? De ervaring van een Nederlandse patiënte

Van Valencia naar Istanbul: een vermoeide blik

Ik heet Carmen en woon in Valencia. Vanbinnen ben ik een energieke vrouw. De afgelopen jaren zag ik in de spiegel steeds vaker iemand anders. Mijn bovenoogleden waren tot aan mijn wimpers gezakt. De wallen onder mijn ogen waren zo gezwollen dat mensen vroegen: ‘Heb je vannacht niet geslapen? Gaat het wel?’ Zelfs oogmake-up was een hele opgave geworden: de oogschaduw verdween onder die huidplooi. Die vermoeide blik maakte me ook vanbinnen ouder. Ik wist dat een ooglidcorrectie de oplossing kon zijn. Omdat het om mijn ogen gaat, werd ik heel bang. Wat als er te veel wordt weggehaald en ik mijn ogen niet meer kan sluiten? Wat als het vet wordt verwijderd en ik holle ogen overhoud? Wat als ik blind word?

In Spanje liepen de offertes boven mijn budget uit. Ik begon verhalen te lezen van Spaanse vrouwen die zich in het buitenland hadden laten opereren. Sommige blikken leken jaren jonger. Anderen sliepen met hun ogen op een kier of waren voortdurend afhankelijk van oogdruppels. Ik zocht op is een ooglidcorrectie in Turkije veilig en hoopte iets te vinden waardoor ik weer kon slapen. Ik zocht geen pakkende kop, maar een ziekenhuis en iemand die mij als volwassene te woord zou staan. Te midden van die verwarring kwam Just Clinic Istanbul in beeld.

Toen ik hun schreef, stuurde ik niet alleen een prijsverzoek. Ik vertelde over mijn angst om mijn ogen niet te kunnen sluiten, mijn angst dat mijn blik zou veranderen en mijn angst om alleen aan te komen. Ik kreeg een antwoord met echte uitleg over de anatomie, geen folder. Voor het eerst in maanden had ik het gevoel dat iemand serieus nam waar ik wakker van lag.

Ik wil vertellen wat ik zelf heb meegemaakt: de nacht in het ziekenhuis, de pleisters, de eerste blik in de spiegel en de vlucht naar Valencia. Ik weet dat er vrouwen zijn die hun vermoeide uitstraling beu zijn en tegelijk erg bang zijn voor een operatie aan hun ogen. Laat ik dit alvast zeggen: er was geen wondermiddel. Er was een team dat zorgvuldig mat en niet zomaar huid wegsneed.

Waarom ik Turkije begon te overwegen

Het was geen bevlieging op een vrijdagmiddag, maar iets dat zich had opgebouwd. Elke ochtend voor kantoor verdween mijn make-up onder de plooi. Op foto's zag ik er moe uit. Mijn vriendinnen zeiden niets, of zeiden ‘je ziet er goed uit’, en soms deed dat meer pijn dan een grap. Ik wist wat ik wilde: niet meer de vraag krijgen of ik wel had geslapen. De vraag was hoe ik daar kon komen zonder mezelf financieel in de problemen te brengen en zonder mijn ogen toe te vertrouwen aan de eerste die een perfecte ooglidcorrectie voor en na in Istanbul beloofde.

Toen ik over een operatie in Turkije begon te lezen, was dat niet omdat ik graag ver weg wilde. De wachttijden en prijzen hier sloten de deur voor me. En als ik mijn spaargeld zou uitgeven, wilde ik een echt ziekenhuis en iemand die mij in het Spaans te woord kon staan. Just Clinic Istanbul was niet de eerste naam die ik opschreef. Het was de eerste organisatie waaraan ik schreef en meteen open kaart speelde.

Mijn eerste bericht

Ik schreef 's avonds, met de televisie zacht aan. Ik vertelde wat ik in de spiegel zag. De zoekmachine had risico's van een ooglidcorrectie drie keer voor me gemarkeerd: niet meer kunnen sluiten, ingevallen ogen, niets meer zien. Ze stuurden me geen kant-en-klaar pakket en geen bericht dat ik meteen moest vliegen. Ze vroegen om foto's, mijn medische voorgeschiedenis, of ik contactlenzen droeg en of mijn ogen droog aanvoelden. Geloof me: de haast van een zomer is een slechte raadgever. Ik had haast om niet langer iemand anders te lijken. Zij wilden vooral voorkomen dat ze bij mij een verkeerde keuze maakten.

Ze opereerden mijn bovenste oogleden en de wallen onder mijn ogen. In de documenten heet dat een bovenste en onderste ooglidcorrectie in Turkije. Ik zei het eenvoudiger: alle vier, de vermoeidheid boven en de zwelling onder.

