Ik heet Femke, ik woon in Groningen. Die bult. Als ik lachte, zakte de tip. Op foto’s van opzij draaide ik mijn gezicht of trok ik mijn haar ervoor. In de spiegel zakte mijn zelfvertrouwen in. Opereren schoof ik jaren voor me uit. Een varkensneus. Een geknepen brug. Een gezicht dat ik niet meer herken. En meters gaas die eruit worden getrokken.
In Groningen zat ik bij artsen die ik serieus nam. Te duur. Ik tikte of een neuscorrectie in Turkije veilig was. Forums mengden alles: mensen blij met het profiel, mensen die slechter ademden, of geen antwoord meer kregen. Mijn eerste mail was geen prijs. Ik schreef de catalogusneus, de tamponade, Istanbul alleen, zonder Turks. Ze antwoordden als artsen, niet als een winkel. Bij Just Clinic Istanbul neuscorrectie wilde ik een ziekenhuis en een naam, geen slogan.
Ik vertel de nacht in het ziekenhuis en de ochtend dat de neusspalk eraf ging. Geen toverstaf. Een team dat luisterde, en een plan voor mijn gezicht.
Groningen, van opzij
Er staan foto’s online die je koud laten. Neuzen zo omhoog dat je van voren alleen de neusgaten ziet. Andere zo dun alsof iemand de brug heeft geknepen. Ik wilde geen fabrieksneus.
Bij het eerste videogesprek bleef ik daarop zitten. Hij keek naar voorhoofd, mond, kin, hoe de neus bij de rest hoorde. Een mooie neus is niet de kleinste of de meest omhoogstaande. Het is de neus die niet met je gezicht vecht. "Als we hem hoger tillen dan jouw verhouding aankan, krijg je precies dat valse gezicht." Ze namen de maten. De dag dat het gips eraf ging, was het profiel wat hij had getekend: een rechte brug, geen reclamekromming, een tip die nét was ingekort. Net genoeg zodat hij niet zakte als ik lachte. Niet genoeg om "geopereerd" te schreeuwen.
De eerste spiegel
De grote angst was geen pijn. Het was of ik mezelf nog zou herkennen. De eerste weken na de neusspalk: gezwollen, zware oogleden, een opgeblazen versie. Na twee of drie maanden, toen de zwelling écht zakte, was de blik er nog. De hardheid van de bult weg. Het gezicht rustiger. Ik verdwaalde niet.
Een nacht. Ongeveer zeven dagen
Ik had vijf of zes uur gelezen, en dezelfde dag het hotel, gezicht in het verband. Dat zette mijn haar overeind.
De mijne duurde ongeveer tweeënhalf uur. Ik deed mijn ogen open in een ziekenhuiskamer, niet in een gang. Een hele nacht opgenomen. Verpleegkundigen kwamen: ijs, pijnstilling, infuus, bloeddruk. ’s Ochtends keek de chirurg die me had geopereerd naar de neusspalk, de plaatjes, de zwelling. Pas toen hij tevreden was, mocht ik eruit. In Istanbul bleef ik ongeveer zeven dagen. Ik stapte niet in het vliegtuig omdat een pakket het zei. Ik vloog toen, neusspalk eraf, hij zei dat ik kon.
Geen meters gaas
Van de gangverhalen was dit het ergste. Meters gaas. Een eindeloze trek. Stikken.
Dunne siliconenplaatjes met een gaatje, een draadje lucht. Geen ademen met open longen. Ook niet helemaal dicht. Gezicht zwaar, stem raar, mond droog. Niet de hel die ik in mijn hoofd had geoefend. De dag dat ze eruit gingen, trilden mijn handen. Hij waarschuwde elk gebaar, vroeg door mijn mond te ademen, en in een paar seconden schoof hij de plaatjes eruit. Een kitteling, geen nachtmerrie-trek. Toen ademde ik in zoals ik in jaren niet had gedaan.
Lege-neussyndroom
Op forums een naam die ik eerst niet begreep: lege-neussyndroom, ENS. Ze halen binnen te veel weg, vooral de neusschelpen, en de lucht komt droog en koud binnen. Een "lege" neus en toch het gevoel te kort te komen. Ik wilde een schoner profiel. Niet ten koste van mijn longen.
Ik zei het rechtuit. "De neus mag mooi zijn. Als ik niet adem, laat ik me niet opereren." Hij veranderde niet van onderwerp. Septum, neusschelpen, waar de lucht vastzat. Buiten de brug. Binnen openen en laten zitten. "We doen niet alleen esthetiek. We doen ook een functionele operatie." Toen de zwelling binnen zakte, het omgekeerde van wat ik vreesde: de doorgang die de bult smal had gehouden, ging open. Ik adem dieper, stiller, zonder dat gefluit. Geen diagnose. Een angst. Bij mij liep het zo niet.
