Ik heet Fleur. Ik woon in Nijmegen. Het profiel verborg ik. De kin ging zo ver naar achteren dat het van opzij leek alsof de hals de onderlip raakte. Daaronder had ik altijd een dubbele-kin-gezicht. De neus oogde groter dan hij is. Ik dacht er zelfs aan die te laten doen. Toen begreep ik: het probleem was niet de neus. Het was de kin die niet duwde.
Een kincorrectie, een mentoplastiek — de woorden maakten me bang. Wat als het implantaat verschuift en ik scheef blijf? Als de onderlip doof blijft en ik kwijl? Als het gezicht vierkant wordt, als dat van een man? In Nederland liepen de offertes me uit de handen. Ik las vrouwen die elders geopereerd waren: profielen die eindelijk een lijn hadden, en implantaten die bewogen.
De kin die niet duwde
Als ik niet sliep, tikte ik of een kinoperatie in Turkije veilig was. Dezelfde foto’s. Dezelfde waarschuwingen. Midden daarin: Just Clinic Istanbul.
Ik stuurde geen prijs. Ik schreef het implantaat dat glijdt, de lip, alleen landen. Ze antwoordden met anatomie, geen brochure. Op het papier: Just Clinic Istanbul kincorrectie, een naam, geen slogan. Voor het eerst in maanden nam iemand serieus wat me wakker hield.
De schroeven
Wat me het meest terroriseerde: wakker worden met de kin naar één kant. Op forums vrouwen die, lachend, het stuk voelden gaan.
Ik zei het de chirurg zonder omwegen. Dat gebeurt, zei hij, als het implantaat te groot is of niet goed verankerd. Ze gingen de vorm kiezen die bij mijn bot past en hem vastzetten met kleine titaniumschroeven. „Als hij daar zit, gedraagt hij zich als deel van het bot. Lachen beweegt hem niet.” Er zijn maanden voorbij. De zwelling zakte. De kin zit waar ze hem lieten. Geen millimeter opzij.
Het rietje, de rare lip
Het is gênant om te schrijven. Ik dacht het toch. Mensen die, weken later, de lip niet voelden, van wie water viel. Ik praat de hele dag op werk.
De snede gaat in de mond. De fijne zenuwen lijden met de zwelling — hij bedekte het niet. De eerste dagen een tandartsachtige doofheid. „De grote zenuw wordt niet doorgesneden. Het pad wordt tot op de millimeter gerespecteerd.” Twee of drie weken voelde de lip raar. Ik dronk met een rietje. Ik bereikte dat kwijlniveau dat ik had gelezen niet. In week drie de tintelingen. Toen kwam het gevoel volledig terug.
Een V, geen mannenkaak
Ik wilde een lijn. Geen brede kaak. Ik had kinnen gezien die het gezicht opaten.
Een vrouwenimplantaat is geen mannenimplantaat, zeiden ze. Vormen die verfijnen, die een beetje in een V sluiten, niet verbreden. Hij mat de driehoek tussen jukbeenderen en kin. Toen ze de strips eraf haalden, was het profiel niet harder geworden. De hals was vrijgekomen. Fijner, niet grover.
De snede kruist de spier niet in het midden. De eerste dagen was glimlachen strak — hechtingen binnenin, de bult. Eind van de tweede week losten de hechtingen op, de lach was de mijne. Geen kant lager.
De nacht die ik vroeg
Ik had pakketten gelezen: wekken binnen een paar uur, hotel, een mond vol bloed. Alleen, gezwollen, niet goed kunnen praten.
Ik vroeg één nacht te blijven. Een ziekenhuiskamer, schoon. De verpleegkundigen kwamen, verversten het ijs onder de kin, maten mijn bloeddruk, brachten bouillon — die nacht vloeistoffen. Ik dacht niet: als ik flauwval, weet niemand het. ’s Ochtends kwam de chirurg, keek naar de binnenste hechtingen, en pas toen praatten we over het hotel.
Het bot dat het implantaat later zou slijten: ik vroeg het, stem een beetje afgesneden. Hij veranderde niet van onderwerp. Dat risico, zei hij, zie je bij een enorm, hard stuk op de verkeerde plek. Het hunne, gemaakt voor mijn anatomie, naar beneden, vastgezet met titanium zodat hij niet wrijft. Geen „maak je geen zorgen”.
De strips eraf, het bord, Nijmegen
Reviews op sites klinken als een campagne. Ik wilde iemand die de rare lip had gevoeld en bang was vierkant te blijven. Op de eerste dag vroeg ik het. Ze zetten me in contact met een patiënte in Nederland, maanden eerder geopereerd. Wanneer het gevoel terugkwam, of het mannelijk was geworden, of de glimlach was weggegaan. Wat zij vertelde was, later, wat ik zelf meemaakte. Dat uur zette me in het vliegtuig.
Bij aankomst mijn naam op een bord. Hotel, ziekenhuis, de controles: hun auto’s. Ik zocht geen taxi met een verbonden gezicht. Dezelfde vrouw die me al had geantwoord, spreekt écht Nederlands. In de tekeningen, in elke regel van de toestemmingen. Wakker worden en „Fleur, het is goed gegaan” in mijn taal horen was meer waard dan een folder.
Wat we in Nederland hadden gesloten, is wat in Istanbul werd gedaan. De kin. Niet de neus. Geen vet van de hals. Geen euro extra. Geen extra. Niemand smokkelde iets naar binnen terwijl ik sliep.
Terug in Nijmegen, elke WhatsApp, was het nog steeds zij. De eerste weken foto’s van de zwelling. Op een dag een steek op de hechtingen, ik schreef in paniek; dat hoorde bij het binnenste sluiten. Ik voelde me in Nederland niet in de steek gelaten.
De prijssprong met Nederland maakte me bang, niet hebberig. Ik nam niet het laagste bedrag. Ik vroeg het ziekenhuis, het dossier van de chirurg. Wie zoekt, typt vaak kincorrectie Turkije of kinoperatie Turkije. Je kunt een ziekenhuis vinden, geen uitverkoop. Ze behandelden me boven wat ik betaalde.
Als je je op zijfoto’s verbergt, als de neus groter oogt omdat de kin niet duwt, en tegelijk een implantaat dat beweegt je terroriseert: het pad bestaat als ze het stuk aan het bot vastzetten en de uitdrukking respecteren. Het mijne — kinoperatie Just Clinic Istanbul, of de vraag is een kinoperatie in Turkije veilig die ik ’s nachts tikte — liet me een lijn tussen de hals en het gezicht. De mijne.
