Ik heet Anne. Ik woon in Den Haag. Na de tweeling was het de buik. Ik dieette fatsoenlijk. Sportschool, de uren. De extra huid hing nog in plooien. De spieren die uit elkaar waren gegaan — diastase — kwamen niet terug. Uit de douche, van opzij: striemen, dat zachte schort. Bijna niets zat nog. Wat zat, waren wijde T-shirts, om het te verbergen.
Offertes hier gingen mijn salaris voorbij. Ik keek naar Turkije. Forums, allebei: vrouwen in kleren die ze jaren niet aan hadden, en wonden die open gingen, of dat verhaal van goedkope cosmetische chirurgie dat later op het nieuws komt. ’s Nachts tikte ik is een buikwandcorrectie in Turkije veilig — niet «wat kost het», veilig. De kinderen bleven bij mijn man. Dat zat als een knoop.
Ik schreef naar Just Clinic Istanbul. Niet de prijs eerst. Het litteken te hoog voor een bikini, een navel die erop geplakt zat, hoesten en de hechting voelen, Istanbul in mijn eentje. Ze schreven terug als een praktijk, niet als een gekopieerde tekst. Op het dossier, naast het ziekenhuis, stond Just Clinic Istanbul buikwandcorrectie. Als je hier kwam met buikwandcorrectie Just Clinic Istanbul in de balk, zat je waar ik zat, in Den Haag, om één uur ’s nachts.
Het schort na de tweeling
Ik wilde het schort kwijt. Niet inruilen voor een streep die ik nooit kon verbergen. Foto’s van littekens, heup tot heup, zo hoog dat een gewone slip of een lage bikini het niet dekte.
In het gesprek zei ik het rechtuit. Hij verkocht geen onzichtbaar litteken. Het litteken blijft. Wat hij kan, is de plek. Laag, waar je laagste slip of een lage bikini zit, zoals een keizersnede soms verstopt, geen harde rechte lijn — een zachte bocht, in de plooi. De eerste keer dat ze de band in het ziekenhuis losmaakten, zag ik dat. Een lang litteken, ja. Rood de eerste maanden. Ik deed de laagste bikini die ik heb. De lijn bleef erin. Siliconenstrips, de crèmes. Het rood verdween. Een fijne lijn, bijna huidskleur.
De navel
Als je geen avonden op een forum naar navels hebt zitten staren, klinkt dit gek. Na het litteken was het dit. Opgeplakt als een punaise, te rond, een muntgleuf, een kattenoog. Op veel foto’s was het niet de platte buik die het verraadde. Het was een navel die niet van haar leek.
Ze zeiden dat dat het lastige deel is. Geen nieuwe verzinnen en vastplakken. De mijne bleef waar ze was. Huid strak, een nieuw raam, de hechtingen vanbinnen. De dag van het verband bleef ik ernaar kijken. Diep, zoals op mijn twintigste. Geen krans van steken. Als iemand nu naar mijn buik kijkt, wijst hij niet naar de navel om te zeggen dat het gedaan is.
Voorover
Binnenin de spieren weer dicht. Buiten alle extra huid. Op de forums weken gebogen lopen, rug kapot. Dat beeld was erger dan de operatie.
De eerste twee, drie dagen waren zwaar. Mijn buik trok op een manier die ik niet kende. Uit bed, eerste stappen, ik ging voorover zonder het te willen. De verpleging liet geen folder achter. De V: een kussen in de lendenen, een onder de knieën. Opzij opstaan, op je elleboog, niet in één sit-up. Rug vast, ja. Geen hele weken. Tegen het eind van week twee kon ik beginnen recht te lopen. Hij zei: niet de hele dag in bed. In het hotel, daarna in Den Haag, korte langzame rondjes. Dat deed mijn rug meer goed dan stilliggen.
Als ik hoest
Gek om hardop te zeggen. Ik dacht er meer aan dan aan de rest. Eén hoest, één lach, en de buik scheurt. In het ziekenhuis, als een nies kriebelde, een gezicht, de adem in, stijf.
Hij zag dat gezicht. Hij lachte niet. De spierhechting is geen losse draad. Lagen, gemaakt om een hoest, een lach, het toilet te houden. Een nies knalt dat niet open. Hij leerde me mijn handen, of een zacht kussen, tegen mijn buik te drukken als het kwam. Ik oefende in bed, hij ernaast. Geen hechting open. Een korte trek, klaar.