De eerste spiegel en de pleisters

Ik was het bangst voor lagoftalmie: een ooglid dat niet sluit. Ik had gelezen over mensen bij wie te veel huid was weggehaald om de ogen strak te laten lijken, waarna ze 's nachts met een spleetje open bleven. Bij die gedachte stokte mijn adem.

Ik zei het rechtstreeks tegen de chirurg. Hij legde uit dat dit kan gebeuren als de elasticiteit niet wordt gemeten en er zomaar te veel huid wordt weggehaald. Bij mij zouden ze terwijl ik wakker was meten en markeren hoeveel huid werkelijk overtollig was, met mijn ogen open en dicht. ‘We halen niet je hele ooglid weg. We verwijderen alleen het teveel dat je er moe uit laat zien. Het sluitmechanisme laten we in jouw geval met rust.’ Toen de pleisters eraf waren en de zwelling afnam, kon ik mijn ogen net zo goed sluiten als daarvoor. Ik slaap niet meer met dat spleetje.

De wallen en de traangoot

Ik wist dat bij wallen onder de ogen met vet wordt gewerkt. Op fora las ik over vrouwen bij wie al het vet was weggehaald. Hun ogen waren ingevallen en kregen een zieke schaduw. Ik wilde van de wallen af, niet ze inruilen voor een holte.

Bij mij werd niet al het vet weggehaald. Een deel werd verplaatst naar de traangoot, waar ik volume miste. Zo verdween de bolling en bleef de overgang voller, zonder die richel tussen mijn jukbeen en ooglid. Toen de zwelling weg was, waren mijn ogen niet ingevallen. Ik zeg niet dat dit overal standaard zo wordt gedaan. Ik vertel wat er bij mij is gebeurd.

‘Wat zie je er uitgerust uit’

Ik was bang mezelf niet meer te herkennen: een strak of verbaasd oog, of een hangende buitenhoek. Ik wilde niet dat mensen achter mijn rug zouden zeggen: ‘Wat zijn haar ogen vreemd geworden.’ Ik wilde mijn eigen blik niet verliezen.

De chirurg vertelde me rustig, in het Spaans, dat ze in mijn geval de spier en de banden die de amandelvorm bepalen niet zouden aanraken. Ze zouden de huid weghalen die zwaar op mijn ogen rustte. De eerste weken, met zwelling en pleisters, herkende ik mezelf niet helemaal. Hij had me gewaarschuwd dat dit normaal was. Na twee of drie weken, toen de zwelling minder werd, was de vorm er nog steeds. Mensen vroegen niet: ‘Wat hebben ze met je ogen gedaan?’ Ze zeiden: ‘Wat zie je er uitgerust uit.’ Ik was mijn eigen uitstraling niet kwijt. De blik die ik vanbinnen nog had, kwam weer naar voren.

De angst om blind te worden

Dat is de nare angst waar je bijna niet over praat: een bloeding die op de oogzenuw drukt en blind worden om iets ijdels. Ik kreeg het er koud van.

Tijdens de voorbereiding legde hij het uit met feiten, niet met een achteloos ‘maak je geen zorgen’. Het komt zelden voor. Het kan samenhangen met een stollingsprobleem, bloeddruk die niet onder controle is of een operatie op een plek die geen ziekenhuis is. Ik zou in een echt ziekenhuis worden geopereerd, met een anesthesist en controle van mijn bloeddruk en bloedverlies. Toen ik mijn ogen opendeed, kon ik zien. Scherp. Geen moment zag ik een vreemde waas.

Een zanderig gevoel en oogdruppels

Ik had verhalen gelezen van mensen die maanden later nog een zanderig gevoel of een steek hadden en vastzaten aan kunsttranen. Ik zag mezelf al op een winderige dag mijn ogen niet kunnen openen.

De arts verborg niet dat de oogleden de eerste weken door de zwelling minder goed kunnen functioneren en dat de ogen wat droger kunnen zijn. Hij adviseerde druppels en gel. Chronische droogheid ontstaat volgens hem vooral als het oog niet goed sluit doordat er te veel huid is weggehaald; dan verdampt het traanvocht. Bij mij maten ze tot op de millimeter. Ik kan mijn ogen sluiten. In het begin gebruikte ik de druppels. Toen de zwelling afnam, kwam het vocht in mijn ogen terug. Ik ben niet afhankelijk gebleven van het flesje.

De nacht in het ziekenhuis

Ik had pakketten gezien waarbij je wakker wordt, pleisters krijgt en in een taxi wordt gezet. Alleen in een hotel blijven terwijl ik slecht zag, leek me verschrikkelijk.