De tip en de kolom
Ik ken mensen van wie de tip na een jaar of twee weer zakte. Eerste zes maanden wonder. Daarna de terugkeer.
Hij legde het uit. De tip zakt als het kraakbeen dat hem houdt slap blijft. Bij mij septumkraakbeen van binnen, gezet als een kolom. Geen eeuwigheid. Een skelet. Lang erna, de foto van de dag van de neusspalk naast nu: de tip zit waar hij zat. Geen strik. Vanzelf hoog, niet reclame-omhoog. Dit was mijn eerste neus. Geen revisie.
Weer naar werk
Ik wilde het bord niet op mijn gezicht. Werk, familie, vrienden, en dan "die heeft iets laten doen".
Ik ging terug toen de neusspalk eraf was. Ze keken. Helderder, rustiger. Bijna niemand wees eerst naar de neus. Haar, slaap. Wie het wist, zei natuurlijk. Ze beoordeelden me niet.
De bril
Ik draag een bril. Zonder die is de computer een vlek. Ik had gelezen: botten op de oude manier, maanden niets op de brug.
Voor mijn neus gebruikten ze piezo: ultrageluid, geen droge beitel. Toch: zes tot acht weken niets op de neus. Lenzen. ’s Nachts droge ogen. Ik kon werken. Na twee maanden, groen licht, de lichtste monturen. Geen pijn. Geen deuk in de brug.
Het vliegtuig
De cabine, de druk, een filmbloeding. De koffer bleef bijna staan.
Ongeveer zeven dagen. Neusspalk eraf, controle binnen en buiten, daarna ja om te vliegen. Strips op de brug. In het vliegtuig: zeewaterspray, water in slokjes, geen nies forceren. Oren dicht, zoals bij iedereen op Groningen–Istanbul. De neus deed geen pijn, bloedde niet. Ik landde in Groningen met hetzelfde gezicht als bij de controle: gezwollen, rustig. Wie neuscorrectie Turkije intypt, zoekt dit: de reis, geen tarief.
"Hoe gaat het, Femke?"
De andere afgrond: wat als ik hem thuis stoot. Wat als ik op een dinsdag koorts krijg. In Turkije al betaald, hier besta je niet.
Dezelfde dag dat ik thuiskwam, berichten van dezelfde vrouw die me vanaf de eerste mail had begeleid: "Hoe gaat het, Femke? Hoe is de zwelling? Heb je koorts?" De eerste weken stuurde ik bijna dagelijks foto’s. Een steek, een vlek: dezelfde persoon, in het Nederlands. Bij neuscorrectie Just Clinic Istanbul voelde ik me niet alleen in Istanbul en niet in Groningen.
Bord met mijn naam
Ik had nooit een voet in Turkije gezet. Alleen landen om geopereerd te worden, dat zette mijn maag om.
Op de baan, bij de uitgang, iemand met een bord met mijn naam. Opname, hotel, elke controle: auto’s van Just Clinic Istanbul, iemand beneden. Geen verdwaalde toeriste. Dezelfde vrouw zette zin voor zin over als de chirurg over het kraakbeen praatte, hoe de neusspalk eraf zou gaan, welke tablet wanneer. Voor ik tekende, begreep ik elke alinea. In de ziekenhuisnacht, toen ik om pijnstilling vroeg, gaf zij het door.
Geen kin extra
Nog een film: in het consult alleen de neus, en als je al in het jasje zit "de kin staat een beetje terug, nu je slaapt zetten we filler". En de rekening.
Wat we in Nederland hadden gesloten — plan, offerte, wat wel en niet — was precies wat in Istanbul gebeurde. Ik werd niet wakker met een kin die ik niet had gevraagd.
Een vrouw in Nederland
Forumcomments zeggen me weinig. Ik wilde een vrouw die in die kamer had gezeten, in dat ziekenhuis had geslapen, en al maanden naar haar neus keek.
Ik vroeg het de eerste dag. Ze zetten me in contact met een patiënte in Nederland. Tamponade, weken zonder bril, ademen. Haar antwoorden klopten later met wat ik zelf meemaakte. Geen paradijs. De zwelling, het rare van de eerste spiegels, en de opluchting dat ik ademde en het profiel niet meer hoefde te verbergen.
Als jij ook de spiegel in de lift ontwijkt, op foto’s altijd van voren wilt, en de angst je toch vasthoudt: met het juiste team is het niet de nachtmerrie die mensen midden in de nacht vertellen. Ik ben in Groningen. De bult is weg. Ik adem. De neusspalk is eraf.