De twee slangetjes
Twee kleine drains, een aan elke kant. Ik zag ze trekken, in het laken, me wakker maken bij elke beweging.
Toen ik naar beneden keek, schrok ik. Niet mooi. Geen pijn. Ze zaten er. Die twee nachten in het ziekenhuis leegde de verpleging ze. Ik hoefde ze niet aan te raken. Alleen niet op ze rollen. Hij haalde ze eruit vlak voor ontslag, nog in het ziekenhuis. Seconden. Iets dat glijdt, en eruit. Niet mee naar Den Haag. Geen weken ermee leven.
De twee nachten
Ik had gelezen: operatie, dezelfde dag het hotel, verse hechtingen, drains er nog in. Dat maakte me koud.
Een echt ziekenhuiskamer. Schoon, spullen in zicht, een bel. Twee volle nachten. Verpleging door de nacht. Bloeddruk, koorts, hoeveel de drains hadden, de infuus, pijnstilling op tijd. De gedachte dat ik alleen was en niemand het zou merken als het misging, kwam niet. ’s Ochtends de man die me had geopereerd. De nacht, het verband, de drains, een paar stappen, niet forceren rechtop.
De tweede nacht minder vreemd: ik kende het ritme. Ik bleef niet alleen. In Istanbul zeven of acht dagen. Ik zette geen voet in het vliegveld tot hij me weer zag en ja zei voor vliegen. Niemand jaagde het bed leeg. Dat was mijn buikwandcorrectie in Turkije: twee nachten, het hotel, vliegen toen hij het zei.
Den Haag, WhatsApp
De eerste maanden onder de douche, de onderbuik: warm water kwam niet goed door, aanraking dof. Hij had gezegd dat de zenuwen wakker worden. Vanaf maand drie tintelingen, kleine steken. Maand na maand kromp de plek. De handdoek, de broekband. Ik heb geen buik overgehouden die niet van mij is.
Seks: de eerste vier tot zes weken is de buik strak en gevoelig. Niet forceren. Geen datum op een folder. Als de arts ja zegt, en ik er klaar voor ben. Eerst verstopte ík het litteken. Hij keek niet naar de lijn. Hij keek dat ik me niet meer in de handdoek wikkelde alsof ik me schaamde te bestaan. De zomers dat ik me verborg waren weg. Het litteken deed er voor hem niet toe. Het zit laag, in de bikinilijn. Tussen ons is het geen muur geworden.
Ongeveer een derde van een offerte in Den Haag. De lelijke vraag: waar bezuinigen ze. Ik nam niet het laagste getal. Ik vroeg het ziekenhuis — een groot, met echte spoed — het cv, zelfs het type hechting. Je typt buikwandcorrectie Turkije en je krijgt een lijst. Ik vroeg een ziekenhuis. Goedkoper dan thuis is niet automatisch een val. De mijne was dat niet.
Zestien miljoen mensen, geen Turks, alleen. Bij aankomst: mijn naam op een bord. Hotel, opname, verbanddagen: een auto, iemand die wist wie ik was. Degene die bij me was sprak gewoon Nederlands. Elke regel van de papieren. Toen ik mijn ogen opendeed, geen Turks in de verte. Aan het bed: «Anne, het is heel goed gegaan, hoe voelt u zich?»
Wat we in Nederland hadden afgesproken — het plan, de offerte, de omvang — is wat ze deden. Geen extra vet van de taille terwijl ik onder was. Geen verrassing op de rekening. Eenmaal geopereerd besta je niet meer: dat was de angst. Zo is het niet gegaan.
Ik vroeg een vrouw die het al had gehad, in Nederland, een jaar voor. Drains, navel, haar man. Wat zij zei, kreeg ik. Dat gesprek zette me in het vliegtuig.
Terug in Den Haag, elke WhatsApp dezelfde persoon vanaf het eerste bericht. Foto’s van de wond, bijna elke dag in het begin. Een avond een steek, elf uur, ik schreef in paniek. Ze zeiden waarom, in die fase, en wanneer écht naar de spoed hier. Ik voelde me niet gedumpt toen ze betaald waren.
Als je nog in de wijde T-shirts zit, als het lange litteken en de nep-navel en de slangetjes je wakker houden: ik kwam erdoor. De kinderen waren bij hem. Ik trek iets aan zonder te zoeken naar een top die het wegwerkt. Ik ga het niet mooier maken. Ik ben Anne, in Den Haag, en het schort is weg.