Ik vroeg om één nacht in het ziekenhuis. Vanaf het begin werd gezegd dat dat kon. Na de operatie brachten ze me van de operatiekamer naar een schone kamer. De verpleegkundigen kwamen die nacht langs. Ze vervingen mijn ijspakken, maten mijn bloeddruk en gaven mijn pijnstillers op tijd. Geen moment dacht ik: ik lig hier alleen met mijn ogen afgeplakt en als ik duizelig word, merkt niemand het. 's Ochtends kwam de chirurg die me had geopereerd. Hij vroeg hoe ik me voelde en keek naar de pleisters; pas daarna hadden we het over het hotel. In Istanbul bleef ik vijf of zes dagen. Ik volgde geen reclameschema voor hoeveel dagen herstel na een ooglidcorrectie. Ik had één nacht in het ziekenhuis gevraagd en een arts die geen haast had vanwege mijn vlucht.

Als het minder kost

Het prijsverschil met Spanje riep meteen de vraag bij me op: als het zoveel goedkoper is, waarop wordt dan bespaard?

Ik koos niet voor de laagste prijs in een tabel. Ik vroeg naar de accreditaties van Just Clinic Istanbul en keek naar het ziekenhuis en de achtergrond van de chirurg. Toen ik mijn oogleden in Turkije in zo'n ziekenhuis liet opereren, voelde het niet alsof ik een aanbieding had gekocht. Ik vond dat ik meer aandacht kreeg dan ik op basis van het bedrag verwachtte.

WhatsApp vanuit Valencia

Ik was bang voor stilte. Ik kom thuis, een litteken wordt rood of mijn oog prikt, en aan de andere kant hoor ik: we hebben ons geld al.

Zo ging het niet. Maanden later kreeg ik op WhatsApp antwoord van dezelfde persoon die mijn traject had begeleid. De eerste weken stuurde ik foto's. Op een dag voelde ik een branderig gevoel bij de hechting en schreef ik in paniek. Ze legden uit dat dit bij het genezen kan horen. Ik voelde me niet aan mijn lot overgelaten in Spanje. Het herstel na een ooglidoperatie eindigde voor mij niet in het hotel, maar toen ik mijn oogschaduw weer kon aanbrengen zonder dat die onder de plooi verdween.

Zestien miljoen mensen en een bordje

Ik was nog nooit in Istanbul geweest. Alleen reizen, en dan ook nog met pas geopereerde ogen, maakte me duizelig van spanning.

Bij de aankomsthal stond iemand met mijn naam op een bordje. Voor het hotel, het ziekenhuis en iedere controle gebruikte ik de auto's van het team van Just Clinic Istanbul. Ik hoefde niet met pleisters op een taxi te zoeken. Die grote stad voelde voor mij in die dagen als een plek waar goed op me werd gelet.

‘Carmen, alles is goed gegaan’

Vragen om een druppel. Zeggen dat iets pijn doet. Iets ondertekenen dat ik niet begrijp.

De begeleidster sprak vloeiend Spaans. Ze vertaalde de uitleg van de arts, de tekeningen van mijn gezicht en iedere regel van de toestemmingsformulieren. Toen ik wakker werd en ‘Carmen, alles is goed gegaan’ in mijn eigen taal hoorde, betekende dat meer dan welke folder ook. De taal was geen barrière.

Alleen de oogleden

Ik had het over mijn oogleden gehad. Ik was bang voor: ‘Nu we toch bezig zijn, liften we ook de wenkbrauwen en trekken we het gezicht strak’, gevolgd door een nieuwe rekening.

Wat we in Spanje hadden afgesproken, was wat er in Istanbul werd gedaan. Geen extra's. Ik voelde geen druk om een facelift te kopen waar ik niet om had gevraagd.

Een uur aan de telefoon

Online beoordelingen voelen voor mij soms als een campagne. Ik wilde spreken met iemand die had gewacht tot de wondjes dicht waren en dezelfde angst had gehad om de ogen niet meer te kunnen sluiten.

Ik vroeg er de eerste dag om. Ze brachten me in contact met een patiënte in Spanje die enkele maanden eerder was geopereerd. Ik vroeg of haar ogen open waren gebleven, of ze ingevallen waren en wanneer ze met de druppels kon stoppen. Wat zij me vertelde, heb ik weken later zelf meegemaakt. Dat gesprek van een uur hielp me het vliegtuig in.

Valencia, make-up en pleisters

Herstel na een ooglidcorrectie in Turkije is geen schema uit een advertentie. Het zijn pleisters, ijs, twee of drie weken zwelling en in het begin oogdruppels. Nu vragen mensen in Valencia niet meer of ik geslapen heb. Ze zeggen dat ik er uitgerust uitzie. Als jullie nu twijfelen tussen angst en verlangen, vraag dan om de documenten: de naam van de chirurg, het ziekenhuis en wat er precies wordt behandeld, voordat je een ticket boekt. En vraag om een WhatsApp-contact dat antwoord geeft. Voor mijn vlucht tekende ik het document over herstel na ooglidcorrectie in Turkije bij Just Clinic Istanbul. Bij ooglidoperatie en herstel bij Just Clinic Istanbul vroeg ik om namen, niet om een slogan.